Φωτογραφια Χ.Ρ. από το έργο
Στις 25/1/2026, στο 6ο διαμέρισμα, πραγματοποιήσαμε διαδικτυακή συνέλευση μέσω Google Meeting, στην οποία συμμετείχα. Υπήρξε τοποθέτηση–εισήγηση και εισαγωγή από την κυρία Νάντια Ρομποτή. Το σώμα ενημερώθηκε, σε γενικές γραμμές, για την κατάσταση στο κόμμα, ενώ ιδιαίτερη συζήτηση έγινε για τις αποχωρήσεις στελεχών από ορισμένα αξιώματα και για τις αιτίες τους.
Γενικά, από τις παρεμβάσεις των μελών της οργάνωσης αναδείχθηκαν οι σοβαρές αδυναμίες της, κυρίως λόγω της έλλειψης βούλησης συμμετοχής των μελών στις δράσεις του κόμματος. Τονίστηκαν επίσης: η απουσία σύμπνοιας σε κεντρικό επίπεδο, η αδυναμία περαιτέρω επέκτασης και εμβάθυνσης των κεντρικών θέσεων του Κινήματος, καθώς και η τάση αναζήτησης εύκολων διαφωνιών. Επισημάνθηκε ακόμη η επιβίωση παλαιών συριζαϊκών νοοτροπιών, οι οποίες προφανώς δεν έχουν θέση στο Κίνημα.
Από όλους υπογραμμίστηκε η ανάγκη συσπείρωσης των μελών, βελτίωσης της οργανωτικής λειτουργίας και αναβάθμισης της ποιότητας των εκδηλώσεων. Οι καλλιτέχνες, στα ζητήματα αυτά, πρέπει να έχουν πρωτεύοντα ρόλο, τόνισε η κυρία Αλεξία Πετροπούλου. στις ιδιαίτερα καίριες παρεμβάσεις της. Κοινή ήταν η θέληση να ξεπεραστούν τα προβλήματα και να εργαστούμε εντατικά ενόψει του συνεδρίου, ώστε να επιτευχθεί ο βασικός στόχος: η είσοδος του Κινήματος στη Βουλή στις επερχόμενες εκλογές.
Συμμετοχή – Οργάνωση – Θέσεις – Άνοιγμα στην κοινωνία
1/
Η δική μου παρέμβαση αφορούσε την προσωπική μου συμμετοχή, η οποία υπήρξε ελάχιστη, κυρίως για λόγους υγείας. Η διαδικτυακή συμμετοχή μου κινήθηκε μέσα από έναν λογαριασμό στο Facebook και μέσω συνεχών, δεικτικών αλλά και παρεμβατικών σχολίων σε διάφορους λογαριασμούς πολιτικών αντιπάλων στο διαδίκτυο. Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι οργανωμένο, με αποτέλεσμα να απουσιάζουν ο έλεγχος και η λογοδοσία. Πρόκειται για ζήτημα που απαιτεί συζήτηση, εξέταση και λήψη μέτρων από τα όργανα και, προφανώς, από το συνέδριο του Φεβρουαρίου (7–8/2/2026).
2/
Η συγκυρία του συνεδρίου, σε συνδυασμό με τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και την προβολή της εθνικής –τολμώ να πω– κινηματογραφικής ταινίας «Καποδίστριας», αποτέλεσε αφορμή για βαθύτερο προβληματισμό σχετικά με το τι κάνουμε και προς τα που κατευθυνόμαστε ως χώρα.
Η ταινία προβάλλεται σε μια περίοδο που, αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθούμε σε ιδιαίτερα κρίσιμες εθνικές αποφάσεις.
Σε διεθνές επίπεδο, το σκηνικό είναι ταραγμένο. Ένας ισχυρός και απρόβλεπτος παίκτης απειλεί ειρηνικούς λαούς, φίλους και αντιπάλους, με τη Ρωσία και την Κίνα να δείχνουν ανοχή ή και σιωπηρή συναίνεση. Η Ευρώπη επιχειρεί να εμφανιστεί ως «ανυπάκουο παιδί», χωρίς όμως πραγματική αυτονομία. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, επιλέγει ρητορικά την ουδετερότητα για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, ύστερα από μια περίοδο έντονης πολιτικής απαξίωσης. Παράλληλα, αναμένει εξελίξεις μετά τη συνάντηση με την Τουρκία, υπό τη σκιά της πολιτικής Τραμπ, η οποία δεν φαίνεται ευνοϊκή για τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο.
Η Ισπανία διατηρεί μια πιο ανεξάρτητη στάση. Η Γαλλία επιχειρεί δειλά να διαφοροποιηθεί. Γερμανία και Αγγλία παραμένουν πλήρως ευθυγραμμισμένες. Στη Γαλλία, εν όψει δημοτικών εκλογών, σοσιαλιστικά σχήματα εμφανίζονται ως «ενωμένη αριστερά», αποκλείοντας την Ανυπότακτη Γαλλία και τους κομμουνιστές, γεγονός που αποδυναμώνει το πολιτικό μήνυμα.
