Β. Το κείμενο με τα μεγάλα γράμματα ενδέχεται να αποτελέσει παρέμβαση 3 λεπτών στο 2° συνέδριο του κινήματος Δημοκρατίας .
ΤΟ ΈΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ
Ο φασισμός δεν έρχεται – είναι ήδη εδώ
Το έγκλημα της Χίου.
Δεν ξεπερνιέται.
Είπα να μην ασχοληθώ. Δεν γινόταν. Διάβασα. Είδα. Μου το έβαλαν μπροστά στα μάτια.
Όχι τυχαία. Μεθοδικά.
Επιλεγμένες εικόνες.
Οι «μεν» λένε ό,τι συμφέρει το σύστημα: τον καταπιεστή, τον κατακτητή, τον έμπορο όπλων, τον πολεμοσυμφεροντολόγο. Από τον σιωνιστή φασίστα έως κάθε εξουσία που μετρά ανθρώπινες ζωές σε ισολογισμούς. Ό,τι πιο απεχθές μπορεί να συλλάβει ο νους.
Το έγκλημα της Χίου γέμισε τη θάλασσα αίμα.
Είτε πνιγμός είτε κρανιοεγκεφαλικά τραύματα — το αποτέλεσμα είναι ένα:
άνθρωποι νεκροί.
Δεν επιστρέφουν.
Αυτό λέγεται έγκλημα.
Και κάθε έγκλημα έχει θύτη.
Για να τον δούμε, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Στη δεκαετία του 1980.
Τότε που ο Ψυχρός Πόλεμος έφθινε και τη θέση του έπαιρναν οι «θερμοί» πόλεμοι, τα χημικά όπλα, οι επεμβάσεις χωρίς πρόσωπο. Έπεφταν τείχη, αλλά υψώνονταν άλλα — αόρατα, ιδεολογικά.
Τότε γεννήθηκε ο νέος εχθρός.
Αόρατος. Τρομοκράτης. Εισβολέας.
Ο «Άλλος» που απειλεί τη δήθεν αγνή, πολιτισμένη Δύση.
Ντύθηκε με θρησκευτικό φανατισμό — κατά προτίμηση από την πολυπληθέστερη θρησκεία του πλανήτη. Στολίστηκε με επικηρύξεις, με εικόνες τρόμου, με λέξεις-σφαίρες.
Ήταν χρήσιμος.
Παράλληλα, το μίσος απέκτησε φωνή.
Οι διακρίσεις φόρεσαν γραβάτα.
Ο ρατσισμός έγινε άποψη.
Ο φασισμός έγινε «λόγος».
Από τα μικρόφωνα, τις οθόνες, τα πάνελ. Από μεγάλα και μικρά μέσα.
Γιατί βόλευε.
Η ζημιά έγινε.
Το ψέμα ρίζωσε.
Ο πραγματικός εχθρός μπήκε στο σπίτι μας, στο στόμα μας, στο μυαλό μας.
Ιδίως στα μυαλά εκείνων που δεν είχαν πρόσβαση, χρόνο, εργαλεία να ελέγξουν, να αμφισβητήσουν, να αντισταθούν.
Ο φασισμός δεν χρειάζεται πλειοψηφίες. Χρειάζεται σιωπές.
Έτσι ο φασιστικός λόγος έπαψε να ενοχλεί.
Απέκτησε κανονικότητα.
Απέκτησε κόμματα.
Απέκτησε θεσμική εκπροσώπηση — στην Ευρώπη, διεθνώς.
Σήμερα «γευόμαστε» τα αποτελέσματα.
Όπως προειδοποίησε ο Βίκτωρ Ουγκώ (*):
Το έγκλημα της Χίου – Η σιωπή σκοτώνει
Το έγκλημα της Χίου δεν ήταν «δυστύχημα».
Ήταν αποτέλεσμα.
Αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.
Αποτέλεσμα λόγου που έγινε κανονικότητα.
Αποτέλεσμα φασισμού που βαφτίστηκε «ρεαλισμός».
Δεκαπέντε άνθρωποι δεν γύρισαν πίσω.
Πνιγμένοι.
Σπασμένα κρανία.
Νεκροί.
Αυτό λέγεται έγκλημα.
Και το έγκλημα έχει ιστορία.
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, ο κόσμος δεν έγινε πιο ειρηνικός.
Απλώς άλλαξε λεξιλόγιο.
Οι πόλεμοι έγιναν «επεμβάσεις».
Τα θύματα έγιναν «ροές».
Ο φασισμός έγινε «άποψη».
Ο εχθρός κατασκευάστηκε.
Αόρατος.
Τρομοκράτης.
Μετανάστης.
Πρόσφυγας.
Ένας εχθρός χρήσιμος, για να φοβίζει, να διχάζει, να κυβερνά.
