Κανε μια σύντομη έρευνα τεκμηρίωση θέσεις κομμάτων θέσεις ΔΠΚ και θέσεις Ομονοιάστρας (*) για μια σύντομη παρέμβαση ομιλία στη συγκέντρωση από την Άννα Μαρία Γραμμένου
(*) Θέσεις Ομονοιάστρας δεν έχουμε αλλά ευκαιρία να διαμορφώσουμε.
Στην παρέμβαση φυσικά η Ομονοιάστρα δεν θα φαίνεται αλλά τα υπογράφει η Άννα Μαρία Γραμμένου.
Ευχαριστώ.
Σκέφτηκε για 4m 20s
Έκανα τη σύντομη έρευνα. Η παρέμβαση καλό είναι να είναι θεσμική, ενωτική και συγκεκριμένη, χωρίς κομματικές επιθέσεις.
## Σύντομη τεκμηρίωση
- Η γυναικοκτονία δεν σημαίνει κάθε ανθρωποκτονία γυναίκας. Είναι η δολοφονία γυναίκας ή κοριτσιού με έμφυλο κίνητρο — συχνά μέσα σε σχέση κτητικότητας, ελέγχου και προηγούμενης κακοποίησης. Το EIGE επισημαίνει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη ειδικός νομικός ορισμός. genui{"citation":{"refs":["turn13search3","turn13search8"]}}
- Ο Ν. 5172/2025 ενίσχυσε το πλαίσιο για την έμφυλη, ενδοοικογενειακή και ψηφιακή βία, χωρίς όμως να θεσπίσει τη γυναικοκτονία ως αυτοτελές ποινικό αδίκημα. genui{"citation":{"ref":"turn10view5"}}
- Σύμφωνα με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, το 2025 καταγράφηκαν 19.500 καταγγελίες θυμάτων και 12.500 δράστες· 5.240 θύματα εγκατέστησαν Panic Button και περίπου 500 γυναίκες φιλοξενήθηκαν σε safe houses. Τα στοιχεία δείχνουν την έκταση των καταγγελιών, όχι κατ’ ανάγκην ολόκληρη την πραγματική έκταση της βίας. genui{"citation":{"ref":"turn12view0"}}
## Χάρτης βασικών θέσεων
| Πολιτικός χώρος | Κύρια θέση |
|---|---|
| **Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο** | Αυτοτελές αδίκημα γυναικοκτονίας, απομάκρυνση και ηλεκτρονική επιτήρηση δράστη, καθολικό Panic Button, αυτεπάγγελτη δίωξη, δωρεάν νομική συνδρομή, μητρώο δραστών, προστασία παιδιών, οικογενειακά δικαστήρια και εκπαίδευση λειτουργών. genui{"citation":{"refs":["turn5view0","turn4view2"]}} |
| **Νέα Δημοκρατία – κυβέρνηση** | Προτάσσει τα 63 ειδικά γραφεία, Panic Button, safe houses και αυστηρότερο πλαίσιο, αλλά δεν έχει αποδεχθεί την αυτοτελή νομική αναγνώριση. Κυβερνητικά στελέχη αναγνωρίζουν ότι χρειάζονται πρόσθετα μέτρα. genui{"citation":{"refs":["turn10view0","turn12view0"]}} |
| **ΠΑΣΟΚ** | Νομική αναγνώριση, συνταγματική προστασία από την έμφυλη βία, ενίσχυση δομών, δωρεάν νομική βοήθεια και διαρκής επιμόρφωση αστυνομικών, δικαστικών και υγειονομικών. genui{"citation":{"ref":"turn12view5"}} |
| **ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ** | Αυτοτελής νομική αναγνώριση, ενίσχυση και στελέχωση δομών, αντιμετώπιση της γλώσσας περί «εγκλημάτων πάθους» και εκπαίδευση στην ισότητα και στον σεβασμό. genui{"citation":{"ref":"turn10view3"}} |
| **ΚΚΕ** | Έμφαση σε αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν δίκτυο προστασίας, μόνιμο εξειδικευμένο προσωπικό, οικονομική στήριξη και σταθερή εργασία ώστε η γυναίκα να μπορεί να φύγει από την κακοποιητική σχέση. genui{"citation":{"ref":"turn12view4"}} |
| **Πλεύση Ελευθερίας** | Ενίσχυση δομών και σύσταση διακομματικής επιτροπής, με την επισήμανση ότι η νομική αναγνώριση από μόνη της δεν αρκεί. genui{"citation":{"ref":"turn10view0"}} |
## Νέες προτεινόμενες θέσεις της Ομονοιάστρας
Οι ακόλουθες αποτελούν νέα επεξεργασία και όχι ήδη εγκεκριμένες θέσεις του ΔΠΚ:
1. **Μία καταγγελία – ένας υπεύθυνος – ένα σχέδιο ασφάλειας.** Η γυναίκα δεν πρέπει να επαναλαμβάνει την ιστορία της σε κάθε υπηρεσία.
