Ψυχραιμία, γνώση, άμυνα: Τρεις πολύτιμες στάσεις ζωής εν καιρώ φυσικών καταστροφών, ακραίων φυσικών φαινομένων ή αναμενόμενων κινδύνων, πολέμων, πολιτικών και κοινωνικών "ταραχών" και φαινομένων, πόσο εκπαιδευόμεθα -- εμπιστευόμαστε τους θεσμούς μας -- να είμαστε έτοιμοι για τις μικρότερες απώλειες; που θα αξίζουν το κόπο να θυσιάσουμε υλικά ή ζωή; και ποιοι και τι να θυσιάσουν; Είναι πράγματα που διδάσκονται; λέγονται; καθαρά ή εννοούνται; ή εννοούνται όπως τα εννοεί ο ισχυρός; και ο ανίσχυρος τι κάνει; Ποιος είναι ανίσχυρος; Ανίσχυρος ως διαλυμένος ή οπλικά κατώτερος; και ο νόμος του ισχυρού ήταν και είναι τόσο ισχυρός όσο πάντα; και τι ρόλο παίζουν οι διεθνείς θεσμοί όταν δεν μπορούν να αμυνθούν ή να υπερασπισθούν την ψυχραιμία τη γνώση και την άμυνα των αδυνάτων η οποία υποχωρεί κάτω από την βία των γεγονότων; Αν είναι ανθρωπίνως ή τεχνικά αδύνατος ο γαιω_πολιτικός θεσμός να υπερασπιστεί τον άνθρωπο από φυσικές απειλές τότε μοιραία υφιστάμενα τις απώλειες, ισχύει η διεθνείς αλληλεγγύη να μετριάσει το κακό; Αν οι διεθνείς θεσμοί είναι αδύνατοι να αντιμετωπίσουν δυνάμεις ισχυρών τότε τι πρέπει να κάνουν οι αδύνατοι; Οι διεθνείς (αποδυναμωμένοι) οργανισμοί πρέπει να το βάλουν κάτω; Και όσοι τους υποστηρίζουν και αυτοί να το βάλουν κάτω ή να συνεχίσουν να αντιστέκονται και να συσπειρώνονται γύρω από τις έννοιες ψυχραιμία γνώση άμυνα και αλληλεγγύη έναντι του <<<δίκιου του ισχυρού>>> που έχει γίνει άδικος επικίνδυνος ολέθριος βίαιος θανατικός καταστροφικός για οικονομία κράτος λαό;