Επιμελητήριο Φλωράς

ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ

➡️ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΜΟΧΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

➡️Από ανθρώπους της αγοράς, για ανθρώπους της αγοράς

✓Μετατρέπουμε τα Επιμελητήρια σε σύγχρονους στρατηγικούς συμβούλους κάθε επιχειρηματία

✓Δημιουργούμε 13 Περιφερειακά Υπερ-Επιμελητήρια με επαγγελματική διοίκηση (CEO), που θα συντονίζουν τα υφιστάμενα τοπικά Επιμελητήρια και θα διασφαλίζουν τη δίκαιη και αποτελεσματική κατανομή των αναπτυξιακών πόρων

✓Εξασφαλίζουμε επαρκή χρηματοδότηση για όλα τα Επιμελητήρια, βάζοντας τέλος στις επιχειρήσεις «πολλών ταχυτήτων» και στις περιφερειακές ανισότητες

✓Ενισχύουμε έμπρακτα την εξωστρέφεια και τις εξαγωγές, ενώ θεσμοθετούμε την ουσιαστική συμμετοχή των τοπικών επιχειρηματιών στη διαμόρφωση της νομοθεσίας μέσω των Επιμελητηρίων

#Ομάδα Επιχειρηματικότητας & Ανάπτυξης
#Στέφανος Κασσελάκης
www.democrats-pc.gr

Πολύ ωραίο. ΣΥΓΧΑΡΤΗΡΙΑ. Άρεσε και στην θεματική μας ομάδα επιχειρηματικότητας. Επικεφαλής κύριος Φλωράς Γιώργος

Μπορείς να μου δώσεις hashtags

Ναι οι ταμπελίτσες τα συνθήματα τα απόθευγματα είναι όλα στοχευμένα ήπια καλωσυνάτα δεν προκαλούν και καλούν σε διάλογο τύπο Ομονοιάστρας. Ακόμη δεν την ξέρουν καλά καλά αλλά αρχίζει και κάνει έξυπνα την εμφάνιση της από τα σκίτσα. Από την Κρήτη έχω κάνει φίλους στην Μαφάλντα και της στέλνουν συχνά χαιρετίσματα. Σκέπτομαι να δημιουργήσω fanclub Μαφάλντα και βλέπουμε.
Ποια είναι η γνώμη σου; Να μιλήσω και σε άλλους για το τρόπο εμφάνισης της ή να το κρατήσω ακόμη για μένα που έχω αρκετά να κάνω και αργότερα το σκέπτομαι;

Η εντύπωσή μου είναι ότι αυτό που ξεχωρίζει στη δουλειά σου δεν είναι η ίδια η Μαφάλντα ως αναφορά, αλλά ο τρόπος που τη χρησιμοποιείς: όχι για να "φωνάξεις", αλλά για να ανοίξεις μια συζήτηση. Αυτό είναι αρκετά συνεπές με το πνεύμα της «Ομονοιάστρας» που μου περιγράφεις εδώ και καιρό.

Για το fan club, θα ήμουν προσεκτικός. Η είναι ένας πολύ γνωστός χαρακτήρας με συγκεκριμένους δημιουργούς και δικαιώματα. Αν μιλάμε για μια άτυπη κοινότητα ανθρώπων που αγαπούν το έργο της και συζητούν τις ιδέες της, αυτό είναι διαφορετικό από το να παρουσιαστεί ως επίσημο ή να χρησιμοποιηθεί ως "σήμα" μιας οργάνωσης.

Ως προς το αν θα το ανακοινώσεις τώρα ή αργότερα, θα έβλεπα μια ενδιάμεση διαδρομή:

• Συνέχισε να δημοσιεύεις τα σκίτσα και άφησε τον κόσμο να γνωρίσει πρώτα το ύφος.
• Αν δεις ότι οι άνθρωποι αρχίζουν μόνοι τους να αναφέρονται στη Μαφάλντα ή στην «Ομονοιάστρα», τότε έχει δημιουργηθεί οργανικά ένα ενδιαφέρον.
• Εκείνη τη στιγμή μπορείς να πεις: «Όποιος αγαπά αυτόν τον τρόπο διαλόγου, ας συμμετέχει στην παρέα μας.»

Αυτό έχει ένα πλεονέκτημα: δεν ξεκινάς από μια "ταμπέλα", αλλά από ένα περιεχόμενο που ήδη έχει βρει ανταπόκριση.

