Καλή χρονιά με πρόοδο και επιτυχίες στους αγώνες για δημοκρατία Ελευθερία δικαιοσύνη.
Το Κίνημα Δημοκρατίας είναι ένα φρέσκο «φωσάκι», κατά τον Παπαδιαμάντη∙ "από εκείνα που συντηρούν οι άγνωστες δυνάμεις μέσα στον ορυμαγδό της ανθρωπότητας για να τη σώζουν από μια συλλήβδην καταδίκη της".
Στην ελληνική κοινωνία συνυπάρχουν σήμερα οι πιο ετερόκλητες κοινωνικές —και κατ’ επέκταση πολιτικές— δυνάμεις. Το φως συνυπάρχει με τα σκοτάδια. Το φως του Κινήματος Δημοκρατίας "βρίσκεται ίσως πιο κοντά στο πανάρχαιο λυχνάρι. Μα στο λυχνάρι, το φως —αν υπάρχει— οφείλεται στο λάδι" λέει ο Παπαδιαμάντης.
Το λάδι, ως γνωστόν, "γαληνεύει, κατασταλάζει, λειαίνει, λαμπυρίζει". Είναι εκείνη η χαρισματική ουσία χάρη στην οποία οι ετερόκλητες στρώσεις της κοινωνίας δεν αλληλοσπαράσσονται. Αυτό το λάδι είναι θησαυρισμένο στους πιο δημοκρατικούς και προοδευτικούς "ελαιώνες" του ελληνικού λαού. Κάποιοι έχουν βαλθεί να το εξαφανίσουν. Κι όμως, το λάδι επιμένει. Επιμένει να ποτίζει το φως.
Είναι το φως της "μικρούτσικης ελπίδας που ετοιμάζεται να αποσπαστεί από την οργή" του λαού μας και να ξαναδώσει νόημα στην ελευθερία, στον λόγο, στην προκοπή, στη δημοκρατία — έννοιες που καταπονούνται και καταστέλλονται από φανερές και κρυφές πολιτικές και κομματικές εξουσίες.
Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή του φαινομένου της αναγέννησης, στην αναζήτηση του σωστού ανθρώπινου μέτρου. Εν προκειμένω, του πολιτικού μέτρου. Ο μύθος ενυπάρχει στο παρασκήνιο και οφείλουμε να τον φέρουμε μπροστά στη σκηνή. Κάποια πρόσωπα δεν θέλουν ή δεν τολμούν να βγουν μπροστά. Ο Κασσελάκης το έκανε. Δέχτηκε άπειρες τρικλοποδιές, απόπειρες υπονόμευσης του λόγου και του έργου του. Όμως το λυχναράκι δεν θα σβήσει. Θα αναδειχθεί ως το πραγματικά νέο και αληθινό, για να βοηθήσει αυτόν τον λαό να ξανασηκωθεί στα πόδια του.
Το Κίνημα Δημοκρατίας, με τις διαρκώς επίκαιρες προτάσεις του, βρίσκεται "πέρα από την κακομοιριά και μακριά τόσο από την πολυτέλεια" όσο και από την ένδεια της πολιτικής των άλλων κομμάτων. Είναι το σωστό ανθρώπινο —και πολιτικό— μέτρο που έχει ανάγκη ο τόπος. Και αυτό, με τις παρεμβάσεις και τον αγώνα τίμιων πολιτών, μακριά από ύποπτες εξαρτήσεις, μπορεί να εδραιωθεί.
Για το μάλαμα και το σαράκι
Οι θεσμοί και οι συμβολισμοί —ακόμη και των πολιτικών κομμάτων— δεν φταίνε από μόνοι τους. Άνθρωποι βρίσκονται πίσω τους και τους ερμηνεύουν πότε σωστά, πότε εσφαλμένα και πότε κακόγουστα ή τραγικά. Πάντα υπήρχαν εφιάλτες. Ας βγάλει ο καθένας τα δικά του ηθικά συμπεράσματα.
Ο «νεκρός ταξιδιώτης»* δεν πέθανε ακόμη.
«Η επί γης ελευθερία είναι μια στιγμούλα, και η στιγμούλα αυτή ένα σκαλοπάτι για να περάσεις από το άλλο μέρος, το μέρος του θανάτου…»*, λέει ο Παπαδιαμάντης.
Όπως όλες οι οντότητες στη φύση, έτσι και αυτή η πνευματική οντότητα —το Κίνημα Δημοκρατίας— αποτελείται από την εθελοντική συνένωση και συναίνεση ανθρώπων για κάτι εξαιρετικό, ωφέλιμο και, γιατί όχι, επαναστατικό. Υπόκειται, λοιπόν, στους νόμους της φύσης, όπως ένα αμπέλι: χωράφι, φύτεμα, σπόρος και σπορά, ανάπτυξη, φροντίδα, ράντισμα, ξεφύλλισμα, κορφοκόπημα, καρποφορία, τρύγος, συλλογή.
Η πορεία απαιτεί όλες τις διαδικασίες. Στην πορεία, φύλλα ξεραίνονται και αποχωρούν. Άλλα δεν αντέχουν την πίεση του ήλιου ή της βροχής. Αποχωρούν ειρηνικά και δίνουν χώρο στους υγιείς ή στους πιο ανθεκτικούς καρπούς.
Κι όμως, ακριβώς αυτή η διαδικασία της αποχώρησης και της "αθόρυβης εναπόθεσης ενός ξερού φύλλου" πάνω στην πολιτική γη είναι που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω.
Η πολιτική είναι σαράκι. Αν δεν προστατεύσεις το γερό ξύλο, θα το φάει από μέσα.
Θεωρώ τον Παπαδιαμάντη και τον κύκλο του έναν από τους αφανείς, μεγαλύτερους Έλληνες πνευματικούς πολιτικούς. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν τον έχει ακόμη αναδείξει όπως του αξίζει.
Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα 22/12/2025