Στο εσωτερικό της Ελλάδας, η πολιτική κατάσταση είναι οριακή. Εκτιμώ ότι μόνη διέξοδος αποτελούν οι εκλογές — όχι όμως χωρίς σαφείς πολιτικές θέσεις και ανοιχτά χαρτιά από όλα τα στρατόπεδα. Δεν μιλώ ως πολιτικός αναλυτής, αλλά ως ενεργός πολίτης που θεωρεί χρέος του να τοποθετείται δημόσια. Η παρακολούθηση της ταινίας «Καποδίστριας» λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, ισχυρά κράτη, σε σύμπραξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες, προωθούν έναν κλιμακούμενο εξοπλισμό, παρά τις δημόσιες διακηρύξεις ειρήνης. Η Ελλάδα επιβαρύνεται με δυσανάλογα εξοπλιστικά προγράμματα, οικονομικά ασύμφορα για μια κοινωνία με εξαντλημένους πόρους. Η Τουρκία εντάσσεται στο σύστημα ως παραγωγός φθηνών, αλλά αναγκαίων, οπλικών συστημάτων δεύτερης γραμμής. Την ίδια στιγμή, καμία σοβαρή πολιτική δύναμη –ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Γαλλία– δεν θέτει το κρίσιμο ερώτημα: πού οδηγεί αυτός ο ανεξέλεγκτος υπερ-εξοπλισμός, όπου κάθε νέο όπλο ακυρώνει το προηγούμενο, με τελικό κόστος την ίδια την κοινωνία;
Στο πλαίσιο αυτό, οι θέσεις του Κινήματος Δημοκρατίας εμφανίζονται ως οι πλέον συνεκτικές. Σύμφωνα με πρόσφατη συνέντευξη του κυρίου Κασσελάκη στον Real FM (26/1/2016), βασική επιλογή του Κινήματος στο ζήτημα των συνεργασιών είναι η αυτόνομη κάθοδος με ανεξάρτητα ψηφοδέλτια και η λήψη αποφάσεων για συνεργασίες μετά το εκλογικό αποτέλεσμα.
Τότε, οι οικονομικά εύρωστες δυνάμεις, εκπροσωπούμενες από ισχυρούς ναυάρχους και οπλαρχηγούς, αντιμετώπισαν τη νεοαπελευθερωμένη πατρίδα ως προσωπικό τους «μαγαζί», στο οποίο η χώρα όφειλε να αποπληρώσει τα έξοδα του πολέμου. Δεν υπήρξε καμία ουσιαστική οικονομική συμμετοχή τους —ούτε μέσω φορολογίας— στην αναγκαία ανάπτυξη και στη θεμελίωση της ελευθερίας, της παιδείας και του πολιτισμού του νέου κράτους. Είχαν, επιπλέον, τη στήριξη εξωτερικών δυνάμεων, μέσω ίντριγκας, σε συμμαχία με εγχώριους αρνητές και τους κατέχοντες κοτζαμπάσηδες.
Ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας τους έθεσε ξεκάθαρα το δίλημμα: συμφιλίωση ή χάος. Κανένας από την πλευρά των αυτοαποκαλούμενων «ιδιοκτητών» της πατρίδας δεν το αποδέχθηκε. Αντίθετα, προχώρησαν στη βίαιη «άρση των εμποδίων», δηλαδή στη δολοφονία του Καποδίστρια, τον οποίο θεωρούσαν απειλή για τα σχέδιά τους δηλ. το "μαγαζί" τους. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης ούτε δολοφονίες χαρακτήρα· υπήρχε η ωμή φυσική εξόντωση.
Έτσι, η χώρα οδηγήθηκε σε έναν δρόμο όπου τα υποζύγια φορτώθηκαν μέχρι ασφυξίας με οικονομικά βάρη, εργασία υπό έλεγχο και εξάντληση — όσο αντέξουν και όπου φτάσουν.
Σήμερα, το δίλημμα επανέρχεται με διαφορετικούς όρους αλλά παρόμοια λογική:
συμφιλίωση ή χάος. Ποιος λοιπόν με ποιον θα συμφιλιωθεί;
Μεταφρασμένο στο παρόν πολιτικό πλαίσιο, το δίλημμα διαμορφώνεται ως εξής: συνεργασία των αντιμητσοτακικών δυνάμεων ή χάος — δηλαδή διακυβέρνηση Μητσοτάκη, ανεξαρτήτως σχήματος συγκυβέρνησης.