Μου αρέσει επίσης κάτι που ανέφερες: ότι «η Ομονοιάστρα αρχίζει να κάνει έξυπνα την εμφάνισή της από τα σκίτσα». Αυτό είναι ένας φυσικός τρόπος να γεννηθεί μια ιδέα. Πρώτα γνωρίζει ο κόσμος το ύφος, μετά τις αξίες και στο τέλος το όνομα. Συχνά αυτή η σειρά είναι πιο αποτελεσματική από το αντίστροφο.

Νομίζω ότι η «Ομονοιάστρα» μπορεί σταδιακά να γίνει αναγνωρίσιμη όχι επειδή θα διαφημιστεί, αλλά επειδή οι άνθρωποι θα αναγνωρίζουν ορισμένα χαρακτηριστικά: χιούμορ χωρίς προσβολή, εύστοχες ταμπελίτσες, ήπιος σαρκασμός και πρόσκληση σε διάλογο. Αν αυτά τα στοιχεία γίνουν το «σήμα κατατεθέν» της, τότε το όνομα θα αποκτήσει περιεχόμενο από μόνο του.

Ναι ό,τι μου είπες είναι χρήσιμο και ωφέλιμο. Ας μην βιαστώ. Άλλωστε δημιουργήσαμε το δικό μας πρότυπο την καλή μας Ομονοιάστρα. Ας μην τα μπλέξουμε. Το πνεύμα της Ομονοιάστρας είναι ενωτικό, ρομαντικό, ελπιδοφόρα ουτοπικό,φωνή των καιρών που ζητάνε ησυχία αγάπη συζήτηση γύρω από τραπέζι. Ακριβώς αυτά που λέμε.

Νομίζω ότι αυτή η διατύπωση δείχνει μια καθαρή κατεύθυνση.

Από όσα έχουμε συζητήσει τους τελευταίους μήνες, η Ομονοιάστρα δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας. Είναι περισσότερο ένας τρόπος συζήτησης.

Αν έπρεπε να τη συμπυκνώσω σε λίγες γραμμές, θα έλεγα:

Η Ομονοιάστρα δεν ψάχνει νικητές και ηττημένους.
Ψάχνει ανθρώπους που μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.
Δεν φοβάται τις διαφωνίες· φοβάται τη σιωπή, την απαξίωση και την περιφρόνηση.
Πιστεύει ότι μια καλή ερώτηση αξίζει συχνά περισσότερο από μια έτοιμη απάντηση.

Μου αρέσει ιδιαίτερα η φράση που έγραψες:

«Φωνή των καιρών που ζητούν ησυχία, αγάπη και συζήτηση γύρω από τραπέζι.»

Αυτή θα μπορούσε να γίνει ένα από τα μόνιμα αποφθέγματα της Ομονοιάστρας.

Και ίσως, κάποτε, να εμφανίζεται διακριτικά στο τέλος κάθε σκίτσου:

🌿 Ομονοιάστρα
«Εδώ δεν φωνάζουμε για να νικήσουμε.
Συζητάμε για να συνυπάρξουμε.»

Νομίζω ότι αυτό εκφράζει όσα προσπαθείς να χτίσεις: όχι έναν ακόμη πολιτικό συμβολισμό, αλλά μια μικρή κουλτούρα διαλόγου. Αν αυτή η κουλτούρα ριζώσει, τότε οι χαρακτήρες, οι ταμπελίτσες και τα σκίτσα θα λειτουργούν ως αναγνωρίσιμα σημεία της, χωρίς να χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Αυτό συνήθως χτίζεται σταδιακά, με συνέπεια στον τόνο και στον τρόπο επικοινωνίας.

Συμφωνώ σε όσα λες. Θα επιμείνω σε αυτή τη κατεύθυνση. Το νιώθω μέσα μου. Εύχομαι να τηρήσω στον κοινό μας νου. Τα εργαλεία σου είναι πνευματικά και πειστικά. Δεν γίνεται άλλο καλλίτερα. Το επόμενο στάδιο είναι ο προφορικός λόγος που ήδη ως υπομειδίαμα (!) κυκλοφορεί ήδη

Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Από τη μέχρι τώρα συνεργασία μας, έχω την αίσθηση ότι η δύναμη του εγχειρήματός σου δεν βρίσκεται μόνο στα κείμενα ή στα σκίτσα. Βρίσκεται στην επανάληψη ενός σταθερού ύφους. Κάθε φορά επανέρχονται οι ίδιες αξίες: διάλογος, χιούμορ, αυτοσαρκασμός, ερωτήσεις, κοινό τραπέζι, μνήμη, ελπίδα.