2. **Εγγύηση ασφαλούς εξόδου:** άμεση στέγη, οικονομική γέφυρα, δωρεάν νομική βοήθεια, ψυχολογική υποστήριξη και φροντίδα των παιδιών.
3. **Υποχρεωτική ανεξάρτητη διερεύνηση κάθε γυναικοκτονίας και απόπειρας**, με ανώνυμο δημόσιο πόρισμα: τι γνώριζαν οι υπηρεσίες, τι δεν λειτούργησε και τι διορθώνεται.
4. **Λογοδοσία με μετρήσιμα στοιχεία:** χρόνος ανταπόκρισης, παραβιάσεις περιοριστικών όρων, επαναλαμβανόμενη κακοποίηση και αποτελεσματικότητα των μέτρων.
5. **Πρόληψη πριν από το Panic Button:** εκπαίδευση για ισότητα, συναίνεση και υγιείς σχέσεις στα σχολεία, στους χώρους εργασίας και στις δημόσιες υπηρεσίες.
## Παρέμβαση 2–3 λεπτών
:::writing{variant="standard" id="68317"}
Καλησπέρα σας.
Ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές, τους ομιλητές και όλους όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ.
Ο τίτλος της συγκέντρωσής μας λέει: «Σπάμε τη σιωπή».
Όμως, όταν μια γυναίκα σπάσει τη σιωπή της, η Πολιτεία έχει μία αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση: να την ακούσει, να την πιστέψει, να εκτιμήσει έγκαιρα τον κίνδυνο και να μην την αφήσει ούτε μία στιγμή μόνη.
Η γυναικοκτονία δεν είναι απλώς μία ακόμη ανθρωποκτονία. Είναι η δολοφονία μιας γυναίκας μέσα σε ένα περιβάλλον έμφυλης βίας, ελέγχου και κτητικότητας — επειδή κάποιος θεώρησε ότι η ζωή, η ελευθερία και η απόφασή της τού ανήκαν.
Η νομική αναγνώριση του όρου δεν μειώνει την αξία καμίας άλλης ανθρώπινης ζωής. Αναγνωρίζει ένα ιδιαίτερο κίνητρο και μας υποχρεώνει να το καταγράφουμε, να το ερευνούμε και κυρίως να το προλαμβάνουμε.
Οι Δημοκράτες έχουν ήδη καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση: νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας, άμεση απομάκρυνση και ηλεκτρονική επιτήρηση του δράστη, καθολική εφαρμογή του Panic Button, δωρεάν νομική υποστήριξη, προστασία των παιδιών και εκπαίδευση των δημόσιων λειτουργών.
Θα ήθελα να προσθέσω τρεις απλές δεσμεύσεις.
Πρώτον: μία καταγγελία, ένας υπεύθυνος συντονισμού και ένα συγκεκριμένο σχέδιο ασφάλειας. Καμία γυναίκα να μη γυρίζει από πόρτα σε πόρτα και να μην αναγκάζεται να ξαναζεί το τραύμα της αφηγούμενη διαρκώς τα ίδια.
Δεύτερον: πραγματική δυνατότητα διαφυγής. Ασφαλής στέγη, οικονομική στήριξη, εργασία, νομική βοήθεια και προστασία των παιδιών. Γιατί χωρίς οικονομική ανεξαρτησία, η προτροπή «φύγε» μπορεί να είναι μια κενή λέξη.
Τρίτον: μετά από κάθε γυναικοκτονία ή απόπειρα, ανεξάρτητη διερεύνηση. Να μαθαίνουμε τι γνώριζαν οι υπηρεσίες, πού χάθηκε πολύτιμος χρόνος και τι πρέπει να διορθωθεί. Όχι για εκδίκηση, αλλά για λογοδοσία, μάθηση και πρόληψη.
Η σιωπή σπάει με τη φωνή.