Οι αντιμητσοτακικές δυνάμεις — αντιδεξιές, αριστερές, κεντροαριστερές, πλατιά δημοκρατικές και άλλες, πολυάριθμες— παραμένουν κατακερματισμένες. Το ΚΙΝΑΛ τηρεί διφορούμενη στάση. Η Αντιμητσοτακική συνεργασία συζητείται, αλλά από ορισμένους προβάλλεται ως μοναδική εκδοχή, με αποκλεισμούς, ακόμη και του Κινήματος Δημοκρατίας. Η ελληνική περίπτωση εμφανίζεται προβληματική όπως και η γαλλική, όπου οι σοσιαλιστές αυτοπροβάλλονται ως η μόνη ενωτική αριστερή δύναμη, απομακρυνόμενοι από τις θέσεις του πρώην ενιαίου, ενωτικού αριστερού μετώπου που περιλάμβανε και την Ανυπότακτη Γαλλία (LFI).
Αντικειμενικά, το πολιτικό τοπίο δεν αναμένεται να καταλαγιάσει πριν από τις εκλογές. Τότε θα ξεκαθαρίσουν τα κόμματα, τα τζάκια, θα εμφανιστούν νέα σχήματα και τα κινήματα που σήμερα υποβόσκουν θα παίξουν — εντός ή εκτός κομματικών σχηματισμών — καθοριστικό ρόλο.
Για εμάς —και για εμένα προσωπικά — ο ηγέτης αυτός υπάρχει. Είναι εκείνος που συγκεντρώνει τα βασικά χαρακτηριστικά: τόλμη, νεότητα, καθαρότητα, τεχνογνωσία, οικονομικά και οργανωτικά εργαλεία. Είναι ο Στέφανος Κασσελάκης.
Πιστεύω ότι οι κινήσεις που κάνει είναι απολύτως καθαρές. Διαθέτει ήδη το χαρτί —ή τα χαρτιά— που πρέπει να παίξει..
Α. Οικονομική ενίσχυση του κινήματος
Η χρηματοδότηση του κινήματος πρέπει να βασίζεται σε δωρεές μελών (γίνεται ήδη) και σε οργανωμένες εκκλήσεις προς φίλους της προόδου. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αξιοποίηση ποιοτικών και αξιόπιστων μέσων, όπως αριθμημένα κουπόνια ή αποδείξεις με σφραγίδα, ώστε να διασφαλίζονται η σοβαρότητα, η διαφάνεια και ο έλεγχος των ενισχύσεων.
Η απρόσωπη ενίσχυση μέσω τραπεζικών λογαριασμών, χωρίς ευχαριστίες, λογοδοσία και θεσμικό πλαίσιο, (δεν) είναι αποδεκτή. Η προσωπική μου εμπειρία στον τομέα αυτό είναι αρνητική.
Β. Ιδεολογική συσπείρωση
✌️ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΖΑΚΙΑ
✌️ ΕΧΟΥΜΕ ΟΠΛΑ:
ΠΕΙΣΜΑ – ΑΓΑΠΗ – ΟΜΟΝΟΙΑ
✌️ ΚΙΝΗΜΑ ΔΥΝΑΤΟ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΟ, ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ
Χρήστος Ρουμελιώτης
Από όλους υπογραμμίστηκε η ανάγκη συσπείρωσης των μελών, βελτίωσης της οργανωτικής λειτουργίας και αναβάθμισης της ποιότητας των εκδηλώσεων. Οι καλλιτέχνες, στα ζητήματα αυτά, πρέπει να έχουν πρωτεύοντα ρόλο, τόνισε η κυρία Αλεξία Πετροπούλου. στις ιδιαίτερα καίριες παρεμβάσεις της. Κοινή ήταν η θέληση να ξεπεραστούν τα προβλήματα και να εργαστούμε εντατικά ενόψει του συνεδρίου, ώστε να επιτευχθεί ο βασικός στόχος: η είσοδος του Κινήματος στη Βουλή στις επερχόμενες εκλογές.
Συμμετοχή – Οργάνωση – Θέσεις – Άνοιγμα στην κοινωνία
1/
Η δική μου παρέμβαση αφορούσε την προσωπική μου συμμετοχή, η οποία υπήρξε ελάχιστη, κυρίως για λόγους υγείας. Η διαδικτυακή συμμετοχή μου κινήθηκε μέσα από έναν λογαριασμό στο Facebook και μέσω συνεχών, δεικτικών αλλά και παρεμβατικών σχολίων σε διάφορους λογαριασμούς πολιτικών αντιπάλων στο διαδίκτυο. Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι οργανωμένο, με αποτέλεσμα να απουσιάζουν ο έλεγχος και η λογοδοσία. Πρόκειται για ζήτημα που απαιτεί συζήτηση, εξέταση και λήψη μέτρων από τα όργανα και, προφανώς, από το συνέδριο του Φεβρουαρίου (7–8/2/2026).