Αυτό είναι που δίνει ταυτότητα.

Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτό που έγραψες:

«Το επόμενο στάδιο είναι ο προφορικός λόγος που ήδη ως υπομειδίαμα κυκλοφορεί.»

Η λέξη «υπομειδίαμα» είναι πολύ εύστοχη εδώ. Υποδηλώνει έναν λόγο που δεν επιβάλλεται αλλά μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, σχεδόν σαν ένα χαμόγελο που γίνεται αφορμή για κουβέντα.

Ίσως αυτό να είναι και ένα από τα μικρά «μυστικά» της Ομονοιάστρας:

Η Ομονοιάστρα δεν κάνει κήρυγμα.
Πιάνει μια καρέκλα στο τραπέζι, χαμογελά και ρωτά:
«Να το κουβεντιάσουμε λίγο;»

Αν κάποτε η Ομονοιάστρα αποκτήσει δική της «φωνή», φαντάζομαι ότι δεν θα είναι ρητορική ούτε επιθετική. Θα είναι μια φωνή ήρεμη, με χιούμορ και περιέργεια. Θα λέει περισσότερο «για σκέψου το» παρά «έτσι είναι».

Αυτό ταιριάζει και με το ρήμα που επέλεξες πριν από λίγο καιρό για το καράβι «ΕΠΙΜΕΝΩ». Όχι επιμένω στον εαυτό μου· επιμένω στον διάλογο. Είναι μια διάκριση που, αν διατηρηθεί, μπορεί να δώσει συνέπεια σε όλο το έργο σου.

Σου εύχομαι να συνεχίσεις με την ίδια υπομονή. Οι ιδέες που αφήνουν αποτύπωμα συνήθως δεν εξαπλώνονται απότομα· ωριμάζουν, βρίσκουν ανθρώπους που τις κάνουν δικές τους και αρχίζουν να κυκλοφορούν, όπως είπες, με ένα υπομειδίαμα. Εκεί συχνά ξεκινά η πιο ουσιαστική συζήτηση.

Η ουσιαστική συζήτηση ξεκινά από μια τοποθέτηση. "Ότι λέω το κάνω" Αυτό αν επεκταθεί και το ενστερνιστούν και άλλοι μιλάω συμβολικά πετύχαμε στο μικρό κύκλο μας και ο μεγάλος χτίζεται..
Καλό απόγευμα.

Καλό απόγευμα, Χρήστο.

Στέκομαι σε μία μικρή αλλά σημαντική σκέψη που έγραψες:

«Ό,τι λέω, το κάνω.»

Από μόνη της είναι μια απλή φράση. Όμως, όταν συνοδεύεται από συνέπεια, γίνεται κάτι περισσότερο: γίνεται βάση εμπιστοσύνης. Οι άνθρωποι δεν πείθονται μόνο από τις ιδέες· πείθονται όταν βλέπουν ότι τα λόγια και οι πράξεις συμβαδίζουν.

Ίσως, στο πνεύμα της Ομονοιάστρας, να μπορούσε να ειπωθεί και έτσι:

Λιγότερα συνθήματα.
Περισσότερη συνέπεια.
Λιγότερες υποσχέσεις.
Περισσότερες πράξεις.

Ή ακόμη:

Η εμπιστοσύνη δεν ζητιέται.
Κερδίζεται, μία πράξη τη φορά.

Αυτό συνδέεται όμορφα με τη σκέψη σου ότι «ο μεγάλος κύκλος χτίζεται». Πράγματι, οι μεγάλες κοινότητες συνήθως δεν δημιουργούνται από μια μεγάλη ανακοίνωση, αλλά από πολλούς μικρούς κύκλους ανθρώπων που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον συνέπεια, σεβασμό και διάθεση για συνεργασία.

Σου εύχομαι η Ομονοιάστρα να συνεχίσει να είναι ακριβώς αυτό που οραματίζεσαι: όχι μια φωνή που υψώνεται πάνω από τις άλλες, αλλά μια φωνή που φέρνει ανθρώπους πιο κοντά στο ίδιο τραπέζι.

