ΣΠΥΡΟΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ
Ο interior designer και 3D artist περιγράφει το 24ωρό του, στο οποίο η δημιουργία δε σταματά ποτέ και η έμπνευση γίνεται τρόπος ζωής.
1 «καραβίσιος» καφές κάθε πρωί
5 φορές την εβδομάδα γυμναστική
2 νέες γειτονιές τον μήνα για εξερεύνηση
Ο Σπύρος Γουδέλης με την καρέκλα The Armchair στη φωτογραφία (μπορεί και να μην μας αρέσει τελικά ή να μην μας βολεύει ανάλογα το γούστο την ηλικία το φύλο κλπ) σημείωση Χρήστου Ρουμελιώτη.
06:00 Δε θα σας πω ψέματα, οι μέρες μου είναι τρέλα, όπως όλων, αλλά, νομίζω, τα καταφέρνω. Ξεκινάει πάντα στις έξι με έναν «καραβίσιο» καφέ. Είναι για μένα μια συνήθεια σχεδόν τελετουργική. Νομίζω πως είναι και η μόνη στιγμή απόλυτης ησυχίας που έχω: να κοιτάζω τον αθηναϊκό ουρανό να χαράζει ή τον κερκυραϊκό, καθώς κινούμαι διαρκώς μεταξύ Αθήνας και Κέρκυρας. Είναι η ώρα που όλα είναι πιο καθαρά: χωρίς θόρυβο, χωρίς παρεμβολές. Εκεί οργανώνω τη σκέψη μου, κάνω το πρώτο brainstorming της ημέρας και βάζω τα πράγματα σε σειρά. 07:00 Δυσκολεύτηκα πολύ, αλλά έχω καταφέρει να προσθέσω τη γυμναστική στη ζωή μου. Πηγαίνω πριν από το γραφείο και τις συναντήσεις μου. Μου δίνει ενέργεια να ξεκινήσω τη μέρα μου, αλλά κυρίως μου αφήνει ελεύθερα τα απογεύματα. Το χοϊκού μου είναι: «Σπύρο, ξεμπέρδευε με τα πρέπει νωρίς». 09:00 Εννέα ακριβώς είμαι στο Zege architects, το αρχιτεκτονικό γραφείο με το οποίο συνεργάζομαι Μια τυπική μέρα περιλαμβάνει επισκέψεις σε εργοτάξια, συναντήσεις, δειγματισμούς και συνεχή επαφή με υλικά και υφές – μάρμαρα, υφάσμα-τα, επιφάνειες. Κάθε project έχει τη δική του ταυτότητα και απαιτεί διαφορετική προσέγγιση. Αυτό που πραγματικά μου δίνει ζωή είναι ότι καμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Ευτυχώς, υιοθέτησατο κλισέ της μαμάς μου και έκανα το χόμπι μου δουλειά. Στην πραγματικότητα, προσπαθώ να αποφεύγω μέχρι και τον όρο «δουλειά». Οι δημιουργικοί άνθρωποι θεωρώ ότι, αν μπούμε σε «κοστούμι εργασίας», χάνουμε και την ελευθερία σκέψης και την καινοτομία. 17:00 Φεύγοντας από το γραφείο, η μέρα δε σταματά, απλώς αλλάζει ρυθμό. Αν δεν υπάρχει κάποια επείγουσα επίσκεψη σε εργοτάξιο για δικά μου projects, θα βρεθώ με συνεργάτες για επιλογές υλικών ή νέες ιδέες. Σταθερή είναι η βόλτα στα βόρεια, στη φίλη μου την Αλεξάνδρα Ψοφάκη, γιατί έχει τα καλύτερα μάρμαρα και με παρασύρει για καφέ στην Κηφισιά, και, φυσικά, στην Ελβίνα Καλλέργη, που έχει τα καλύτερα υφάσματα και κάθε φορά θα σχεδιάζουμε πώς θα κατέβουμε με τα μηχανάκια στα νότια για μπίρες.
