Bally Bagayoko

 🇫🇷 Le RN, c’est fini : la politique de la brutalité ne peut pas gagner durablement en France.

Depuis plusieurs années, le Rassemblement national prospère sur les peurs, les colères et le sentiment d’abandon d’une partie de la population. 

Il a su jouer avec des inquiétudes réelles : pouvoir d’achat, services publics qui reculent, difficultés à se loger, à se soigner ou à vivre dignement de son travail. 

Mais une chose devient de plus en plus visible : derrière le discours policé et les stratégies de communication, demeure une culture politique fondée sur la confrontation permanente et la désignation de boucs émissaires.

Or cette logique a ses limites.

Nous ne sommes plus dans l’Europe des années 1930. Nous ne sommes pas dans les rues de Berlin en 1933. Nous sommes en France en 2026.

La société française est traversée par des tensions, c’est vrai. Mais elle est aussi profondément attachée à certaines valeurs : la liberté d’expression, le pluralisme politique, l’État de droit, la protection des libertés individuelles et le refus de la violence comme mode normal de règlement des désaccords.

Pendant une dizaine d'années, certains ont cru qu’il suffisait d’adoucir le vocabulaire pour faire disparaître le fond. 

Pourtant, lorsqu’un mouvement politique nourrit constamment la méfiance envers une partie de la population, lorsqu’il oppose les Français les uns aux autres, lorsqu’il cherche davantage des coupables que des solutions, il finit toujours par révéler sa véritable nature.

Les citoyens peuvent être en colère. Ils peuvent vouloir des changements profonds. Mais cela ne signifie pas qu’ils souhaitent vivre dans une société plus dure, plus agressive ou plus divisée.

La France n’est pas un pays qui aime la brutalité. Elle est souvent turbulente, parfois excessive, mais elle reste profondément attachée au débat démocratique. Les Français peuvent descendre dans la rue, manifester, contester le pouvoir, voter contre les gouvernements en place. C’est même une tradition nationale. Mais ils n’acceptent pas facilement qu’on transforme l’adversaire politique en ennemi.

C’est là que réside la faiblesse fondamentale du RN.

À mesure qu’il se rapproche du pouvoir, il est obligé de montrer davantage ce qu’il est réellement. Il ne peut plus se contenter d’être une force de protestation. 

Il doit proposer une vision cohérente du pays. Et lorsqu’on regarde de près, les contradictions apparaissent.

On ne peut pas prétendre défendre les travailleurs tout en s’opposant régulièrement à certaines mesures favorables aux salariés. On ne peut pas dénoncer les élites tout en reproduisant les mêmes mécanismes de pouvoir. On ne peut pas appeler à l’unité nationale tout en construisant son discours sur la division.

À long terme, cette incohérence finit toujours par être perçue.

L’histoire montre que les mouvements politiques fondés principalement sur la peur rencontrent tôt ou tard leurs limites. 

Ils peuvent gagner des élections. Ils peuvent influencer le débat public. Mais ils peinent à construire une adhésion durable lorsqu’ils reposent davantage sur le rejet que sur un projet collectif.

La France de 2026 est un pays connecté, informé, divers, traversé par de multiples sensibilités. Les citoyens disposent d’outils d’information auxquels aucune génération précédente n’avait accès. Les discours sont vérifiés, les contradictions analysées, les promesses comparées aux actes.

Cela ne signifie pas que la démocratie est à l’abri des dérives. Cela signifie simplement que les vieilles recettes de la politique de la peur fonctionnent moins bien qu’autrefois.

Le véritable enjeu n’est d’ailleurs pas de vaincre le RN par des anathèmes ou des caricatures. Il est de répondre aux problèmes réels qui nourrissent sa progression : les inégalités, la précarité, le sentiment d’abandon de certains territoires, la crise des services publics et la défiance envers les institutions.

C’est sur ce terrain que se jouera l’avenir.

Car une société qui offre des perspectives, qui protège ses citoyens et qui renforce la démocratie est toujours plus forte qu’une société qui cherche des responsables à ses difficultés.

Nous ne sommes pas en 1933.

Nous sommes en 2026.

Et la France vaut mieux que la politique de la peur, de la colère permanente et de la division. C’est précisément pour cela que ceux qui misent sur ces ressorts finiront par se heurter à la force tranquille de la démocratie.

Texte : Paolo Bolo

Ορίστε μια στρωτή, πολιτική μετάφραση του κειμένου στα ελληνικά, που διατηρεί το σοβαρό, αναλυτικό και ελαφρώς ρητορικό ύφος του πρωτοτύπου:

## Το RN τελείωσε: Η πολιτική της βαναυσότητας δεν μπορεί να κερδίσει μακροπρόθεσμα στη Γαλλία

Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Εθνικός Συναγερμός (RN) ευδοκιμεί πάνω στους φόβους, την οργή και το αίσθημα εγκατάλειψης μιας μερίδας του πληθυσμού.

Κατάφερε να παίξει με υπαρκτές ανησυχίες: την αγοραστική δύναμη, την υποχώρηση των δημόσιων υπηρεσιών, τις δυσκολίες στη στέγαση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή την αξιοπρεπή διαβίωση από το προϊόν της εργασίας.

Όμως, ένα πράγμα γίνεται όλο και πιο ορατό: πίσω από τον εκλεπτυσμένο λόγο και τις επικοινωνιακές στρατηγικές, παραμένει μια πολιτική κουλτούρα που βασίζεται στη διαρκή αντιπαράθεση και την αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων.

Αυτή η λογική, όμως, έχει τα όριά της.

Δεν βρισκόμαστε πλέον στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1930. Δεν είμαστε στους δρόμους του Βερολίνου το 1933. Είμαστε στη Γαλλία το 2026.