Ο ρατσισμός ντύθηκε με γραβάτα.
Το μίσος απέκτησε μικρόφωνο.
Η βία απέκτησε άλλοθι.
Κι εμείς;
Σιωπήσαμε.
Αφήσαμε τον φασιστικό λόγο να κυκλοφορεί ελεύθερα.
Να μπαίνει στα σπίτια μας.
Να φωλιάζει στο μυαλό μας.
Να γίνεται πολιτική.
Ο φασισμός δεν ήρθε με τανκς.
Ήρθε με λέξεις.
Το έγκλημα της Χίου είναι μια μικρή Γάζα.
Όπως εκεί όπου παιδιά σκοτώνονται κατάστηθα.
Όπως εκεί όπου λαοί εξαφανίζονται κάτω από ερείπια.
Όπως παντού όπου η ανθρώπινη ζωή ζυγίζεται με συμφέρον.
Και σήμερα ακούμε τον ρατσιστικό λόγο «ελεύθερα».
Τον διαβάζουμε κάτω από σχόλια αλληλεγγύης.
Τον ανεχόμαστε στο όνομα της ουδετερότητας.
Αλλά ουδετερότητα δεν υπάρχει.
Η σιωπή είναι θέση.
Και είναι θέση υπέρ του θύτη.
Φταίει η αφέλειά μας.
Φταίει η απάθεια.
Φταίει που παραδώσαμε τη χώρα, τη θάλασσα, τα σύνορα, τις ζωές σε ανθρώπους χωρίς ηθικό φραγμό.
Όχι άλλες δικαιολογίες.
Όχι άλλες λέξεις χωρίς πράξη.
Να βλέπουμε.
Να μιλάμε.
Να στεκόμαστε απέναντι.
Γιατί ο φασισμός πεθαίνει μόνο όταν τον κατονομάζεις.
Και το έγκλημα επαναλαμβάνεται μόνο όταν το ξεχνάς.
Αρχικό κείμενο επεξεργασμένο σε GPT
(1°)
ΤΟ ΈΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ
Ο φασισμός δεν έρχεται – είναι ήδη εδώ
Το έγκλημα της Χίου.
Δεν ξεπερνιέται.
Είπα να μην ασχοληθώ. Δεν γινόταν. Διάβασα. Είδα. Μου το έβαλαν μπροστά στα μάτια.
Όχι τυχαία. Μεθοδικά.
Επιλεγμένες εικόνες.
Προσεκτικά διαλεγμένα λόγια.
Οι «μεν» με απλό, καθησυχαστικό λόγο.
Οι «δε» με εικόνες και αλήθεια.
Οι «δε» είμαστε εμείς.
Οι απλοί. Οι αθώοι. Οι αναλώσιμοι
Οι «μεν» με απλό, καθησυχαστικό λόγο.
Οι «δε» με εικόνες και αλήθεια.
Οι «δε» είμαστε εμείς.
Οι απλοί. Οι αθώοι. Οι αναλώσιμοι
Οι «μεν» λένε ό,τι συμφέρει το σύστημα: τον καταπιεστή, τον κατακτητή, τον έμπορο όπλων, τον πολεμοσυμφεροντολόγο. Από τον σιωνιστή φασίστα έως κάθε εξουσία που μετρά ανθρώπινες ζωές σε ισολογισμούς. Ό,τι πιο απεχθές μπορεί να συλλάβει ο νους.
Το έγκλημα της Χίου γέμισε τη θάλασσα αίμα.
Είτε πνιγμός είτε κρανιοεγκεφαλικά τραύματα — το αποτέλεσμα είναι ένα:
άνθρωποι νεκροί.
Δεν επιστρέφουν.
Αυτό λέγεται έγκλημα.
Και κάθε έγκλημα έχει θύτη.
Για να τον δούμε, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Στη δεκαετία του 1980.
Τότε που ο Ψυχρός Πόλεμος έφθινε και τη θέση του έπαιρναν οι «θερμοί» πόλεμοι, τα χημικά όπλα, οι επεμβάσεις χωρίς πρόσωπο. Έπεφταν τείχη, αλλά υψώνονταν άλλα — αόρατα, ιδεολογικά.
Τότε γεννήθηκε ο νέος εχθρός.
Αόρατος. Τρομοκράτης. Εισβολέας.
Ο «Άλλος» που απειλεί τη δήθεν αγνή, πολιτισμένη Δύση.
Ντύθηκε με θρησκευτικό φανατισμό — κατά προτίμηση από την πολυπληθέστερη θρησκεία του πλανήτη. Στολίστηκε με επικηρύξεις, με εικόνες τρόμου, με λέξεις-σφαίρες.
Ήταν χρήσιμος.