Να είσαι καλά και καλή συνέχεια στις δημιουργίες σου. 🌿

Τα λέμε ευχαριστώ

Να είσαι καλά, Χρήστο.

Κι εγώ σε ευχαριστώ για τις συζητήσεις μας. Έχουν μια ιδιαιτερότητα: δεν μένουν μόνο στην παραγωγή ενός κειμένου ή μιας αφίσας, αλλά προσπαθούν να χτίσουν έναν τρόπο σκέψης και επικοινωνίας. Αυτό είναι δημιουργικό ταξίδι.

Κρατώ μια φράση που θα μπορούσε να συνοδεύει την Ομονοιάστρα:

«Οι μεγάλες αλλαγές αρχίζουν από μικρούς κύκλους ανθρώπων που έμαθαν να συζητούν χωρίς να παύουν να σέβονται ο ένας τον άλλον.»

Εύχομαι να συνεχίσεις με την ίδια επιμονή και τη χαρά της δημιουργίας.

Καλό απόγευμα και... μέχρι την επόμενη κουβέντα γύρω από το τραπέζι της Ομονοιάστρας. 🌿

Α ναι! Σήμερα η συζήτηση γεννήθηκε από το θεσμό επιμελητήριο θεσμό που θέλει ενίσχυση και ο τρόπος και ο δρόμος είναι αυτός που προτείνει η ομάδα επιχειρηματικότητας και η αφίσα.
Επειδή εγώ παρακολουθώ την ομάδα από μακρυά και γενικά συμφωνώ με την κατεύθυνση της έχοντας την εμπειρία της επιχειρηματικότητας και εμπορικότητας θα έλεγα περισσότερα από ωραίες μεγάλες επιχειρήσεις που λέγονται ξενοδοχεία, ο θεσμός επιμελητήριο έτσι όπως τρέχει σήμερα στη χώρα και η ομάδα επιχειρηματικότητας θέλει να τον προάγει και το κάνει (πιστεύω και με τη βοήθεια του ΑΙ) εγώ φαντάζομαι το επιμελητήριο σαν μια μεγάλη οικογένεια που συγκεντρώνει δεκάδες επιχειρήσεις που διψούν για το πνεύμα της Ομονοιάστρας. Ίσως το έχουν κιόλας δεν έχω/ έχουμε αποκλειστικότητα στην καινοτομία και το πνεύμα συζήτησης. Εμείς μιλάμε θεωρητικά. Και εκεί που δεν γίνεται συζήτηση ή η συζήτηση είναι χλιαρή μου μυρίζει από μακριά η χλιαρότηρα. Θυμίζει πλαδαρότητα, σούπα που δεν αρέσει στη Μαφάλντα, πνεύμα πάμε και όπου βγούμε, απλή επιβίωση και όχι πρωτοπορεία με πρωτοτυπία, τραγανό, τραγανό λόγο και δευσμευση. Αν λοιπόν στοιχεία της Ομονοιάστρας "λείπουν" από την συζήτηση / διάλογο που ανοίγει δεν θα διστάσω να παρέμβω με θετική επικοδομοιτική διάθεση. Ξέρετε από όλες τις πλευρές είναι επιθυμητό αυτό. Ωστόσο στη πορεία τεχνικά δεν γίνεται.. στη πράξη γιατί.. ας μην πούμε.

Αυτά είχα να σου πω τα ξαναλέμε..
Δεν είμαστε φυλακές να έχουν γνώση ..
Είμαστε μια εθελοντική διαδικτυακή Συμβουλευτική.. που θυσιάζει πραγματικό προσωπικό χρόνο.. και όσοι το καταλάβουν το κατάλαβαν.

Χρήστο, νομίζω ότι εδώ αγγίζεις κάτι που ξεπερνά το ίδιο το Επιμελητήριο.

Αν κρατήσω την ουσία όσων έγραψες, θα την απέδιδα κάπως έτσι:

Οι θεσμοί δεν ανανεώνονται μόνο με νέους κανονισμούς. Ανανεώνονται όταν αλλάζει ο τρόπος που οι άνθρωποι συζητούν και συνεργάζονται μέσα σε αυτούς.

Αυτό είναι μια θέση που μπορεί να εφαρμοστεί όχι μόνο στα Επιμελητήρια, αλλά και σε συλλόγους, σωματεία, δήμους, κόμματα, συνεταιρισμούς, ακόμη και σε μια μικρή ομάδα εργασίας.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η εικόνα:

«Το Επιμελητήριο σαν μια μεγάλη οικογένεια επιχειρήσεων.»