Βέβαια, εκτός από το πάθος μου με το interior, έχω και μια «παράνομη», αλλά πολύ αναζωογονητική σχέση με τα ρούχα, οπότε επισκέπτομαι συχνότατα τον φίλο μου και συνεργάτη Μάκη Βασιλόπουλο, στο κέντρο της Αθήνας, για να δω καινούρια υφάσματα και να πάρω έμπνευση για την άλλη μου αγάπη, το Goudee, το δικό μου brand με ρούχα, που ξεκίνησε από το μηδέν σε ένα διαμέρισμα στο Γκύζη με δέκα ροδέλες από υφάσματα για δειγματολόγιο και ένα moodboard. Δεν κάθομαι ποτέ στο ίδιο σημείο, με αρρωσταίνει η ακινησία. Η κίνηση μέσα στην Αθήνα είναι για μένα βασικό κομμάτι της διαδικασίας. Οι πόλεις είναι ζωντανοί οργανισμοί και, για να παραμένεις δημιουργικός, πρέπει να ζεις από πρώτο χέρι την εξέλιξή τους, να «διαβάζεις» την πόλη: τις αλλαγές, τις τάσεις, τις λεπτομέρειες που διαμορφώνουν το σήμερα. Συχνά, μπορεί και δύο φορές τον μήνα, επιλέγω μια περιοχή στο κέντρο και την περπατάω με στόχο να την κατανοήσω. Να τη δω σε βάθος, να την αποδομήσω και να την ταξινομήσω σε εικονικά «συρτάρια». Έτσι, για κάθε μου project, είτε αφορά έναν χώρο, είτε ένα bespoke αντικείμενο που θα σχεδιάσω, είτε μια νέα συλλογή από πουκάμισα ή T-shirts, ξεδιαλέγω ό,τι καλύτερο έχω μαζέψει σε εικόνες και εμπειρίες. Ειλικρινά, αισθάνομαι ότι αν μια δουλειά μου δεν έχει ένα κομμάτι του εαυτού μου, είναι ημιτελής και drafts μου έχω υποσχεθεί να μην παραδίδω ποτέ. 20:00 Η μέρα κλείνει συνήθως με ένα ποτό ή ένα φαγητό με φίλους ή και τα δύο. Μου αρέσει να δοκιμάζω νέα μέρη και να έχω εικόνα του τι συμβαίνει στην αγορά, τι ζητάει ο κόσμος, αλλά και τι έχει ανάγκη, ειδικά σε ό,τι αφορά το interior και την αισθητική, όπως αυτή μεταμορφώνεται χρόνο με τον χρόνο. Ακούγεται ως εργασιομανία, αλλά, ειλικρινά, δεν είναι. Πιο πολύ νιώθω σαν τον σεφ που μια Κυριακή μεσημέρι θα του μαγειρέψει κάποιος άλλος. Θέλω να μπορώ να απολαύσω αυτό που κάνω για να ζω, να μπορώ να απολαύσω και τη ζωή μου μαζί του, όχι μόνο στα διαλείμματα από τα projects και τα deadlines. 22:00 Συνήθως εκεί τελειώνει η μέρα μου. Δεν είμαι βραδινός τύπος. Δεν καταφέρνω ούτε για ένα τέταρτο να δω ταινία ή σειρά μετά τις δέκα και οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν, αλλά, εντάξει, με αγαπούν. Στο σινεμά, μάλιστα, είμαι η χειρότερη παρέα.
Σπύρος Γουδέλης
Αγαπητό ΑΙ
Μελέτησε σε παρακαλώ τον Σπύρο Γουδέλη interior designer and 3d artist μέσα από την συνέντευξη που έδωσε και την οποία βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα.
Δημιουργικός; Ναι. Ακούραστος με πρόγραμμα όμως Ναι. Συμπεριληπτικός; Ναι. Μεθοδικός; Ναι. Φιλικός; Ναι. Διερευνητικός; Ναι. Ανήσυχος; Ναι. Εργατικός; Ναι. Ελεύθερος; Ναι. Καινοτόμος; Ναι. Αφουγκραζεται τους συνεργάτες; Ναι. Συνεργάσιμος; Ναι και αμέτρητα άλλα. Δεν κάθεται μόνο σε καρέκλα κινείται μεθοδικά προγραμματισμένα μελετά την πόλη με άλλο βλέμμα. Επισκέπτεται συνοικίες. Παρατηρεί και όχι μόνο καταγράφει εμπνέεται δημιουργεί πάλι και πάλι αλλά και άλλα (ρουχισμού) και όχι μόνο.