Παράλληλα, το μίσος απέκτησε φωνή.
Οι διακρίσεις φόρεσαν γραβάτα.
Ο ρατσισμός έγινε άποψη.
Ο φασισμός έγινε «λόγος».
Από τα μικρόφωνα, τις οθόνες, τα πάνελ. Από μεγάλα και μικρά μέσα.
Γιατί βόλευε.
Η ζημιά έγινε.
Το ψέμα ρίζωσε.
Ο πραγματικός εχθρός μπήκε στο σπίτι μας, στο στόμα μας, στο μυαλό μας.
Ιδίως στα μυαλά εκείνων που δεν είχαν πρόσβαση, χρόνο, εργαλεία να ελέγξουν, να αμφισβητήσουν, να αντισταθούν.
Ο φασισμός δεν χρειάζεται πλειοψηφίες. Χρειάζεται σιωπές.
Έτσι ο φασιστικός λόγος έπαψε να ενοχλεί.
Απέκτησε κανονικότητα.
Απέκτησε κόμματα.
Απέκτησε θεσμική εκπροσώπηση — στην Ευρώπη, διεθνώς.
Σήμερα «γευόμαστε» τα αποτελέσματα.
Όπως προειδοποίησε ο Βίκτωρ Ουγκώ (*):
ο λόγος προηγείται της πράξης.
Το έγκλημα της Χίου — δεκαπέντε νεκροί — είναι μια μικρή Γάζα.
Όπως εκεί όπου παιδιά έντεκα ετών θερίζονται από ριπές τανκς.
Όπως εκεί όπου πρόσφυγες, στον ίδιο τους τον τόπο, από το 1948 μέχρι σήμερα, εξαφανίζονται κάτω από πέτρες, χαλάσματα, καταυλισμούς.
Από τον φασίστα κατακτητή που δεν αναγνωρίζει ανθρώπους, μόνο στόχους.
Και σήμερα αναρωτιόμαστε:
πώς φτάσαμε να ακούμε τον ρατσιστικό, φασιστικό λόγο ελεύθερα — δήθεν — από το γυαλί;
Πώς φτάσαμε να τον διαβάζουμε κάτω από κάθε μήνυμα πόνου, αλληλεγγύης, συμπόνιας προς τους πρόσφυγες και μετανάστες;
Η απάντηση πονάει.
Φταίει η αφέλειά μας.
Φταίει η ένοχη ουδετερότητα.
Φταίει η απολιτίκ στάση μας.
Φταίει που παραδώσαμε τη διαχείριση της ειρήνης και της ευημερίας αυτής της γωνιάς του πλανήτη — της Ελλάδας — σε ανθρώπους χωρίς ηθικό φραγμό.
Σε κυβερνήσεις που μετρούν ζωές ως «παράπλευρες απώλειες».
Ας προσέχαμε.
Ας παλεύαμε περισσότερο.
Ας ήμασταν λιγότερο ευκολόπιστοι.
Τώρα όμως δεν είναι αργά.
Γιατί ο φασισμός τρέφεται από τον φόβο και πεθαίνει στο φως.
Να δούμε.
Να μιλήσουμε.
Να πάρουμε θέση.
Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.
Χρήστος Ρουμελιώτης
Μέλος του Κινήματος Δημοκρατίας
Πιθανόν παρέμβαση μου στο συνέδριο
του ΚΙΝΉΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ
7+8/2/2026
Επεξεργασία σε GPT 2η εκδοχή
Το έγκλημα της Χίου — δεκαπέντε νεκροί — είναι μια μικρή Γάζα.
Όπως εκεί όπου παιδιά έντεκα ετών θερίζονται από ριπές τανκς.
Όπως εκεί όπου πρόσφυγες, στον ίδιο τους τον τόπο, από το 1948 μέχρι σήμερα, εξαφανίζονται κάτω από πέτρες, χαλάσματα, καταυλισμούς.
Από τον φασίστα κατακτητή που δεν αναγνωρίζει ανθρώπους, μόνο στόχους.
Και σήμερα αναρωτιόμαστε:
πώς φτάσαμε να ακούμε τον ρατσιστικό, φασιστικό λόγο ελεύθερα — δήθεν — από το γυαλί;
Πώς φτάσαμε να τον διαβάζουμε κάτω από κάθε μήνυμα πόνου, αλληλεγγύης, συμπόνιας προς τους πρόσφυγες και μετανάστες;
Η απάντηση πονάει.
Φταίει η αφέλειά μας.
Φταίει η ένοχη ουδετερότητα.
Φταίει η απολιτίκ στάση μας.
Φταίει που παραδώσαμε τη διαχείριση της ειρήνης και της ευημερίας αυτής της γωνιάς του πλανήτη — της Ελλάδας — σε ανθρώπους χωρίς ηθικό φραγμό.