Ο κύκλος της βίας, όμως, σπάει μόνο με ευθύνη, προστασία, παιδεία και πράξεις.
Καμία γυναίκα μόνη.
Καμία καταγγελία χωρίς συνέχεια.
Καμία ακόμη χαμένη ζωή.
Σας ευχαριστώ.
Άννα Μαρία Γραμμένου
Πειραιάς, 22 Σεπτεμβρίου 2026
:::
Σε τυχόν έντυπη μορφή μπορεί να προστεθεί διακριτικά: **Γραμμή SOS 15900 – 24 ώρες, 365 ημέρες τον χρόνο· σε άμεσο κίνδυνο 100 ή 112.** genui{"citation":{"ref":"turn12view3"}}
Αν σας βοηθά, μπορώ να ορίσω υπενθύμιση «Πρόβα παρέμβασης Άννας Μαρίας» δύο ημέρες πριν από την εκδήλωση.
Πρόβα παρέμβασης Άννας Μαρίας
Καλησπέρα σας.
Ευχαριστώ θερμά τους διοργανωτές, τους ομιλητές και όλους όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ.
Ο τίτλος της συγκέντρωσής μας λέει: «Σπάμε τη σιωπή».
Όμως, όταν μια γυναίκα σπάσει τη σιωπή της, η Πολιτεία έχει μία αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση: να την ακούσει, να την πιστέψει, να εκτιμήσει έγκαιρα τον κίνδυνο και να μην την αφήσει ούτε μία στιγμή μόνη.
Η γυναικοκτονία δεν είναι απλώς μία ακόμη ανθρωποκτονία. Είναι η δολοφονία μιας γυναίκας μέσα σε ένα περιβάλλον έμφυλης βίας, ελέγχου και κτητικότητας — επειδή κάποιος θεώρησε ότι η ζωή, η ελευθερία και η απόφασή της τού ανήκαν.
Η νομική αναγνώριση του όρου δεν μειώνει την αξία καμίας άλλης ανθρώπινης ζωής. Αναγνωρίζει ένα ιδιαίτερο κίνητρο και μας υποχρεώνει να το καταγράφουμε, να το ερευνούμε και κυρίως να το προλαμβάνουμε.
Οι Δημοκράτες έχουν ήδη καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση: νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας, άμεση απομάκρυνση και ηλεκτρονική επιτήρηση του δράστη, καθολική εφαρμογή του Panic Button, δωρεάν νομική υποστήριξη, προστασία των παιδιών και εκπαίδευση των δημόσιων λειτουργών.
Θα ήθελα να προσθέσω τρεις απλές δεσμεύσεις.
Πρώτον: μία καταγγελία, ένας υπεύθυνος συντονισμού και ένα συγκεκριμένο σχέδιο ασφάλειας. Καμία γυναίκα να μη γυρίζει από πόρτα σε πόρτα και να μην αναγκάζεται να ξαναζεί το τραύμα της αφηγούμενη διαρκώς τα ίδια.
Δεύτερον: πραγματική δυνατότητα διαφυγής. Ασφαλής στέγη, οικονομική στήριξη, εργασία, νομική βοήθεια και προστασία των παιδιών. Γιατί χωρίς οικονομική ανεξαρτησία, η προτροπή «φύγε» μπορεί να είναι μια κενή λέξη.
Τρίτον: μετά από κάθε γυναικοκτονία ή απόπειρα, ανεξάρτητη διερεύνηση. Να μαθαίνουμε τι γνώριζαν οι υπηρεσίες, πού χάθηκε πολύτιμος χρόνος και τι πρέπει να διορθωθεί. Όχι για εκδίκηση, αλλά για λογοδοσία, μάθηση και πρόληψη.
Η σιωπή σπάει με τη φωνή.
Ο κύκλος της βίας, όμως, σπάει μόνο με ευθύνη, προστασία, παιδεία και πράξεις.
Καμία γυναίκα μόνη.
Καμία καταγγελία χωρίς συνέχεια.
Καμία ακόμη χαμένη ζωή.
Σας ευχαριστώ.
