Ωδή — Ρικάρντο Ρέις

Καλησπέρα, Χρήστο. Βεβαίως. Σου δίνω μια ποιητική απόδοση στα νέα ελληνικά, διατηρώντας τον ρυθμό και τη λιτότητα του πρωτοτύπου.

Ωδή Ι

Δάσκαλε, πόσο γαλήνιες
είναι όλες οι ώρες
που σπαταλούμε,
αν, καθώς τις σπαταλούμε,
τις τοποθετούμε σ’ ένα βάζο
σαν λουλούδια.

Δεν υπάρχουν λύπες
στη ζωή μας,
μήτε και χαρές.
Ας μάθουμε, λοιπόν,
αθώοι σοφοί,
όχι να ζούμε τη ζωή,

μα να περνούμε μέσα απ’ αυτήν,
ήρεμοι, γαλήνιοι,
έχοντας τα παιδιά
για δασκάλους μας,

με μάτια γεμάτα
Φύση…
Δίπλα σ’ ένα ποτάμι,
δίπλα σ’ έναν δρόμο,
όπου κι αν βρισκόμαστε,
να ζούμε τη ζωή
με την ίδια
ανάλαφρη απλότητα.

Ο χρόνος περνά
και τίποτε δεν μας λέει.
Γερνάμε.
Ας μάθουμε, σχεδόν
παιχνιδιάρικα,
να νιώθουμε πως φεύγουμε.

Δεν έχει νόημα
να κάνουμε οτιδήποτε.
Δεν μπορούμε ν’ αντισταθούμε
στον τερατώδη θεό
που καταβροχθίζει
τα ίδια του τα παιδιά.

Ας μαζέψουμε λουλούδια.
Ας βρέξουμε τα χέρια μας
στα ήρεμα ποτάμια
κι ας μάθουμε απ’ αυτά
τη γαλήνη τους.

Ηλιοτρόπια αιώνια,
που ατενίζουν τον ήλιο,
θα φύγουμε από τη ζωή
γαλήνια, χωρίς καν
να μετανιώνουμε
που ζήσαμε.

— Ρικάρντο Ρέις
(ετερώνυμο του Φερνάντο Πεσσόα)

Σκέφτηκε για 8s

ODE I

Master, how serene
Are all the hours
We waste
If, as we waste them,
We place them in a vase
Like flowers.

There are no sorrows
In our lives
Nor joys either.
Let us learn, then,
Innocent sages,
Not to live life

But to pass through it,
Tranquil, serene,
Taking children
As our teachers,
Eyes full
Of Nature…

Beside a river,
Beside a road,
Wherever we are,
Living life
With the same
Light ease.

Time passes,
And tells us nothing.
We grow old.
Let us learn, almost
Mischievously,
To feel ourselves leaving.

There is no point
In doing anything.
There is no resisting
The monstrous god
Who devours
His own children.

Let us gather flowers.
Let us bathe our hands
In the calm rivers,
And from them
Learn their calm.

Sunflowers eternally
Staring at the sun,
We will leave life
Tranquilly, not even
Regretting
Having lived.

— Ricardo Reis

Σκέφτηκε για 9s

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΝΙΦΑΔΑ ΧΙΟΝΙΟΥ

Μια πολύ μικρή νιφάδα χιονιού, εσύ,

σαν να χορεύεις,

σαν να χορεύεις αργά, πλησιάζεις

το πρόσωπό μου.

Αντί να πέσεις κατακόρυφα,

όπως όλες οι άλλες νιφάδες,

εσύ, με κάποιον τρόπο,

άπλωσες τα φτερά σου

προς το πρόσωπό μου.

Μα πού πήγες έπειτα;

Δεν σε ξαναείδα ποτέ.

— Χαν Κανγκ

(Μετάφραση από τα κορεατικά στα αγγλικά: Maya West)

Σκέφτηκε για 9s

A VERY SMALL SNOWFLAKE

A very small snowflake, you

As if dancing

As if slowly dancing, approach

My face

Instead of falling straight down like all the other snowflakes

Somehow, you spread your wings toward my face

But where did you get to, after that?

I never saw you again.

— Han Kang

(Translated from the Korean by Maya West)