Σε κυβερνήσεις που μετρούν ζωές ως «παράπλευρες απώλειες».
Ας προσέχαμε.
Ας παλεύαμε περισσότερο.
Ας ήμασταν λιγότερο ευκολόπιστοι.
Τώρα όμως δεν είναι αργά.
Γιατί ο φασισμός τρέφεται από τον φόβο και πεθαίνει στο φως.
Να δούμε.
Να μιλήσουμε.
Να πάρουμε θέση.
Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.
Χρήστος Ρουμελιώτης
Μέλος του Κινήματος Δημοκρατίας
Πιθανόν παρέμβαση μου στο συνέδριο
του ΚΙΝΉΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ
7+8/2/2026
Επεξεργασία σε GPT 2η εκδοχή
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
Το έγκλημα της Χίου – Η σιωπή σκοτώνει
Το έγκλημα της Χίου δεν ήταν «δυστύχημα».
Ήταν αποτέλεσμα.
Αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.
Αποτέλεσμα λόγου που έγινε κανονικότητα.
Αποτέλεσμα φασισμού που βαφτίστηκε «ρεαλισμός».
Δεκαπέντε άνθρωποι δεν γύρισαν πίσω.
Πνιγμένοι.
Σπασμένα κρανία.
Νεκροί.
Αυτό λέγεται έγκλημα.
Και το έγκλημα έχει ιστορία.
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, ο κόσμος δεν έγινε πιο ειρηνικός.
Απλώς άλλαξε λεξιλόγιο.
Οι πόλεμοι έγιναν «επεμβάσεις».
Τα θύματα έγιναν «ροές».
Ο φασισμός έγινε «άποψη».
Ο εχθρός κατασκευάστηκε.
Αόρατος.
Τρομοκράτης.
Μετανάστης.
Πρόσφυγας.
Ένας εχθρός χρήσιμος, για να φοβίζει, να διχάζει, να κυβερνά.
Ο ρατσισμός ντύθηκε με γραβάτα.
Το μίσος απέκτησε μικρόφωνο.
Η βία απέκτησε άλλοθι.
Κι εμείς;
Σιωπήσαμε.
Αφήσαμε τον φασιστικό λόγο να κυκλοφορεί ελεύθερα.
Να μπαίνει στα σπίτια μας.
Να φωλιάζει στο μυαλό μας.
Να γίνεται πολιτική.
Ο φασισμός δεν ήρθε με τανκς.
Ήρθε με λέξεις.
Το έγκλημα της Χίου είναι μια μικρή Γάζα.
Όπως εκεί όπου παιδιά σκοτώνονται κατάστηθα.
Όπως εκεί όπου λαοί εξαφανίζονται κάτω από ερείπια.
Όπως παντού όπου η ανθρώπινη ζωή ζυγίζεται με συμφέρον.
Και σήμερα ακούμε τον ρατσιστικό λόγο «ελεύθερα».
Τον διαβάζουμε κάτω από σχόλια αλληλεγγύης.
Τον ανεχόμαστε στο όνομα της ουδετερότητας.
Αλλά ουδετερότητα δεν υπάρχει.
Η σιωπή είναι θέση.
Και είναι θέση υπέρ του θύτη.
Φταίει η αφέλειά μας.
Φταίει η απάθεια.
Φταίει που παραδώσαμε τη χώρα, τη θάλασσα, τα σύνορα, τις ζωές σε ανθρώπους χωρίς ηθικό φραγμό.
Όχι άλλες δικαιολογίες.
Όχι άλλες λέξεις χωρίς πράξη.
Να βλέπουμε.
Να μιλάμε.
Να στεκόμαστε απέναντι.
Γιατί ο φασισμός πεθαίνει μόνο όταν τον κατονομάζεις.
Και το έγκλημα επαναλαμβάνεται μόνο όταν το ξεχνάς.
<<Στο Κίνημα Δημοκρατίας δεσμευόμαστε να σταθούμε απέναντι σε κάθε πολιτική που μετατρέπει τη θάλασσα σε τάφο και τον άνθρωπο σε αριθμό, υπερασπίζοντας έμπρακτα το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη λογοδοσία. Δεν θα ανεχθούμε τον φασιστικό λόγο ούτε ως «άποψη» ούτε ως «ρεαλισμό» — τον αντιμετωπίζουμε πολιτικά, θεσμικά και κοινωνικά, όπου κι αν εμφανίζεται.>>
Χρήστος Ρουμελιώτης
Μέλος του Κινήματος Δημοκρατίας
Πιθανόν παρέμβαση μου στο συνέδριο
του ΚΙΝΉΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ
7+8/2/2026
Χρήστος Ρουμελιώτης
Μέλος του Κινήματος Δημοκρατίας
Πιθανόν παρέμβαση μου στο συνέδριο
του ΚΙΝΉΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ
7+8/2/2026
Εκδοχή 3η μετά από πρόταση του GPT
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
Το έγκλημα της Χίου – Η σιωπή σκοτώνει
(παύση – κοιτάς το ακροατήριο)
Το έγκλημα της Χίου
δεν ήταν «δυστύχημα».