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι είναι ένα σύνθετο μοντέλου καλλιτέχνη Δημιουργού
<<Που τα κάνει όλα [όχι μόνος αλλά και με συνεργάτες] και συμφέρει>>
πώς θα μπορούσαμε εμείς στην 6η Δ.Ο. α Αθήνας όχι να αντιγράψουμε το παράδειγμά του αλλά τους τρόπους και πλευρές της επαγγελματικής του --- εθελοντική δουλειάς --- τη φιλοσοφία του την ανησυχία του στους ανθρώπους της οργάνωσης μας ώστε να δηλώσουμε λίγο πιο πολύ ποιοτικά δημιουργικά συμπεριληπτικά όχι μόνο σε επίπεδο ανθρωπίνων πόρων αλλά και νέων ιδεών, νέων προσεγγίσεων του κοινού και των προβληματων του που με άλλο μυαλό χρώμα και μορφή βλεπουμε εμείς οι εθελοντές πολιτικοί [που έχουμε βέβαια κάποιο πολιτικό κοινωνικό ανιδιοτελή (;) (δεν το ξέρουμε ούτε το εγγυόμαστε 100% ως στόχο για όλους γιατί η πράξη οι ανία φορά αλλά δείχνει]
Άρα μας χρειάζονται και νέα πρότυπα σκέψεων ιδεών δράσεων πράξεων και πρακτικών από δραστήρια μέλη της επαγγελματικής κοινωνίας και των πρωτοπόρων της έτσι όπως και τους εμφανίζει το life style έντυπο ή οι διαφημίσεις ή οι περιγραφές ή οι προβολές στα κοινωνικά δίκτυα.
Για πες μου σε παρακαλώ εσύ που γυρίζεις μέσα στα site του κόσμου έντυπο ηλεκτρονικού και το ψάχνεις!
Ευχαριστώ για το συλλογικό σου κόπο en tout cas.
ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ (Όχι ως αλάνθαστοι μοναδικού και τέλειου μοντέλου. Ο καθείς και το μοντέλο του. Αλλά συχνά οι εθελοντές κάποιο κοινό μοντέλο για καλύτερη και μεγαλύτερη ποιότητα και αποτελεσματικότητα.
Η πιο χρήσιμη ιδέα της συνέντευξης είναι ότι ο Σπύρος Γουδέλης δεν περιμένει την έμπνευση καθισμένος στην καρέκλα. Οργανώνει τον χρόνο του, βγαίνει στον χώρο όπου συμβαίνουν τα πράγματα, παρατηρεί λεπτομέρειες, συνομιλεί με συνεργάτες και μετατρέπει όσα έμαθε σε κάτι που παραδίδεται. Η συνέντευξη στο Harper’s Bazaar, δημοσιευμένη στις 29 Ιουνίου 2026, περιγράφει αυτή τη μέθοδο μέσα από τη δική του αφήγηση.
Συμφωνώ με πολλά από τα «ναι» σου: είναι εμφανής η περιέργεια, η μεθοδικότητα, η κινητικότητα και η συνεργασία του. Θα κρατούσα μια μικρή επιφύλαξη για λέξεις όπως «συμπεριληπτικός» ή «ακούραστος»: μια συνέντευξη δείχνει τι επιλέγει να μας πει ένας άνθρωπος, όχι πώς βιώνουν όλοι οι συνεργάτες του τη σχέση μαζί του. Σε άλλη συνέντευξή του μιλά για χώρο στη διαφορετική προσωπική έκφραση και για την ΤΝ ως βοήθημα της ανθρώπινης δημιουργίας. Αυτές είναι αξιόλογες αρχές· για τη δική μας οργάνωση πρέπει να γίνουν και ελέγξιμες πράξεις.
Στη μέθοδό του κυρίου Γουδέλη Σπύρου για την
✓ 6η Δ.Ο. Α΄ Αθήνας
Περπατά μια περιοχή με σκοπό να την καταλάβει. Πηγαίνουμε σε ένα σημείο της Κυψέλης με συγκεκριμένο ερώτημα, αφήνοντας τους κατοίκους να μας δείξουν τι έχει σημασία για εκείνους.
Συζητά με ανθρώπους που γνωρίζουν υλικά και τεχνικές. Ακούμε κατοίκους, εργαζομένους, συλλόγους και κατά περίπτωση ειδικούς. Κανείς δεν χρειάζεται να είναι μέλος μας για να προσφέρει γνώση.