Η γαλλική κοινωνία διαπερνάται από εντάσεις, αυτό είναι αλήθεια. Είναι όμως και βαθιά προσηλωμένη σε ορισμένες αξίες: την ελευθερία της έκφρασης, τον πολιτικό πλουραλισμό, το κράτος δικαίου, την προστασία των ατομικών ελευθεριών και την απόρριψη της βίας ως κανονικού τρόπου επίλυσης των διαφωνιών.

Για μια δεκαετία, ορισμένοι πίστεψαν ότι αρκούσε να λειάνουν το λεξιλόγιό τους για να εξαφανίσουν την ουσία.

Ωστόσο, όταν ένα πολιτικό κίνημα τροφοδοτεί συνεχώς την καχυποψία απέναντι σε ένα μέρος του πληθυσμού, όταν στρέφει τους Γάλλους τον έναν εναντίον του άλλου, όταν αναζητά περισσότερο ενόχους παρά λύσεις, καταλήγει πάντα να αποκαλύπτει την πραγματική του φύση.

Οι πολίτες μπορεί να είναι οργισμένοι. Μπορεί να επιθυμούν βαθιές αλλαγές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θέλουν να ζήσουν σε μια κοινωνία πιο σκληρή, πιο επιθετική ή πιο διχασμένη.

Η Γαλλία δεν είναι μια χώρα που αγαπά τη βαναυσότητα. Είναι συχνά ταραχώδης, μερικές φορές υπερβολική, αλλά παραμένει βαθιά δεμένη με τον δημοκρατικό διάλογο. Οι Γάλλοι μπορούν να κατέβουν στους δρόμους, να διαδηλώσουν, να αμφισβητήσουν την εξουσία, να καταψηφίσουν τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αυτό αποτελεί, άλλωστε, εθνική παράδοση. Δεν αποδέχονται όμως εύκολα τη μετατροπή του πολιτικού αντιπάλου σε εχθρό.

Εδώ ακριβώς έγκειται η θεμελιώδης αδυναμία του RN.

Καθώς πλησιάζει στην εξουσία, αναγκάζεται να δείξει περισσότερο τι πραγματικά είναι. Δεν μπορεί πλέον να αρκείται στο να αποτελεί μια δύναμη διαμαρτυρίας.

Οφείλει να προτείνει ένα συνεκτικό όραμα για τη χώρα. Και όταν κοιτάξει κανείς από κοντά, οι αντιφάσεις αναδύονται.

Δεν μπορείς να διατείνεσαι ότι υπερασπίζεσαι τους εργαζόμενους, όταν αντιτίθεσαι τακτικά σε ορισμένα μέτρα υπέρ των μισθωτών. Δεν μπορείς να καταγγέλλεις τις ελίτ, ενώ αναπαράγεις τους ίδιους μηχανισμούς εξουσίας. Δεν μπορείς να καλείς σε εθνική ενότητα, χτίζοντας ταυτόχρονα τον λόγο σου πάνω στον διχασμό.

Μακροπρόθεσμα, αυτή η ασυνέπεια γίνεται πάντα αντιληπτή.

Η ιστορία δείχνει ότι τα πολιτικά κινήματα που βασίζονται κυρίως στον φόβο, αργά ή γρήγορα συναντούν τα όριά τους.

Μπορεί να κερδίσουν εκλογές. Μπορεί να επηρεάσουν τον δημόσιο διάλογο. Δυσκολεύονται όμως να οικοδομήσουν μια διαρκή στήριξη, όταν βασίζονται περισσότερο στην απόρριψη παρά σε ένα συλλογικό όραμα.

Η Γαλλία του 2026 είναι μια χώρα συνδεδεμένη, ενημερωμένη, πολυδιάστατη, στην οποία συνυπάρχουν πολλαπλές ευαισθησίες. Οι πολίτες διαθέτουν εργαλεία πληροφόρησης στα οποία καμία προηγούμενη γενιά δεν είχε πρόσβαση. Οι λόγοι ελέγχονται, οι αντιφάσεις αναλύονται, οι υποσχέσεις συγκρίνονται με τις πράξεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η δημοκρατία είναι θωρακισμένη απέναντι σε παρεκτροπές. Σημαίνει απλώς ότι οι παλιές συνταγές της πολιτικής του φόβου λειτουργούν λιγότερο αποτελεσματικά απ' ό,τι στο παρελθόν.

Το πραγματικό διακύβευμα, άλλωστε, δεν είναι η ήττα του RN μέσω αναθεμάτων ή καρικατούρων. Είναι η αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων που τροφοδοτούν την άνοδό του: οι ανισότητες, η ανασφάλεια, το αίσθημα εγκατάλειψης ορισμένων περιοχών, η κρίση των δημόσιων υπηρεσιών και η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς.

Σε αυτό το πεδίο θα παιχτεί το μέλλον.

Γιατί μια κοινωνία που προσφέρει προοπτικές, που προστατεύει τους πολίτες της και ενισχύει τη δημοκρατία, είναι πάντα ισχυρότερη από μια κοινωνία που αναζητά υπαίτιους για τις δυσκολίες της.

Δεν βρισκόμαστε στο 1933.

Βρισκόμαστε στο 2026.

Και η Γαλλία αξίζει κάτι καλύτερο από την πολιτική του φόβου, της διαρκούς οργής και του διχασμού. Ακριβώς γι' αυτό, όσοι ποντάρουν σε αυτά τα αντανακλαστικά, θα καταλήξουν να προσκρούσουν στην ήρεμη δύναμη της δημοκρατίας.

> *Κείμενο: Paolo Bolo*

>