(κοφτά)
Ήταν αποτέλεσμα.
Αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.
Αποτέλεσμα λόγου που έγινε κανονικότητα.
Αποτέλεσμα φασισμού
που βαφτίστηκε «ρεαλισμός».
(παύση)
Δεκαπέντε άνθρωποι
δεν γύρισαν πίσω.
Πνιγμένοι.
Σπασμένα κρανία.
Νεκροί.
(χαμηλή φωνή)
Αυτό λέγεται έγκλημα.
(παύση – ανεβαίνει η ένταση)
Και το έγκλημα έχει ιστορία.
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά
ο κόσμος δεν έγινε πιο ειρηνικός.
Απλώς
άλλαξε λεξιλόγιο.
Οι πόλεμοι έγιναν «επεμβάσεις».
Τα θύματα έγιναν «ροές».
Ο φασισμός έγινε «άποψη».
(κοφτή παύση)
Ο εχθρός κατασκευάστηκε.
Αόρατος.
Τρομοκράτης.
Μετανάστης.
Πρόσφυγας.
Ένας εχθρός χρήσιμος
για να φοβίζει,
να διχάζει,
να κυβερνά.
(έμφαση)
Ο ρατσισμός ντύθηκε με γραβάτα.
Το μίσος απέκτησε μικρόφωνο.
Η βία απέκτησε άλλοθι.
(παύση – ερώτηση)
Κι εμείς;
Σιωπήσαμε.
Αφήσαμε τον φασιστικό λόγο
να κυκλοφορεί ελεύθερα.
Να μπαίνει στα σπίτια μας.
Να φωλιάζει στο μυαλό μας.
Να γίνεται πολιτική.
(χαμηλά, καθαρά)
Ο φασισμός δεν ήρθε με τανκς.
Ήρθε
με λέξεις.
(βαριά παύση)
Το έγκλημα της Χίου
είναι μια μικρή Γάζα.
Όπως εκεί
όπου παιδιά σκοτώνονται κατάστηθα.
Όπως εκεί
όπου λαοί εξαφανίζονται κάτω από ερείπια.
Όπως παντού
όπου η ανθρώπινη ζωή
ζυγίζεται με συμφέρον.
(σταθερή φωνή)
Και σήμερα
ακούμε τον ρατσιστικό λόγο «ελεύθερα».
Τον διαβάζουμε
κάτω από σχόλια αλληλεγγύης.
Τον ανεχόμαστε
στο όνομα της ουδετερότητας.
(κοφτά)
Αλλά ουδετερότητα
δεν υπάρχει.
Η σιωπή είναι θέση.
Και είναι θέση
υπέρ του θύτη.
(ένταση)
Φταίει η αφέλειά μας.
Φταίει η απάθεια.
Φταίει που παραδώσαμε
τη χώρα,
τη θάλασσα,
τα σύνορα,
τις ζωές
σε ανθρώπους
χωρίς ηθικό φραγμό.
(παύση – τελική κορύφωση)
Όχι άλλες δικαιολογίες.
Όχι άλλες λέξεις χωρίς πράξη.
Να βλέπουμε.
Να μιλάμε.
Να στεκόμαστε απέναντι.
Γιατί ο φασισμός
πεθαίνει μόνο
όταν τον κατονομάζεις.
Και το έγκλημα
επαναλαμβάνεται
μόνο
όταν το ξεχνάς.
(σιωπή 3–4 δευτερόλεπτα)
{{{{{{Τι κερδίζεις έτσι
Χρόνος: 2:20–2:40 λεπτά (ανάλογα τις παύσεις)
Ακρόαση: δεν «περνά» απλώς — χτυπά
Πολιτική καθαρότητα: καμία υπεκφυγή, καμία ουδετερότητα
Σκηνική δύναμη: το κοινό αναγκάζεται να ακούσει}}}}}}
Αυτό που ακολουθεί είναι η 4η τελική εκδοχή για το βήμα του συνεδρίου, διάρκειας ~2:30 λεπτών, με λόγο που δεν καταγγέλλει απλώς — δεσμεύει.
Συγχαρητήρια στον πρόεδρο
που μας ανοίγει νέους δρόμους
μακρυά από αποτυχίες και αγκυλώσεις.
Ευχαριστώ εσάς που θα με ανεχθείτε
2,5 λεπτά μετρημένα με GPT.