Αν αυτή η εικόνα γίνει πραγματικότητα, τότε το Επιμελητήριο δεν θα είναι απλώς ένας διοικητικός φορέας. Θα είναι ένας χώρος όπου οι επιχειρηματίες μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον, δοκιμάζουν ιδέες, συνεργάζονται και λύνουν προβλήματα. Εκεί, πράγματι, το πνεύμα της Ομονοιάστρας θα μπορούσε να βρει θέση: όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή πρακτική.

Στέκομαι επίσης στη φράση σου:

«Όπου η συζήτηση είναι χλιαρή, μου μυρίζει από μακριά η χλιαρότητα.»

Θα πρόσεχα μόνο ένα σημείο. Όταν παρεμβαίνεις, ίσως να είναι πιο αποτελεσματικό να μην ξεκινάς από το τι λείπει, αλλά από το τι μπορεί να προστεθεί. Για παράδειγμα:

• «Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα;»
• «Ποια εμπειρία από την αγορά μας λείπει από αυτή τη συζήτηση;»
• «Ποιος δεν έχει ακουστεί ακόμη;»

Αυτές οι ερωτήσεις συνήθως ανοίγουν τον διάλογο περισσότερο από μια κριτική, ακόμη κι όταν η κριτική είναι δίκαιη.

Και τέλος, κρατώ το τελευταίο που έγραψες:

«Είμαστε μια εθελοντική διαδικτυακή συμβουλευτική που θυσιάζει πραγματικό προσωπικό χρόνο.»

Αυτό αξίζει να το θυμούνται όσοι συμμετέχουν. Ο εθελοντικός χρόνος είναι ένας πολύτιμος πόρος. Για να αποδίδει, χρειάζεται αμοιβαίος σεβασμός, διάθεση προσφοράς και αίσθηση ότι η συζήτηση οδηγεί κάπου.

Αν η Ομονοιάστρα μπορεί να προσφέρει κάτι σε τέτοιες ομάδες, δεν είναι επειδή έχει όλες τις απαντήσεις. Είναι επειδή υπενθυμίζει κάτι απλό αλλά συχνά ξεχασμένο:

Οι καλές ιδέες γεννιούνται όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι μπορούν να μιλήσουν, να ακούσουν και να αλλάξουν γνώμη χωρίς να χάσουν την αξιοπρέπειά τους.

Αυτό, για μένα, είναι μια φιλοδοξία που αξίζει να υπηρετεί κανείς. Καλή συνέχεια, φίλε μου. Θα τα ξαναπούμε. 🌿

Όπου στη λέξη φυλακές διάβαζε φύλακες

Το κατάλαβα αμέσως. 😊

Η φράση αποκτά εντελώς διαφορετικό νόημα:

«Δεν είμαστε φύλακες να έχουν γνώση...
Είμαστε μια εθελοντική διαδικτυακή συμβουλευτική, που θυσιάζει πραγματικό προσωπικό χρόνο. Και όσοι το καταλάβουν, το κατάλαβαν.»

Μου αρέσει αυτή η διόρθωση, γιατί αποτυπώνει μια στάση απέναντι στη συμμετοχή. Δεν παρουσιάζεις την ομάδα ως «θεματοφύλακα της αλήθειας», αλλά ως μια κοινότητα ανθρώπων που προσφέρουν εμπειρία, χρόνο και σκέψη.

Ίσως μάλιστα, στο πνεύμα της Ομονοιάστρας, να μπορούσε να διατυπωθεί ακόμη πιο απλά:

Δεν είμαστε φύλακες της αλήθειας.
Είμαστε συνοδοιπόροι στην αναζήτησή της.

Ή:

Δεν μοιράζουμε βεβαιότητες.
Καλλιεργούμε ερωτήματα, εμπειρίες και διάλογο.

Νομίζω ότι αυτή η διατύπωση ταιριάζει πολύ με όσα έχουμε χτίσει μαζί όλον αυτόν τον καιρό. Δεν διεκδικεί το αλάθητο· διεκδικεί τη συνέπεια, την καλή πίστη και τη διάθεση για ουσιαστική συζήτηση. Και αυτό είναι, τελικά, το πιο γερό θεμέλιο για κάθε δημιουργική ομάδα. 🌿