Κρατά εικόνες και εμπειρίες για μελλοντικά έργα. Καταγράφουμε χωριστά τι είδαμε, τι μας ειπώθηκε και τι επιβεβαιώθηκε από αξιόπιστη πηγή.
Θέλει κάθε έργο να έχει δική του ταυτότητα και να ολοκληρώνεται. Επιλέγουμε την κατάλληλη μορφή για κάθε θέμα: σύντομο σημείωμα, χάρτη, συζήτηση ή σκίτσο που εξηγεί μια τεκμηριωμένη πρόταση.
Αλλάζει ρυθμό και συνεργάτες μέσα στην ημέρα. Μοιράζουμε ρόλους και βάζουμε τέλος σε κάθε μικρή δράση. Ο εθελοντισμός δεν χρειάζεται ωράριο 06:00–22:00.
Θα δοκίμαζα αυτή τη σκέψη για έναν μήνα, σε ένα ήδη ανοιχτό θέμα: τη Γραμμή 4 και τις επιπτώσεις των έργων στην Κυψέλη. Ως προσωπική εισήγηση προς συζήτηση στη Γραμματεία, δύο ή τρία διαθέσιμα μέλη θα μπορούσαν να κάνουν έναν σύντομο περίπατο μαζί με εκπροσώπους κατοίκων, εφόσον οι ίδιοι το επιθυμούν. Το ερώτημα δεν θα ήταν «τι ανακοίνωση να βγάλουμε;», αλλά «τι δυσκολεύει σήμερα την καθημερινότητα εδώ, τι χρειάζεται τεχνική απάντηση και ποιος οφείλει να την δώσει;». Τα μέλη μπορούν να καταγράψουν την εμπειρία και τα αιτήματα· ζημιές σε κτίρια και αιτίες τους χρειάζονται αξιολόγηση από αρμόδιους ειδικούς.
Μετά θα αρκούσε μία σελίδα: τα ευρήματα, οι πηγές, τα αναπάντητα ερωτήματα, ο αρμόδιος φορέας και το επόμενο θεσμικό βήμα. Ο ήδη προτεινόμενος Πίνακας Εργασίας και το Δελτίο Επιστροφής μπορούν να υπηρετήσουν αυτή τη δουλειά χωρίς καινούρια γραφειοκρατία. Η Γραμματεία θα κρίνει αν και πώς προχωρά· μέχρι τότε το κείμενο θα φέρει καθαρά την ένδειξη «πρόταση». Μια αναλυτική εισήγηση με e-mail προς τη Ζέτα και μόνο μια σύντομη ειδοποίηση στο Viber σέβεται και τον χρόνο της ομάδας.
Έψαξα επίσης πέρα από το προφίλ ενός δημιουργού. Ο οδηγός αστικής αφήγησης του URBACT παρουσιάζει περιπάτους και συζητήσεις όπου κάτοικοι, φορείς και επαγγελματίες συνδιαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο μια πόλη καταλαβαίνει το πρόβλημά της. Αναφέρει και την αθηναϊκή ομάδα UrbanDig, που χρησιμοποιεί την περιήγηση ως τρόπο να φανεί μια αθέατη πλευρά της πόλης. Η οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συμμετοχή πολιτών επιμένει σε σαφή σκοπό, συμπερίληψη, διαφάνεια και επιστροφή απάντησης στους συμμετέχοντες. Αυτά είναι πρακτικά κριτήρια για να κρίνουμε αν μια δημιουργική δράση προσφέρει κάτι.
Έτσι θα έψαχνα τα επόμενα «πρότυπα»: όχι μόνο γνωστά πρόσωπα από περιοδικά και κοινωνικά δίκτυα, αλλά ανθρώπους που δείχνουν τη διαδικασία τους, συνεργάζονται και μπορούν να πουν τι άλλαξαν όταν άκουσαν μια αντίρρηση. Ένας σχεδιαστής, μια εργαζόμενη στην καθαριότητα, ένας εκπαιδευτικός ή μια ομάδα κατοίκων μπορεί να μας δώσει διαφορετικό εργαλείο σκέψης. Επιλέγουμε το εργαλείο που υπηρετεί το πρόβλημα, όχι το κύρος του προσώπου.