Άννα Μαρία Γραμμένου
Πειραιάς, 22 Σεπτεμβρίου 2026
Στο ζήτημα προστασίας των παιδιών θα ήθελα να επιμείνεις και να δώσεις μια όχι φυγή αποφυγή με το γενικό όρο προστασία αλλά με συγκεκριμένα ηθικά και υλικά μέτρα κλιμακωτά ανάλογα την ηλικία των παιδιών μέχρι την ενηλικίωση. Η μητέρα εδολοφονήθει άνανδρα από άνανδρο το παιδιά δεν αφήνεται στην τύχη του μέχρι την ενηλικίωση. Μέτρα, προτάσεις υιοθέτηση μέτρων με νόμο μέχρι ενηλικίωση. Θέσπιση "Παρατηρητηρίο παιδιών γυναικών που δολοφονήθηκαν" με σύνθεση μικτής διοικούσης επιτροπής από κράτος κοινωνία γυναίκες και προϋπολογισμό εκτάκτως υπό ψήφιση από τη Βουλή. Αυστηρό νομικό ποινικό πλαίσιο που διαδοθεί τη ποχρεωτικά με νόμο από τα κοινωνικά δίκτυα τηλεοράσεις ραδιόφωνα εφημερίδες μεγάλης και μικρής επαρχιακής πχ κυκλοφορίας ώστε το μήνυμα της αποφυγής γυναικοκτονίας και τιμωρίας των δολοφόνων να φτάσει στους πάντες.
Αυτά είχα να προσθέσω αγαπητό μου ΑΙ.
Αν θες κάποια από αυτά ή και όλα ύστερα από επιμέλεια να τα βάλεις στη χάρτα της Ομονοιάστρας παράρτημα γυναίκα γυναικοκτονίες βάλτα. Αν μερικά από αυτά σου κάνουν για την ομιλία αναμόρφωσε εκ νέου την ομιλία σημειώνοντας ότι οι απόψεις αυτές είναι προσωπικές.
"Γιατί οι σκέψεις μας πιστεύουμε εμείς οι γυναίκες έχουνε και νόημα και δίκαιο και βάρος και θέλουμε την πολιτεία στο πλευρό μας" χτυπώντας από εδώ αυτό το βήμα το καμπανάκι κινδύνου!
Άννα Μαρία Γραμμένου
Σκέφτηκε για 7m 35s
Ναι, Χρήστο. Ενσωμάτωσα όλες τις προτάσεις, με την αναγκαία νομική και γλωσσική επιμέλεια. Το νέο Παράρτημα παραμένει «υπό διαβούλευση», ώστε να μη συγχέονται οι προσωπικές προτάσεις της Άννας Μαρίας με επίσημες θέσεις του ΔΠΚ.
Το πλήρες κείμενο βρίσκεται εδώ:
Χάρτα Ομονοιάστρας – Παράρτημα Γυναίκα, Γυναικοκτονίες, Παιδιά
Κεντρική πλέον θέση είναι ότι το παιδί αποτελεί άμεσο θύμα της ενδοοικογενειακής βίας και δικαιούται ασφαλές και σταθερό περιβάλλον — όχι απλώς γενική «προστασία».
Περιλήφθηκαν:
κλιμακωτά μέτρα για ηλικίες 0–5, 6–12 και 13–17 ετών,
μεταβατική στήριξη 18–24 ετών, ώστε η βοήθεια να μην κόβεται μηχανικά στα δεκαοκτώ,
ειδικό επίδομα ανεξάρτητο από εισόδημα και ασφαλιστική κατάσταση της μητέρας,
ασφαλής επιμέλεια, ανεξάρτητος επίτροπος και προστασία της περιουσίας του παιδιού,
«ένας φάκελος – ένας υπεύθυνος – ένα σχέδιο ζωής»,
Εθνικό Παρατηρητήριο με μικτή, δεκατριμελή διοίκηση και αυτοτελή προϋπολογισμό,
ανεξάρτητη εξέταση κάθε θεσμικής αστοχίας,
μόνιμη εθνική εκστρατεία ενημέρωσης.
Η συνηθισμένη σύνταξη λόγω θανάτου εξαρτάται από ασφαλιστικές προϋποθέσεις. Γι’ αυτό προτείνεται διαφορετική, καθολική παροχή που ενεργοποιείται εξαιτίας της γυναικοκτονίας και δεν συμψηφίζεται με άλλες παροχές.