2/
Η συγκυρία του συνεδρίου, σε συνδυασμό με τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και την προβολή της εθνικής –τολμώ να πω– κινηματογραφικής ταινίας «Καποδίστριας», αποτέλεσε αφορμή για βαθύτερο προβληματισμό σχετικά με το τι κάνουμε και προς τα που κατευθυνόμαστε ως χώρα.
Η ταινία προβάλλεται σε μια περίοδο που, αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθούμε σε ιδιαίτερα κρίσιμες εθνικές αποφάσεις.
Σε διεθνές επίπεδο, το σκηνικό είναι ταραγμένο. Ένας ισχυρός και απρόβλεπτος παίκτης απειλεί ειρηνικούς λαούς, φίλους και αντιπάλους, με τη Ρωσία και την Κίνα να δείχνουν ανοχή ή και σιωπηρή συναίνεση. Η Ευρώπη επιχειρεί να εμφανιστεί ως «ανυπάκουο παιδί», χωρίς όμως πραγματική αυτονομία. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, επιλέγει ρητορικά την ουδετερότητα για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, ύστερα από μια περίοδο έντονης πολιτικής απαξίωσης. Παράλληλα, αναμένει εξελίξεις μετά τη συνάντηση με την Τουρκία, υπό τη σκιά της πολιτικής Τραμπ, η οποία δεν φαίνεται ευνοϊκή για τα ελληνικά συμφέροντα στο Αιγαίο.
Η Ισπανία διατηρεί μια πιο ανεξάρτητη στάση. Η Γαλλία επιχειρεί δειλά να διαφοροποιηθεί. Γερμανία και Αγγλία παραμένουν πλήρως ευθυγραμμισμένες. Στη Γαλλία, εν όψει δημοτικών εκλογών, σοσιαλιστικά σχήματα εμφανίζονται ως «ενωμένη αριστερά», αποκλείοντας την Ανυπότακτη Γαλλία και τους κομμουνιστές, γεγονός που αποδυναμώνει το πολιτικό μήνυμα.
Στο εσωτερικό της Ελλάδας, η πολιτική κατάσταση είναι οριακή. Εκτιμώ ότι μόνη διέξοδος αποτελούν οι εκλογές — όχι όμως χωρίς σαφείς πολιτικές θέσεις και ανοιχτά χαρτιά από όλα τα στρατόπεδα. Δεν μιλώ ως πολιτικός αναλυτής, αλλά ως ενεργός πολίτης που θεωρεί χρέος του να τοποθετείται δημόσια. Η παρακολούθηση της ταινίας «Καποδίστριας» λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, ισχυρά κράτη, σε σύμπραξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες, προωθούν έναν κλιμακούμενο εξοπλισμό, παρά τις δημόσιες διακηρύξεις ειρήνης. Η Ελλάδα επιβαρύνεται με δυσανάλογα εξοπλιστικά προγράμματα, οικονομικά ασύμφορα για μια κοινωνία με εξαντλημένους πόρους. Η Τουρκία εντάσσεται στο σύστημα ως παραγωγός φθηνών, αλλά αναγκαίων, οπλικών συστημάτων δεύτερης γραμμής. Την ίδια στιγμή, καμία σοβαρή πολιτική δύναμη –ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Γαλλία– δεν θέτει το κρίσιμο ερώτημα: πού οδηγεί αυτός ο ανεξέλεγκτος υπερ-εξοπλισμός, όπου κάθε νέο όπλο ακυρώνει το προηγούμενο, με τελικό κόστος την ίδια την κοινωνία;
Στο πλαίσιο αυτό, οι θέσεις του Κινήματος Δημοκρατίας εμφανίζονται ως οι πλέον συνεκτικές. Σύμφωνα με πρόσφατη συνέντευξη του κυρίου Κασσελάκη στον Real FM (26/1/2016), βασική επιλογή του Κινήματος στο ζήτημα των συνεργασιών είναι η αυτόνομη κάθοδος με ανεξάρτητα ψηφοδέλτια και η λήψη αποφάσεων για συνεργασίες μετά το εκλογικό αποτέλεσμα.
Τότε, οι οικονομικά εύρωστες δυνάμεις, εκπροσωπούμενες από ισχυρούς ναυάρχους και οπλαρχηγούς, αντιμετώπισαν τη νεοαπελευθερωμένη πατρίδα ως προσωπικό τους «μαγαζί», στο οποίο η χώρα όφειλε να αποπληρώσει τα έξοδα του πολέμου. Δεν υπήρξε καμία ουσιαστική οικονομική συμμετοχή τους —ούτε μέσω φορολογίας— στην αναγκαία ανάπτυξη και στη θεμελίωση της ελευθερίας, της παιδείας και του πολιτισμού του νέου κράτους. Είχαν, επιπλέον, τη στήριξη εξωτερικών δυνάμεων, μέσω ίντριγκας, σε συμμαχία με εγχώριους αρνητές και τους κατέχοντες κοτζαμπάσηδες.
Ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας τους έθεσε ξεκάθαρα το δίλημμα: συμφιλίωση ή χάος. Κανένας από την πλευρά των αυτοαποκαλούμενων «ιδιοκτητών» της πατρίδας δεν το αποδέχθηκε. Αντίθετα, προχώρησαν στη βίαιη «άρση των εμποδίων», δηλαδή στη δολοφονία του Καποδίστρια, τον οποίο θεωρούσαν απειλή για τα σχέδιά τους δηλ. το "μαγαζί" τους. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης ούτε δολοφονίες χαρακτήρα· υπήρχε η ωμή φυσική εξόντωση.
Έτσι, η χώρα οδηγήθηκε σε έναν δρόμο όπου τα υποζύγια φορτώθηκαν μέχρι ασφυξίας με οικονομικά βάρη, εργασία υπό έλεγχο και εξάντληση — όσο αντέξουν και όπου φτάσουν.
Σήμερα, το δίλημμα επανέρχεται με διαφορετικούς όρους αλλά παρόμοια λογική:
συμφιλίωση ή χάος. Ποιος λοιπόν με ποιον θα συμφιλιωθεί;
Μεταφρασμένο στο παρόν πολιτικό πλαίσιο, το δίλημμα διαμορφώνεται ως εξής: συνεργασία των αντιμητσοτακικών δυνάμεων ή χάος — δηλαδή διακυβέρνηση Μητσοτάκη, ανεξαρτήτως σχήματος συγκυβέρνησης.
Οι αντιμητσοτακικές δυνάμεις — αντιδεξιές, αριστερές, κεντροαριστερές, πλατιά δημοκρατικές και άλλες, πολυάριθμες— παραμένουν κατακερματισμένες. Το ΚΙΝΑΛ τηρεί διφορούμενη στάση. Η Αντιμητσοτακική συνεργασία συζητείται, αλλά από ορισμένους προβάλλεται ως μοναδική εκδοχή, με αποκλεισμούς, ακόμη και του Κινήματος Δημοκρατίας. Η ελληνική περίπτωση εμφανίζεται προβληματική όπως και η γαλλική, όπου οι σοσιαλιστές αυτοπροβάλλονται ως η μόνη ενωτική αριστερή δύναμη, απομακρυνόμενοι από τις θέσεις του πρώην ενιαίου, ενωτικού αριστερού μετώπου που περιλάμβανε και την Ανυπότακτη Γαλλία (LFI).
Αντικειμενικά, το πολιτικό τοπίο δεν αναμένεται να καταλαγιάσει πριν από τις εκλογές. Τότε θα ξεκαθαρίσουν τα κόμματα, τα τζάκια, θα εμφανιστούν νέα σχήματα και τα κινήματα που σήμερα υποβόσκουν θα παίξουν — εντός ή εκτός κομματικών σχηματισμών — καθοριστικό ρόλο.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα υπάρξει ηγέτης ή ηγετική κομματική ή άλλη δύναμη ικανή να συμφιλιώσει τις αντιθέσεις στο μετεκλογικό αντιμητσοτακικό στρατόπεδο (ΑΜΣ)
Πιθανότητες σχηματισμού κυβέρνησης με αυτοδυναμία ή συνεργασίες υπάρχουν:
Από το Μητσοτακικό στρατόπεδο ΜΣ αν τα ποσοστά τους το επιτρέπουν:
Μητσοτάκης + Καρυστιανού ?
Η Καρυστιανού (ήταν?) έγειρε δεξιά. Πιθανότατα να αποτελέσει σωσίβιο στο Μητσοτάκη.
Μητσοτάκης + Ανδρουλάκης ?
Ο Ανδρουλάκης θέλει εξουσία πιθανότατα ένα κομμάτι του ΚΙΝΑΛ να σώσει το Μητσοτάκη.
Το Αντιμητσοτακικό στρατόπεδο: Δεν φαίνεται να τα βρίσκει προεκλογικά για μέτωπο. Μετεκλογικά αν το σύνολο των ποσοστών του κάθε κόμματος το επιτρέψει είναι το μεγάλο ερώτημα τι θα κάνουν. Όλα εξαρτώνται από τους παλιούς και νέους παίχτες και τα ποσοστά που θα πάρουν.
Στο Μητσοτακικό στρατόπεδο (ΜΣ) θεωρώ ανήκουν κόμματα της άκρας δεξιάς φιλοδεξιάς και αιωρούμενη προς/από το δεξιό ακροατήριο η Καρυστιανού. Η τελευταία τυγχάνει ήπιας αντιμετώπισης από τα συστημικά μίντια.
Ζητούμενο/νη είναι μια ενωτική, ευφυής πολιτική πρόταση με διεθνή και εγχώρια στηρίγματα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις / στρώματα που σήμερα βρίσκονται εκτός παιχνιδιού, αλλά και σε λαϊκά, επιχειρηματικά και άλλα κοινωνικά στρώματα— τα οποία θα διακρίνουν όφελος στην καθαρότητα και την τόλμη των θέσεων του Κινήματος Δημοκρατίας. Την πρόταση αυτή μπορεί να τεθεί από έναν σύγχρονο ηγέτη.