Και στο ερωτηματικό σου για την ανιδιοτέλεια βρίσκω μεγάλη σοβαρότητα. Δεν μπορούμε να τη βεβαιώσουμε για όλους με έναν χαρακτηρισμό. Μπορούμε όμως να ρωτάμε, μετά από κάθε δράση: Ποιος μίλησε και ποιος έλειπε; Τι υποσχεθήκαμε; Τι κάναμε; Σε ποιον επιστρέψαμε με απάντηση; Εκεί η δημιουργικότητα αποκτά ποιότητα, πολιτικό ήθος και πραγματική αξία για τη γειτονιά.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Η πιο χρήσιμη ιδέα της συνέντευξης είναι ότι ο Σπύρος Γουδέλης δεν περιμένει την έμπνευση καθισμένος στην καρέκλα. Οργανώνει τον χρόνο του, βγαίνει στον χώρο όπου συμβαίνουν τα πράγματα, παρατηρεί λεπτομέρειες, συνομιλεί με συνεργάτες και μετατρέπει όσα έμαθε σε κάτι που παραδίδεται. Η συνέντευξη στο Harper’s Bazaar, δημοσιευμένη στις 29 Ιουνίου 2026, περιγράφει αυτή τη μέθοδο μέσα από τη δική του αφήγηση.
Συμφωνώ με πολλά από τα «ναι» : είναι εμφανής η περιέργεια, η μεθοδικότητα, η κινητικότητα και η συνεργασία του. Θα κρατούσα μια μικρή επιφύλαξη για λέξεις όπως «συμπεριληπτικός» ή «ακούραστος»: μια συνέντευξη δείχνει τι επιλέγει να μας πει ένας άνθρωπος, όχι πώς βιώνουν όλοι οι συνεργάτες του τη σχέση μαζί του. Σε άλλη συνέντευξή του μιλά για χώρο στη διαφορετική προσωπική έκφραση και για την ΤΝ ως βοήθημα της ανθρώπινης δημιουργίας. Αυτές είναι αξιόλογες αρχές· για τη δική μας οργάνωση πρέπει να γίνουν και ελέγξιμες πράξεις.
Στη μέθοδό του / Στη 6η Δ.Ο. Α΄ Αθήνας
Περπατά μια περιοχή με σκοπό να την καταλάβει. Πηγαίνουμε σε ένα σημείο της Κυψέλης με συγκεκριμένο ερώτημα, αφήνοντας τους κατοίκους να μας δείξουν τι έχει σημασία για εκείνους.
Συζητά με ανθρώπους που γνωρίζουν υλικά και τεχνικές. Ακούμε κατοίκους, εργαζομένους, συλλόγους και κατά περίπτωση ειδικούς. Κανείς δεν χρειάζεται να είναι μέλος μας για να προσφέρει γνώση.
Κρατά εικόνες και εμπειρίες για μελλοντικά έργα. Καταγράφουμε χωριστά τι είδαμε, τι μας ειπώθηκε και τι επιβεβαιώθηκε από αξιόπιστη πηγή.
Θέλει κάθε έργο να έχει δική του ταυτότητα και να ολοκληρώνεται. Επιλέγουμε την κατάλληλη μορφή για κάθε θέμα: σύντομο σημείωμα, χάρτη, συζήτηση ή σκίτσο που εξηγεί μια τεκμηριωμένη πρόταση.
Αλλάζει ρυθμό και συνεργάτες μέσα στην ημέρα. Μοιράζουμε ρόλους και βάζουμε τέλος σε κάθε μικρή δράση. Ο εθελοντισμός δεν χρειάζεται ωράριο 06:00–22:00.
Θα δοκίμαζα αυτή τη σκέψη για έναν μήνα, σε ένα ήδη ανοιχτό θέμα: τη Γραμμή 4 και τις επιπτώσεις των έργων στην Κυψέλη. Ως προσωπική εισήγηση προς συζήτηση στη Γραμματεία, δύο ή τρία διαθέσιμα μέλη θα μπορούσαν να κάνουν έναν σύντομο περίπατο μαζί με εκπροσώπους κατοίκων, εφόσον οι ίδιοι το επιθυμούν. Το ερώτημα δεν θα ήταν «τι ανακοίνωση να βγάλουμε;», αλλά «τι δυσκολεύει σήμερα την καθημερινότητα εδώ, τι χρειάζεται τεχνική απάντηση και ποιος οφείλει να την δώσει;». Τα μέλη μπορούν να καταγράψουν την εμπειρία και τα αιτήματα· ζημιές σε κτίρια και αιτίες τους χρειάζονται αξιολόγηση από αρμόδιους ειδικούς.