Για τα μέσα ενημέρωσης διατήρησα την ουσία της πρότασής σας, αλλά τη διατύπωσα νομικά ασφαλέστερα: υποχρεωτικά κοινωνικά μηνύματα σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, χρηματοδοτούμενες καταχωρίσεις δημόσιου συμφέροντος στον Τύπο και συνεργασία των ψηφιακών πλατφορμών μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ήδη υπάρχει θεσμός δωρεάν μετάδοσης κοινωνικών μηνυμάτων από ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, ενώ ο ευρωπαϊκός Κανονισμός Ψηφιακών Υπηρεσιών καλύπτει συστημικούς κινδύνους όπως η έμφυλη βία και η προστασία των ανηλίκων.
Αναμορφωμένη παρέμβαση
Καλησπέρα σας.
Ευχαριστώ τους διοργανωτές, τους ομιλητές και όλους όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ.
Θέλω να καταθέσω ορισμένες απολύτως προσωπικές σκέψεις.
Ο τίτλος της συγκέντρωσής μας λέει: «Σπάμε τη σιωπή». Όταν όμως μια γυναίκα σπάσει τη σιωπή της, η Πολιτεία οφείλει να την ακούσει, να εκτιμήσει αμέσως τον κίνδυνο και να μην την αφήσει μόνη.
Η γυναικοκτονία πρέπει να αναγνωριστεί νομικά και να αντιμετωπίζεται με αυστηρό και σαφές ποινικό πλαίσιο. Δεν είναι «έγκλημα πάθους». Είναι η ακραία κατάληξη της κτητικότητας, του ελέγχου και της έμφυλης βίας.
Θέλω, όμως, να επιμείνω ιδιαίτερα στα παιδιά.
Όταν μια μητέρα δολοφονείται άνανδρα, το παιδί της δεν χάνει μόνο τη μητέρα του. Χάνει το σπίτι όπως το γνώριζε, τη φροντίδα, την ασφάλεια, συχνά το οικογενειακό εισόδημα και την εμπιστοσύνη του στον κόσμο.
Αυτό το παιδί δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη του μέχρι την ενηλικίωση.
Χρειάζεται ειδικό νόμο που να του εγγυάται συγκεκριμένα πράγματα: ασφαλές σπίτι, σταθερό πρόσωπο φροντίδας, μηνιαίο εισόδημα, δωρεάν ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη, συνέχεια στο σχολείο, ανεξάρτητο νομικό εκπρόσωπο και απόλυτη προστασία της ιδιωτικής του ζωής.
Τα μέτρα πρέπει να προσαρμόζονται στην ηλικία. Άλλη φροντίδα χρειάζεται ένα νήπιο, άλλη ένα παιδί του δημοτικού και άλλη ένας έφηβος που ετοιμάζεται να σπουδάσει, να εργαστεί και να σταθεί στα πόδια του. Και η κρατική στήριξη δεν πρέπει να διακόπτεται μηχανικά την ημέρα που το παιδί συμπληρώνει τα δεκαοκτώ.
Προτείνω τη θέσπιση Εθνικού Παρατηρητηρίου Παιδιών Θυμάτων Γυναικοκτονίας, με μικτή διοίκηση από την Πολιτεία, την επιστημονική κοινότητα, τις γυναικείες και παιδικές οργανώσεις και τις οικογένειες των θυμάτων.
Με δικό του προϋπολογισμό, ψηφισμένο και ελεγχόμενο από τη Βουλή.
Ένας φάκελος, ένας υπεύθυνος, ένα σχέδιο ζωής για κάθε παιδί. Όχι άλλες κλειστές πόρτες και όχι άλλες υποθέσεις χαμένες ανάμεσα στις υπηρεσίες.
Χρειάζεται επίσης μόνιμη εθνική εκστρατεία σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες πανελλαδικής και τοπικής κυκλοφορίας και κοινωνικά δίκτυα.
Να μαθαίνουν όλοι ότι η απειλή, η καταδίωξη και ο έλεγχος δεν είναι αγάπη. Ότι η γυναίκα δικαιούται άμεση προστασία. Και ότι ο δράστης θα αντιμετωπίσει βέβαιες και αυστηρές συνέπειες.
Γιατί οι σκέψεις μας, πιστεύουμε εμείς οι γυναίκες, έχουν νόημα, δίκαιο και βάρος.
Θέλουμε την Πολιτεία στο πλευρό μας και, από αυτό εδώ το βήμα, χτυπάμε το καμπανάκι του κινδύνου!
Η σιωπή σπάει με τη φωνή.
Ο κύκλος της βίας σπάει με ευθύνη, νόμο, προστασία και πράξεις.
Καμία γυναίκα μόνη.