Για εμάς —και για εμένα προσωπικά — ο ηγέτης αυτός υπάρχει. Είναι εκείνος που συγκεντρώνει τα βασικά χαρακτηριστικά: τόλμη, νεότητα, καθαρότητα, τεχνογνωσία, οικονομικά και οργανωτικά εργαλεία. Είναι ο Στέφανος Κασσελάκης.
Πιστεύω ότι οι κινήσεις που κάνει είναι απολύτως καθαρές. Διαθέτει ήδη το χαρτί —ή τα χαρτιά— που πρέπει να παίξει..
Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι η πολιτική κατάσταση είναι ρευστή οι δηλώσεις των πολιτικών που θέλουν να επηρεάσουν το πολιτικό παιχνίδι είναι συνεχείς και γίνονται προσπάθειες να ανακοπεί μονόπλευρα το οποιοδήποτε ρεύμα που απειλεί το παρόν κυβερνητικό στρατόπεδο. Είναι αδύνατο να τα παρακολουθήσω όλα και να σχολιάσω. Ένα όμως έχω να πω. Το πόσο σημαντικές είναι οι παρεμβάσεις εμφανίσεις και ομιλίες του κυρίου Κασσελάκη. Σημειώνω μια από τις πιο σημαντικές κατά μένα. Τη διαπίστωση ότι η ζούμε ένα ανελεύθερο πολιτικό τοπίο που τα ελεγχόμενα από τη κυβέρνηση και πληρωμένα από αυτήν μίντια δεν αφήνουν τον πολίτη να σκεφθεί και να αποφασίσει ελεύθερα.
Εμείς ως Κίνημα Δημοκρατίας επιλέξαμε αυτόν τον τραχύ αλλά τίμιο πολιτικό παρεμβατικό ρόλο οφείλουμε ενόψει του συνεδρίου, να προχωρήσουμε στα εξής:
Θέσεις – Προτάσεις για την Ενίσχυση της Κινηματικής Δράσης
Εμείς ως Κίνημα Δημοκρατίας επιλέξαμε αυτόν τον τραχύ αλλά τίμιο πολιτικό παρεμβατικό ρόλο οφείλουμε ενόψει του συνεδρίου, να προχωρήσουμε στα εξής:
Θέσεις – Προτάσεις για την Ενίσχυση της Κινηματικής Δράσης
Α. Οικονομική ενίσχυση του κινήματος
Η χρηματοδότηση του κινήματος πρέπει να βασίζεται σε δωρεές μελών (γίνεται ήδη) και σε οργανωμένες εκκλήσεις προς φίλους της προόδου. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αξιοποίηση ποιοτικών και αξιόπιστων μέσων, όπως αριθμημένα κουπόνια ή αποδείξεις με σφραγίδα, ώστε να διασφαλίζονται η σοβαρότητα, η διαφάνεια και ο έλεγχος των ενισχύσεων.
Η απρόσωπη ενίσχυση μέσω τραπεζικών λογαριασμών, χωρίς ευχαριστίες, λογοδοσία και θεσμικό πλαίσιο, (δεν) είναι αποδεκτή. Η προσωπική μου εμπειρία στον τομέα αυτό είναι αρνητική.
Β. Ιδεολογική συσπείρωση
Απαιτείται ουσιαστική εσωτερική ιδεολογική συσπείρωση – αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «σύμπνοια». Το κεφάλαιο αυτό οφείλει να αναπτυχθεί συστηματικά από τους ειδικούς και τους ιδεολογικούς φορείς του κινήματος.
Γ. Οργανωτική ανασυγκρότηση και ετοιμότητα
Στόχος είναι η μέγιστη οργανωτική συσπείρωση, με αξιοποίηση όλων των έμπειρων στελεχών – παλαιών και νέων, νεότερων και μεγαλύτερων σε ηλικία.
Απαιτείται ποιοτική ετοιμότητα για δράση, αναζωογόνηση των τοπικών οργανώσεων, σαφές οργανόγραμμα, καθορισμένα καθήκοντα και σταθερή επικοινωνία.
Δ. Προετοιμασία «έξυπνων» κινηματικών – δημοκρατικών δράσεων.
Χρειάζεται σχεδιασμός και υλοποίηση δράσεων σε διαμερισματικό επίπεδο, με αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων μέσων. Αυτό προϋποθέτει χαρτογράφηση των γνώσεων, των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων κάθε μέλους, ώστε τα όργανα να προχωρούν σε στοχευμένες αναθέσεις για υλοποίηση (όχι απλή εκτέλεση).