Μετά θα αρκούσε μία σελίδα: τα ευρήματα, οι πηγές, τα αναπάντητα ερωτήματα, ο αρμόδιος φορέας και το επόμενο θεσμικό βήμα. Ο ήδη προτεινόμενος Πίνακας Εργασίας και το Δελτίο Επιστροφής μπορούν να υπηρετήσουν αυτή τη δουλειά χωρίς καινούρια γραφειοκρατία. Η Γραμματεία θα κρίνει αν και πώς προχωρά· μέχρι τότε το κείμενο θα φέρει καθαρά την ένδειξη «πρόταση». Μια αναλυτική εισήγηση με e-mail προς τη Ζέτα και μόνο μια σύντομη ειδοποίηση στο Viber σέβεται και τον χρόνο της ομάδας.
Έψαξα επίσης πέρα από το προφίλ ενός δημιουργού. Ο οδηγός αστικής αφήγησης του URBACT παρουσιάζει περιπάτους και συζητήσεις όπου κάτοικοι, φορείς και επαγγελματίες συνδιαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο μια πόλη καταλαβαίνει το πρόβλημά της. Αναφέρει και την αθηναϊκή ομάδα UrbanDig, που χρησιμοποιεί την περιήγηση ως τρόπο να φανεί μια αθέατη πλευρά της πόλης. Η οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συμμετοχή πολιτών επιμένει σε σαφή σκοπό, συμπερίληψη, διαφάνεια και επιστροφή απάντησης στους συμμετέχοντες. Αυτά είναι πρακτικά κριτήρια για να κρίνουμε αν μια δημιουργική δράση προσφέρει κάτι.
Έτσι θα έψαχνα τα επόμενα «πρότυπα»: όχι μόνο γνωστά πρόσωπα από περιοδικά και κοινωνικά δίκτυα, αλλά ανθρώπους που δείχνουν τη διαδικασία τους, συνεργάζονται και μπορούν να πουν τι άλλαξαν όταν άκουσαν μια αντίρρηση. Ένας σχεδιαστής, μια εργαζόμενη στην καθαριότητα, ένας εκπαιδευτικός ή μια ομάδα κατοίκων μπορεί να μας δώσει διαφορετικό εργαλείο σκέψης. Επιλέγουμε το εργαλείο που υπηρετεί το πρόβλημα, όχι το κύρος του προσώπου.
Για την ανιδιοτέλεια βρίσκω μεγάλη σοβαρότητα στη τοποθετηση. Δεν μπορούμε να τη βεβαιώσουμε για όλους με έναν χαρακτηρισμό. Μπορούμε όμως να ρωτάμε, μετά από κάθε δράση: Ποιος μίλησε και ποιος έλειπε; Τι υποσχεθήκαμε; Τι κάναμε; Σε ποιον επιστρέψαμε με απάντηση; Εκεί η δημιουργικότητα αποκτά ποιότητα, πολιτικό ήθος και πραγματική αξία για τη γειτονιά.
Εικόνα σκίτσο με τα χαρακτηριστικά του Σπύρου Γουδέλη ως σκίτσο (να παροτρύνει να δείχνει δίνει όπως είπαμε αυτό που θέλει και συνολικά όχι ίσως αυτό που είναι) ωστόσο αυτό που λέει εν πολλοίς είναι χρήσιμο και ωφέλιμο με τα δικά μας φίλτρα κριτικής σκέψης.
Η δημοσιογράφος μας παρακολουθεί με ενδιαφέρον από μια γωνιά κρατώντας σημειώσεις (με τη μορφή που αυτή προτιμά ηλεκτρονικές ακουστικές γραπτές) κατά την διάρκεια της συνέντευξης του κυρίου Γουδέλη ωστόσο είναι όμως σοβαρή σκεπτική ευγενική και ο,τι χρειάζεται η περίπτωση χωρίς να χάνει ή υποτιμά τις αρχές της βάσει των οποίων ερευνά συγκρίνει κρίνει συμπεραίνει και συνεχώς διορθώνει τα συμπέρασματα, από την επαφή της με το επαγγελματικό κοινωνικό γίγνεσθαι της κάθε μικρής ή μεγάλης περιοχής.