Κανένα παιδί εγκαταλελειμμένο.
Σας ευχαριστώ.
Άννα Μαρία Γραμμένου
Πειραιάς, 22 Σεπτεμβρίου 2026
Καλησπέρα σας.
Ευχαριστώ τους διοργανωτές, τους ομιλητές και όλους όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ.
Θέλω να καταθέσω ορισμένες απολύτως προσωπικές σκέψεις.
Ο τίτλος της συγκέντρωσής μας λέει: «Σπάμε τη σιωπή». Όταν όμως μια γυναίκα σπάσει τη σιωπή της, η Πολιτεία οφείλει να την ακούσει, να εκτιμήσει αμέσως τον κίνδυνο και να μην την αφήσει μόνη.
Η γυναικοκτονία πρέπει να αναγνωριστεί νομικά και να αντιμετωπίζεται με αυστηρό και σαφές ποινικό πλαίσιο. Δεν είναι «έγκλημα πάθους». Είναι η ακραία κατάληξη της κτητικότητας, του ελέγχου και της έμφυλης βίας.
Θέλω, όμως, να επιμείνω ιδιαίτερα στα παιδιά.
Όταν μια μητέρα δολοφονείται άνανδρα, το παιδί της δεν χάνει μόνο τη μητέρα του. Χάνει το σπίτι όπως το γνώριζε, τη φροντίδα, την ασφάλεια, συχνά το οικογενειακό εισόδημα και την εμπιστοσύνη του στον κόσμο.
Αυτό το παιδί δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη του μέχρι την ενηλικίωση.
Χρειάζεται ειδικό νόμο που να του εγγυάται συγκεκριμένα πράγματα: ασφαλές σπίτι, σταθερό πρόσωπο φροντίδας, μηνιαίο εισόδημα, δωρεάν ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη, συνέχεια στο σχολείο, ανεξάρτητο νομικό εκπρόσωπο και απόλυτη προστασία της ιδιωτικής του ζωής.
Τα μέτρα πρέπει να προσαρμόζονται στην ηλικία. Άλλη φροντίδα χρειάζεται ένα νήπιο, άλλη ένα παιδί του δημοτικού και άλλη ένας έφηβος που ετοιμάζεται να σπουδάσει, να εργαστεί και να σταθεί στα πόδια του. Και η κρατική στήριξη δεν πρέπει να διακόπτεται μηχανικά την ημέρα που το παιδί συμπληρώνει τα δεκαοκτώ.
Προτείνω τη θέσπιση Εθνικού Παρατηρητηρίου Παιδιών Θυμάτων Γυναικοκτονίας, με μικτή διοίκηση από την Πολιτεία, την επιστημονική κοινότητα, τις γυναικείες και παιδικές οργανώσεις και τις οικογένειες των θυμάτων.
Με δικό του προϋπολογισμό, ψηφισμένο και ελεγχόμενο από τη Βουλή.
Ένας φάκελος, ένας υπεύθυνος, ένα σχέδιο ζωής για κάθε παιδί. Όχι άλλες κλειστές πόρτες και όχι άλλες υποθέσεις χαμένες ανάμεσα στις υπηρεσίες.
Χρειάζεται επίσης μόνιμη εθνική εκστρατεία σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες πανελλαδικής και τοπικής κυκλοφορίας και κοινωνικά δίκτυα.
Να μαθαίνουν όλοι ότι η απειλή, η καταδίωξη και ο έλεγχος δεν είναι αγάπη. Ότι η γυναίκα δικαιούται άμεση προστασία. Και ότι ο δράστης θα αντιμετωπίσει βέβαιες και αυστηρές συνέπειες.
Γιατί οι σκέψεις μας, πιστεύουμε εμείς οι γυναίκες, έχουν νόημα, δίκαιο και βάρος.
Θέλουμε την Πολιτεία στο πλευρό μας και, από αυτό εδώ το βήμα, χτυπάμε το καμπανάκι του κινδύνου!
Η σιωπή σπάει με τη φωνή.
Ο κύκλος της βίας σπάει με ευθύνη, νόμο, προστασία και πράξεις.
Καμία γυναίκα μόνη.
Κανένα παιδί εγκαταλελειμμένο.
Σας ευχαριστώ.