(*) Ενδεικτικά, ανάλογα με τις δυνατότητές μας, μπορούν να οργανωθούν εξορμήσεις με πρόσημο:
👉 ΥΠΕΡ-ΓΙΓΑΝΤΙΟ – ΣΟΥΠΕΡ ΕΚΤΑΚΤΟ
👉 ΣΥΝΟΙΚΙΑΚΟ – ΠΑΝΚΥΨΕΛΙΚΟ
Γ. Οργανωτική ανασυγκρότηση και ετοιμότητα
Στόχος είναι η μέγιστη οργανωτική συσπείρωση, με αξιοποίηση όλων των έμπειρων στελεχών – παλαιών και νέων, νεότερων και μεγαλύτερων σε ηλικία.
Απαιτείται ποιοτική ετοιμότητα για δράση, αναζωογόνηση των τοπικών οργανώσεων, σαφές οργανόγραμμα, καθορισμένα καθήκοντα και σταθερή επικοινωνία.
Δ. Προετοιμασία «έξυπνων» κινηματικών – δημοκρατικών δράσεων.
Χρειάζεται σχεδιασμός και υλοποίηση δράσεων σε διαμερισματικό επίπεδο, με αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων μέσων. Αυτό προϋποθέτει χαρτογράφηση των γνώσεων, των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων κάθε μέλους, ώστε τα όργανα να προχωρούν σε στοχευμένες αναθέσεις για υλοποίηση (όχι απλή εκτέλεση).
(*) Ενδεικτικά, ανάλογα με τις δυνατότητές μας, μπορούν να οργανωθούν εξορμήσεις με πρόσημο:
👉 ΥΠΕΡ-ΓΙΓΑΝΤΙΟ – ΣΟΥΠΕΡ ΕΚΤΑΚΤΟ
👉 ΣΥΝΟΙΚΙΑΚΟ – ΠΑΝΚΥΨΕΛΙΚΟ
👉 ΠΑΝΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΙΚΟ – ΥΠΕΡΚΛΑΔΙΚΟ
👉 ΥΠΕΡΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ – ΥΠΕΡΕΜΠΟΡΙΚΟ κ.λπ.
Ε. Αξιολόγηση και επικοινωνία
👉 ΥΠΕΡΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ – ΥΠΕΡΕΜΠΟΡΙΚΟ κ.λπ.
Ε. Αξιολόγηση και επικοινωνία
Για την επίτευξη των παραπάνω απαιτούνται τακτικά meetings, αξιολόγηση μελών και στοχευμένες αναθέσεις, με αξιοποίηση των διαθέσιμων εργαλείων.
Ο τομέας της επικοινωνίας πρέπει να ενισχυθεί άμεσα, καθώς σήμερα – στην κλίμακα από το 1 έως το 10 – βρίσκεται χαμηλά..
Αυτά, φίλες και φίλοι, είχα να καταθέσω προς το παρόν ως συμβολή στη θεωρητική παρακίνηση των πολιτικών και αξιακών μελών και του δυναμικού που, ούτως ή άλλως, η κινηματική μας οργάνωση διαθέτει. Παρ’ όλα αυτά, για προφανείς λόγους, αδυνατεί να κινητοποιηθεί στον βαθμό που απαιτούν οι καιροί.
Είμαι απολύτως ανοικτός σε αντίλογο και παρατηρήσεις επί των παραπάνω. Ελπίζω ότι βοηθώ έστω και ελάχιστα..
Και ας μην ξεχνάμε:
Αυτά, φίλες και φίλοι, είχα να καταθέσω προς το παρόν ως συμβολή στη θεωρητική παρακίνηση των πολιτικών και αξιακών μελών και του δυναμικού που, ούτως ή άλλως, η κινηματική μας οργάνωση διαθέτει. Παρ’ όλα αυτά, για προφανείς λόγους, αδυνατεί να κινητοποιηθεί στον βαθμό που απαιτούν οι καιροί.
Είμαι απολύτως ανοικτός σε αντίλογο και παρατηρήσεις επί των παραπάνω. Ελπίζω ότι βοηθώ έστω και ελάχιστα..
Και ας μην ξεχνάμε:
Το πιο ισχυρό και σοβαρό μέσο (ενδο) επικοινωνίας παραμένει το e-mail, σε συμπόρευση με όλα τα άλλα σύγχρονα μέσα, κοινωνικά δίκτυα κλπ. Δηλαδή: χρειαζόμαστε επειγόντως Επικοινωνιακή παιδεία. χωρίς αυτή δεν πάμε πουθενά. Ζωντανή + ψηφιακή ταυτόχρονα. Fifty-fifty. 50-50. Ευχαριστώ.