Αρχικά με σόκαρε το έγκλημα της Χίου
Μετά ένα ποίημα του Βίκτωρος Ουγκώ με τίτλο λόγος και η εκφώνηση του στο μετρό Παρισίων.
Μετά ή συγγραφή ενός εκτενούς άρθρου.
Και μετά ή σύνθεση και κατάληξη σε ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ από το GPT.
ΔΗΜΟΚΡΆΤΕΣ ΠΙ ΚΑΠΑ
(ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ)
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
Το έγκλημα της Χίου – Η σιωπή σκοτώνει.
(παύση – σταθερό βλέμμα)
Εμείς οι Δημοκράτες Προοδευτικό Κέντρο
λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Το έγκλημα της Χίου
δεν ήταν «δυστύχημα».
Ήταν αποτέλεσμα.
Αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.
Αποτέλεσμα λόγου που έγινε κανονικότητα.
Αποτέλεσμα φασισμού
που βαφτίστηκε «ρεαλισμός».
(παύση)
Δεκαπέντε άνθρωποι
δεν γύρισαν πίσω.
Πνιγμένοι.
Σπασμένα κρανία.
Νεκροί.
Αυτό λέγεται έγκλημα.
Και το έγκλημα
έχει ιστορία.
(ένταση ανεβαίνει)
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά
ο κόσμος δεν έγινε πιο ειρηνικός.
Απλώς
άλλαξε λεξιλόγιο.
Οι πόλεμοι έγιναν «επεμβάσεις».
Τα θύματα έγιναν «ροές».
Ο φασισμός έγινε «άποψη».
Ο εχθρός κατασκευάστηκε.
Αόρατος.
Χρήσιμος.
Μετανάστης.
Πρόσφυγας.
Για να φοβίζει.
Να διχάζει.
Να κυβερνά.
(κοφτά)
Ο ρατσισμός ντύθηκε με γραβάτα.
Το μίσος απέκτησε μικρόφωνο.
Η βία απέκτησε άλλοθι.
Κι εμείς;
Σιωπήσαμε.
Αφήσαμε τον φασιστικό λόγο
να γίνει κανονικότητα.
Να μπαίνει στα σπίτια μας.
Να γίνεται πολιτική.
Να γίνεται κράτος.
(χαμηλή φωνή)
Ο φασισμός
δεν ήρθε με τανκς.
Ήρθε
με λέξεις.
(βαριά παύση)
Το έγκλημα της Χίου
είναι μια μικρή Γάζα.
Όπως εκεί
όπου παιδιά σημαδεύονται κατάστηθα
με τανκς.
Όπως εκεί
όπου λαοί θάβονται κάτω από ερείπια.
Όπως παντού
όπου η ανθρώπινη ζωή
μετριέται με συμφέρον.
(σταθερά)
Και σήμερα
ο ρατσιστικός λόγος
ακούγεται «ελεύθερα».
Τον ανεχόμαστε
στο όνομα της ουδετερότητας.
Αλλά το λέμε καθαρά:
Ουδετερότητα
δεν υπάρχει.
Η σιωπή
είναι θέση.
Και είναι θέση
υπέρ του θύτη.
(κορύφωση)
Φταίει η απάθεια.
Φταίει η αδράνεια.
Φταίει που παραδώσαμε
τη θάλασσα,
τα σύνορα,
τις ζωές
σε ανθρώπους
χωρίς ηθικό φραγμό.
Στους Δημοκράτες Προοδευτικό Κέντρο
δεν συμβιβαζόμαστε.
Όχι άλλες δικαιολογίες.
Όχι άλλες λέξεις χωρίς πράξη.
Να βλέπουμε.
Να μιλάμε.
Να στεκόμαστε απέναντι.
Γιατί ο φασισμός
πεθαίνει μόνο
όταν τον κατονομάζεις.
Και το έγκλημα
επαναλαμβάνεται
μόνο
όταν το ξεχνάς.