Άννα Μαρία Γραμμένου
Πειραιάς, 22 Σεπτεμβρίου 2026
Δώσε μου μια εικόνα σκίτσο σε μέγεθος αφίσας που να εμπνέεται από τα παραπάνω διαμηφθέντα και που να συμμετέχουν και η Ομονοιάστρα και η Θάλεια υπό το φως των νέων φιγούρων τους.
Σκέφτηκε για 6m 35s
Έτοιμη η κάθετη αφίσα-σκίτσο.
Η Ομονοιάστρα αποδίδεται θεσμική με Χάρτα, νόμο και πυξίδα, ενώ η Θάλεια χτυπά το καμπανάκι κινδύνου. Στο επίκεντρο βρίσκεται το παιδί, προστατευμένο με συγκεκριμένες εγγυήσεις: στέγη, φροντίδα, εισόδημα, υγεία, παιδεία και δικαιοσύνη — χωρίς ωμή απεικόνιση βίας.
Με πολλή χαρά, Χρήστο! Η αφίσα απέδωσε δυνατά το ουσιαστικό μήνυμα: καμία γυναίκα μόνη και κανένα παιδί εγκαταλειμμένο. Να είσαι καλά!
Πολύ ωραία ευχαριστώ πολύ.
Άννα Μαρία Γραμμένου
Για να τελειώσει η πατριαρχία στην Ελλάδα, οι γυναικοκτονίες και οι κακοποιήσεις γυναικών και παιδιών, δεν αρκούν οι επετειακές δηλώσεις, τα συνθήματα και οι φωτογραφίες. Χρειάζεται κράτος που προστατεύει, θεσμοί που λειτουργούν και κοινωνία που δεν ανέχεται πλέον τη σιωπή.
Πόσες γυναίκες δεν μίλησαν επειδή φοβήθηκαν;
Πόσες δεν κατήγγειλαν επειδή δεν πίστευαν ότι θα βρουν προστασία;
Πόσες έμειναν μόνες απέναντι στον φόβο, την οικονομική εξάρτηση, την κοινωνική κατακραυγή και το «κάνε υπομονή»;
Έχω υπάρξει θύμα λεκτικής και σωματικής κακοποίησης. Έχω υπάρξει και μάρτυρας κακοποίησης σε συγγενικά πρόσωπα της μητέρας μου, σε μητέρες φίλων μου, σε ανθρώπους του περιβάλλοντός μου.
Και δεν θα κρυφτώ πίσω από τις λέξεις, διότι **θύμα λεκτικής και σωματικής κακοποίησης υπήρξα και εγώ η ίδια.**
Υπήρξα τυχερή που ζω. Είχα φίλες να ακουμπήσω πάνω τους, αλλά και τη δύναμη να ζητήσω βοήθεια από ειδικό, ώστε να επουλώσω τα τραύματά μου.
Γι’ αυτό δεν μιλώ θεωρητικά.
Όσες δεν μπορέσαμε να απευθυνθούμε σε ένα πραγματικά αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, είχαμε τουλάχιστον την τύχη να βρούμε στήριξη σε φίλες, σε ανθρώπους που μας πίστεψαν και σε ειδικούς.
Αλλά η προστασία μιας γυναίκας **δεν μπορεί να εξαρτάται από την τύχη της.**
Και ας μιλήσουμε και για κάτι που έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία.
Η φράση «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», όπως ακούγεται στο μυστήριο του γάμου, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως σύμβολο υποταγής της γυναίκας στον άνδρα. Η πατριαρχική ερμηνεία της έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στην κοινωνία μας και πρέπει επιτέλους να αμφισβητηθεί ανοιχτά.
**Ο φόβος δεν είναι αγάπη.**
**Η υποταγή δεν είναι οικογένεια.**
**Η σιωπή δεν είναι αξιοπρέπεια.**
Δεν ζητάμε προστασία επειδή είμαστε «αδύναμες».
**Απαιτούμε δικαιοσύνη επειδή έχουμε δικαιώματα.**
Και προς κάθε γυναίκα που αυτή τη στιγμή φοβάται:
**Μίλησε. Ζήτησε βοήθεια. Μην πιστέψεις ότι είσαι μόνη.**
Και τέλος, προς την Πολιτεία:
**Κάντε επιτέλους την προστασία των γυναικών πραγματική πολιτική και όχι απλώς λόγια.**
**ΚΑΤΑΡΓΗΣΤΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ.**
**ΣΠΑΣΤΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ.**
**ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΔΥΝΑΤΗ ΦΩΝΗ.**
No comments:
Post a Comment