(Εδώ είναι το σκίτσο που ζητήσατε. Δείχνει τη Μαφάλντα, μια αγαπημένη φιγούρα για τους προβληματισμούς της για τον κόσμο, να κάθεται μπροστά σε μια τηλεόραση, η οποία μεταδίδει ειδήσεις για τον πόλεμο, με έναν δημοσιογράφο να μιλά. Η Μαφάλντα φαίνεται ανήσυχη και σκέφτεται.)
Αντίστοιχα, παρακολουθώ εδώ και μέρες πώς καλύπτουν τα αμερικανικά Μέσα Ενημέρωσης την επίθεση. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η κάλυψη εκεί είναι τέλεια, αμερόληπτη ή απαλλαγμένη από σκοπιμότητες. Και εκεί η δημοσιογραφία κινείται σε μεγάλο βαθμό μέσα στα όρια που θέτει το ίδιο το σύστημα.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κανείς: ακόμη και στη χώρα που διεξάγει τον πόλεμο, βλέπεις δημοσιογράφους να θέτουν σκληρές ερωτήσεις στους πολιτικούς. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δέχεται πίεση σε συνεντεύξεις, ενώ στις ενημερώσεις του Λευκού Οίκου οι δημοσιογράφοι συχνά ζητούν εξηγήσεις για τις αποφάσεις της κυβέρνησης — ακόμη κι αν οι απαντήσεις είναι υπεκφυγές ή μισές αλήθειες.
Φυσικά, η κριτική αυτή σπάνια αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος. Δεν αμφισβητείται το «δικαίωμα» των ΗΠΑ να επεμβαίνουν στρατιωτικά όπου κρίνουν. Εκεί που επικεντρώνεται η κριτική είναι στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου, στους στόχους της στρατηγικής ή στις επιλογές της ηγεσίας του Τραμπ. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και αυτή η περιορισμένη κριτική συχνά είναι έντονη και αντικατοπτρίζει τη δυσαρέσκεια του μεγαλύτερου μέρους της αμερικανικής κοινωνίας που ζητά τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Και εδώ προκύπτει το ερώτημα: πώς γίνεται στην Ελλάδα η δημόσια συζήτηση να εμφανίζεται ακόμη πιο φιλοπόλεμη από εκείνη της ίδιας της χώρας που ξεκίνησε τον πόλεμο; Πώς γίνεται, όταν μεταδίδεται ότι σε ένα μόνο χτύπημα σκοτώθηκαν πάνω από 165 κορίτσια, η απάντηση να είναι «ναι, αλλά στο Ιράν δεν είχαν ελευθερίες»; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει κανείς ότι για να συζητάς για ελευθερίες, πρέπει πρώτα να υπάρχει ζωή;;;;
Για πόσο ακόμη θα βλέπουμε τηλεοπτικά αφιερώματα που ανακυκλώνουν εικόνες από τις μίνι φούστες του Ιράν πριν από το 1979, ενώ την ίδια στιγμή αποσιωπώνται οι διώξεις, τα βασανιστήρια και η καταστολή που χαρακτήριζαν το καθεστώς του Σάχη;;;
Και πόσες φορές θα πρέπει να θυμίζουμε ότι η ιστορία του μίσους προς τις ΗΠΑ δεν ξεκίνησε το 1979, αλλά δεκαετίες νωρίτερα όταν το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα ανέτρεψε την κυβέρνηση του Μοσαντέκ;;;;
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η επιλεκτική μνήμη. Είναι ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής τηλεοπτικής ενημέρωσης μοιάζει να αναπαράγει χωρίς καμία αμφιβολία την πιο ωμή εκδοχή της δυτικής προπαγάνδας και μάλιστα, συχνά πιο έντονα ακόμη και από τα ίδια τα δυτικά μέσα!
Υπάρχει κάποια ανθρωπιά εκεί στα ψηλά πατώματα της αποικιοκρατίας; Των πολεμοφόρων ηγετών της Δύσης; Των πολεμόχαρων στραγγαλιστών της ελευθερίας και λαών;
Μην ψάχνεις δεν θα βρεις άνθρωπε μου άλλε άνθρωπε όχι σαν και αυτούς.
Όμως μη το βάζεις κάτω. Ή στην κόλαση ή στο παράδεισο θα νικήσουμε άνθρωπε μου.
No comments:
Post a Comment