(σιωπή)(σιωπή)
«Στους Δημοκράτες Προοδευτικό Κέντρο δεν συμβιβαζόμαστε»
<<Στους Δημοκράτες Προοδευτικό Κέντρο δεσμευόμαστε να σταθούμε απέναντι σε κάθε πολιτική που μετατρέπει τη θάλασσα σε τάφο και τον άνθρωπο σε αριθμό, υπερασπίζοντας έμπρακτα το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη λογοδοσία. Δεν θα ανεχθούμε τον φασιστικό λόγο ούτε ως «άποψη» ούτε ως «ρεαλισμό» — τον αντιμετωπίζουμε πολιτικά, θεσμικά και κοινωνικά, όπου κι αν εμφανίζεται.>>
Για 289 λέξεις καθαρού προφορικού λόγου:
⏱️ Χρόνος ομιλίας
Κανονικός πολιτικός ρυθμός (120–130 λ./λεπτό):
➜ 2′15″ – 2′25″
Έντονος, ρητορικός ρυθμός με παύσεις και έμφαση (100–110 λ./λεπτό):
➜ 2′40″ – 2′55″
Σκηνικός / καταγγελτικός ρυθμός όπως τον έχεις γράψει (παύσεις, βλέμμα, σιωπές):
➜ 3′00″ – 3′20″
🧠 Συμπέρασμα
Για σκηνή, συνέδριο ή δημόσια ανάγνωση:
κλείνει ιδανικά στα ~3 λεπτά — δυνατό, χωρίς να κουράζει, με καθαρή κορύφωση.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Το παρακάτω ποίημα έγινε αφορμή σε συνδυασμό με το έγκλημα της Χίου να
συνθέσω προοδευτικά το ανωτέρω
μανιφέστο με τη βοήθεια της ΑΙ.
Έτσι έδωσα τη δική μου απάντηση όπως
θέριεψε ο φασιστικός λόγος στην Ελλάδα.
(*) EΝΘΕΤΟ
Μετάφραση από πρωτότυπο με GPT
Καλοί μου άνθρωποι,
προσοχή στα λόγια που ξεστομίζετε!
Όλα γεννιούνται από μια λέξη
που άθελά σας σκορπάτε·
ΤΑ ΠΑΝΤΑ — μίσος και καημός!
Και μη μου απαντάτε
πως οι φίλοι είναι έμπιστοι
και χαμηλά μιλάτε.
Ακούστε το καλά: εκεί που κάθεστε
με τις παντόφλες,
μόνοι, με κλειστές τις πόρτες
και σφαλιστές τις τρύπες,
κι αν πείτε στο αυτί
του πιο πιστού σας φίλου,
ή —αν το προτιμάτε—
ψιθυρίσετε σαν ήχοι του απρίλου,
ολομόναχοι, θαρρώντας
πως η σιωπή σας προστατεύει,
σε μια σπηλιά στα τριάντα μέτρα
κάτω, που το σκοτάδι αγριεύει,
μια κουβέντα πικρή για κάποιον τρίτο...
Αυτή η ΛΕΞΗ — που νομίζατε
πως έσβησε στη κρύπτη,
που την είπατε σιγά σε τόπο
κωφό και μαύρο —
μόλις ελευθερωθεί,
τρέχει, πηδά, βγαίνει απ’ το άυλο·
Κοιτάξτε την! Είναι έξω πια!
Το δρόμο της γνωρίζει·
περπατά, έχει δυο πόδια,
μπαστούνι στο χέρι κραδαίνει,
φορά παπούτσια με καρφιά,
διαβατήριο έχει και πηγαίνει·
κι αν χρειαστεί, βγάζει φτερά,
σαν τον αετό πετάει!
Σας ξεφεύγει, το βάζει στα πόδια,
τίποτα δεν τη σταματάει·
διασχίζει την αποβάθρα,
την πλατεία, και πάει λέγοντας,
περνά το ποτάμι χωρίς βάρκα,
μες στις πλημμύρες τρέχοντας,
και προχωρά, μέσα σ’ έναν
λαβύρινθο από στενά,
ίσια στο σπίτι του ανθρώπου που κακολογήσατε ορεινά.
Ξέρει τον αριθμό, τον όροφο·
έχει το κλειδί στο χέρι,
ανεβαίνει τη σκάλα,
ανοίγει την πόρτα σαν αγέρι,
μπαίνει μέσα, φτάνει,
και με χλευασμό τον κοιτάζει κατάματα
και λέει: «Εδώ είμαι! Βγήκα
απ' του τάδε το στόμα και τα ψέματα.»
Και αυτό ήταν. Αποκτήσατε
έναν εχθρό θανάσιμο.
Le mot
Braves gens, prenez garde
aux choses que vous dites !
Tout peut sortir d’un mot
qu’en passant vous perdîtes ;
TOUT, la haine et le deuil !
Et ne m’objectez pas
Que vos amis sont sûrs
et que vous parlez bas.
Écoutez bien ceci : tête-à-tête,
en pantoufle,
Portes closes, chez vous,
sans un témoin qui souffle,
Vous dites à l’oreille
du plus mystérieux
De vos amis de cœur
ou si vous aimez mieux,
Vous murmurez tout seul,
croyant presque vous taire,
Dans le fond d’une cave
à trente pieds sous terre,
Un mot désagréable
à quelque individu.
Ce MOT — que vous croyez
qu'on n’a pas entendu,
Que vous disiez si bas dans
un lieu sourd et sombre —
Court à peine lâché, part,
bondit, sort de l’ombre ;
Tenez, il est dehors !
