Η φράση του «ακαδημαϊκού»Στάθη Λιβαθινού «θα μιλήσω με τον Σαίξπηρ, όχι με τη Γάζα» δεν αποτελεί απλώς μια τυχαία και αθώα πολιτιστική επιλογή, είναι πολιτική δήλωση συνενοχής. Όταν ένας σκηνοθέτης, που κατέχει μάλιστα έδρα «Σκηνικής Τέχνης» στην «Ακαδημία Αθηνών», δηλώνει πως προτιμά τον Shakespeare από τη Γάζα, δηλώνει πως η σκηνή δεν είναι χώρος μαρτυρίας, αλλά αποστείρωσης. Δεν πρόκειται για αισθητικό δόγμα, φίλες και φίλοι, πρόκειται για ιδεολογικό εκτροχιασμό. Το θέατρο, αντί να λειτουργήσει ως επιτελεστική ανάσχεση του θανάτου, μετατρέπεται σε καταφύγιο «προνομίου», σιωπής και κουλτούρας χωρίς σώμα. Ο Shakespeare δεν σώζει, κύριε «ακαδημαϊκέ» αν απουσιάζει η Γάζα, τότε ο Hamlet είναι σκηνικό ψεύδος, όχι συνείδηση. Ο Λιβαθινός, μέσα από τη «νηφάλια» αδιαφορία του, επιβεβαιώνει αυτό που ονομάζεται «μεταβιοπολιτική εξουδετέρωση»: η σκληρότητα του κόσμου δεν είναι πια γεγονός προς αναπαράσταση, αλλά πληροφορία προς αχρήστευση. Η θεατρική πράξη, αν δεν διαρρηγνύει το συμβολικό πεδίο με το πραγματικό της βίας, είναι συνένοχη με το σύστημα που την παράγει. Κι όταν κάποιος μιλά για το θέατρο αλλά όχι για τη Γάζα, δεν καταφεύγει στον Shakespeare, καταφεύγει στο σάβανο της ηθικής του αμνησίας. Δεν είναι απλώς απολιτικός, είναι φορέας της πιο ριζικής πολιτικής: αυτής που έχει μάθει να σιωπά μπροστά στο αίμα, με πρόφαση τον λόγο. Ντροπή ντροπή ντροπή είπε ο Manos Lambrakis
Mεγαλύτερος σχολιασμός της συνέντευξης εδώ:
https://www.facebook.com/share/1NpX7QGDYT/?mibextid=wwXIfr
Ναι Άντα. Μου αρκούν τα λόγια σου. Αν όμως μου έρθει κάποια στιγμή θα μπω στην συνέντευξη θα την κάνω copy paste και θα δημιουργήσω ένα tag Πχ Λιβαθινός σε ένα blogspot μου και θα την αναλύσω με το δικό μου τρόπο. Δεν λέω να την αποδόμηση καλοπροαίρετα. Αλλά όπως και συ, αδελφέ μου, να αντιπαραβάλω με τις δικές μου απόψεις φράση προς φράση ή φάση προς φάση. Τότε ξαναμιλάμε.
Κοίτα το παρακάτω παράδειγμα.
Αλλά ξέρεις καλομάθαμε στο φέϊςμπουκισμό. Ποιος κάθεται τώρα να αναλύσει και να συζητήσει πού πότε γιατί αφού <<όλα τα ξέρω>> ..!