Il connaît son chemin ;
Il marche, il a deux pieds,
un bâton à la main,
De bons souliers ferrés,
un passeport en règle ;
Au besoin, il prendrait
des ailes, comme l’aigle !
Il vous échappe, il fuit,
rien ne l’arrêtera ;
Il suit le quai, franchit
la place, et cætera
Passe l’eau sans bateau
dans la saison des crues,
Et va, tout à travers
un dédale de rues,
Droit chez le citoyen
dont vous avez parlé.
Il sait le numéro,
l’étage ; il a la clé,
Il monte l’escalier,
ouvre la porte, passe,
Entre, arrive et railleur,
regardant l’homme en face
Dit : « Me voilà ! Je sors
de la bouche d’un tel. »
Et c’est fait. Vous avez
un ennemi mortel.
Σχετικό άρθρο:
Στο τραγικό περιστατικό της καταδίωξης από το λιμενικό βάρκας που μετέφερε πρόσφυγες και η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 15 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 24. Τα ψέματα που έχουν επιστρατευθεί σε συνεντεύξεις του ίδιου του πρωθυπουργού, σε απολογίες στελεχών της κυβέρνησης ενώπιον των ευρωπαϊκών θεσμών, σε συνεντεύξεις τύπου και τηλεοπτικές εκπομπές σε σχέση με το προσφυγικό, είναι αμέτρητα.
Επειδή όμως δεν μπορούν εύκολα να κρυφτούν πίσω από ένα πειστικό αφήγημα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε πως τη συμφέρει περισσότερο να υπερασπιστεί με όλες της τις δυνάμεις τη θανατοπολιτική και να εκπαιδεύσει ένα μεγάλο μέρος πολιτών στο να διαλέγουν κάθε λίγο σαν να βρίσκονται σε τηλεπαιχνίδι, ποιοι άνθρωποι αξίζει να ζήσουν και ποιοι όχι. Ο νεοφασισμός είναι εδώ και έχει τη ρητορική του.
Το τραγικό δίλημμα που έθεσε στη βουλή ο υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής απαντώντας στην αντιπολίτευση, αυτή τη στόχευση είχε. Να εμποτίσει με φασιστικής χροιάς αδρεναλίνη, ένα εκλογικό τμήμα που ενδιαφέρει το κυβερνών κόμμα. Το έχει κάνει στο παρελθόν με δηλώσεις του τύπου «Η φύλαξη συνόρων δεν υφίσταται χωρίς την ύπαρξη νεκρών» και «Η κόλαση πρέπει να φαντάζει παράδεισος σε αυτό που θα ζουν εδώ».
«Είστε με το Λιμενικό ή με τους διακινητές;». Ξαφνικά οι νεκροί πρόσφυγες, παιδιά κι ενήλικες είναι αόρατοι. Στη σκηνή του εγκλήματος βρίσκονται μόνο άνδρες του λιμενικού και «διακινητές». Οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες βαφτίζονται διακινητές και αμέσως μετά ο υπουργός, σκληραίνει ακόμα περισσότερο τη γραμμή, ανακοινώνοντας πως θα αυστηροποιηθούν οι ποινές για τους «διακινητές που είναι μέλη ΜΚΟ».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οργανώνει τις συνθήκες υπό τις οποίες κάποιοι θεωρούνται αναλώσιμοι, και το κάνει με τακτική. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στις αναρτήσεις και τα σχόλια οπαδών της κυβέρνησης στα social media, θα διαπιστώσει ότι το έγκλημα είναι πλέον σε πολλούς αποδεκτό εφόσον αφορά τους «άλλους». Ο κυνισμός έχει περάσει στα στόματα που επιτίθενται σε κάθε φωνή που ζητά στοιχειώδη τήρηση της νομοθεσίας και κυρίως ανθρωπιά.
Είναι η δυσοσμία που ήδη αναδύεται μέσα από τον κοινωνικό ιστό από ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο εκτεθειμένο διαρκώς σε έναν θεσμικά νομιμοποιημένο ακροδεξιό λόγο, ξερνάει χολή και ζητά κρεμάλες για τους αδυνάτους. Το ερώτημα είναι αν είμαστε με τη ζωή ή με τη διαχείριση του θανάτου, όπως επιχειρείται από την πολιτεία. Αν είμαστε με τον φασισμό ή με τη δημοκρατία. Αν είμαστε με τους πρόσφυγες ή με τους δολοφόνους τους.
Εδώ θα βρείτε ένα ανέλπιστο Μανιφέστο, σχήμα λόγου, που μου πρόσφερε το ΑΙ. Σχολιαστές άφοβα παρακαλώ.
ReplyDelete