✌️ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΖΑΚΙΑ
✌️ ΕΧΟΥΜΕ ΟΠΛΑ:
ΠΕΙΣΜΑ – ΑΓΑΠΗ – ΟΜΟΝΟΙΑ
✌️ ΚΙΝΗΜΑ ΔΥΝΑΤΟ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΟ, ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ
Χρήστος Ρουμελιώτης
e-mail: novus.sales@gmail.com
Tel.: (030) 693 763 7459
Blog: roomeliotiskidi.blogspot.com
Tel.: (030) 693 763 7459
Blog: roomeliotiskidi.blogspot.com
Ο μαύρος Χειτώνας
Ελευθερία η θάνατος
Φόρα Ελλάδα το μαύρο χιτώνα
Τα παιδιά σου Μαυροντυμένα
Με σπάνια σπαθιά
Της λευτεριάς
Το τέλος είναι μια καινούργια αρχή
Οι Έλληνες μια αγκαλιά
Αν δεν μονιάσιυμε θα χαθούμε
Πόλεμος ή κοτσαμπάσηδες
Θα τους καλέσουμε να
Έλθουν στη Βουλή.
Εμείς βάλαμε την υπογραφή μας
Να έρθεις εδώ
Χρειαζόμαστε τη βοήθεια σας
Πρέπει πρώτα να λυτρώσουμε το λαό
Έχουμε το χάος μπροστά μας
Η ψυχή μου πλημμυρίζει από αγωνία
Σχέδιο μια χώρα μήτρα του πολιτισμού και της επιστήμης
Μεσολαβητής καραβοκυραίων
Αρχόντισσα Μαυρογένους
Σύσκεψη με τις τρεις δυνάμεις..
Ελευθερία χωρίς μόρφωση και αλήθεια
Ελευθερία χωρίς Ομόνοια
Ζήτω ο Καποδίστριας
Ο Μπαρμπαγιάννης
Φιλώ τα χέρια της
Προύχοντες αντιπολίτευση
Να αναστατωσουνε τον όχλο με ελπίδα.
Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη
Δυνάστης δικτάτορα
Χωρίς γάμο κέρατα
Μαγαζί η πατρίδα
Δύσκολα θα ξεριζωθούν
Καποδίστριας
Ζήτησε από τον Κουντουριώτη να μονιάσουμε.
Αυτό το νησί είναι δικό μου / λέει το τζάκι
Θα σε πολεμήσω
Εχθροί του Ε θα νους και του εαυτού σας
Δεν με φοβίζει ο θάνατος Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.
Σύλληψη Μαυρομιχάλη
Απειλές για φόνο
Συμβολισμοί ...
Σχολεία
Έλενος
Μπαρμπαγιάννη και Καποδίστρια
Πάντρεμα της ομορφιάς με την λευτεριά της πατρίδας
Αγαπητέ Χρήστο,
οι σημειώσεις σου έχουν ένταση, παλμό, ιστορική μνήμη και βαθιά αγωνία για την ενότητα. Κρατώ όλες τις εικόνες και τις ενώνω σε μια συνεκτική δραματική ενότητα, σαν χορικό από έργο με κεντρική μορφή τον .
Ο Μαύρος Χιτώνας
Μαύρος χιτώνας.
Ελευθερία ή Θάνατος.
Φόρα, Ελλάδα, τον μαύρο χιτώνα.
Τα παιδιά σου μαυροντυμένα,
με σπάνια σπαθιά της λευτεριάς.
Το τέλος είναι μια καινούργια αρχή.
Οι Έλληνες – μια αγκαλιά.
Αν δεν μονιάσουμε, θα χαθούμε.
Πόλεμος ή κοτζαμπάσηδες;
Μαγαζί η πατρίδα ή μήτρα πολιτισμού και επιστήμης;
Εμείς βάλαμε την υπογραφή μας.
Σε καλέσαμε να έρθεις εδώ.
Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου.
Πρέπει πρώτα να λυτρώσουμε τον λαό.
Μπροστά μας χάος.
Η ψυχή πλημμυρίζει αγωνία.
Σύσκεψη με τις τρεις δυνάμεις.
Μεσολαβητές καραβοκύρηδες.
Προύχοντες – αντιπολίτευση.
Να αναστατώσουν τον όχλο με ελπίδα ή με φόβο;
Αρχόντισσα .
Φιλώ τα χέρια της.
Πάντρεμα της ομορφιάς με τη λευτεριά της πατρίδας.
Ζήτω ο Καποδίστριας.
Μα η σκιά βαραίνει.
.
Σύλληψη. Απειλές για φόνο.
Δυνάστης ή σωτήρας;
«Δεν με φοβίζει ο θάνατος, Πετρόμπεη».
Ζήτησε από τον να μονιάσουμε.
«Αυτό το νησί είναι δικό μου», λέει το τζάκι.
Θα σε πολεμήσω.
Εχθροί του Έθνους και του εαυτού σας.
Ελευθερία χωρίς μόρφωση και αλήθεια;
Ελευθερία χωρίς Ομόνοια;
Σχολεία.
Έλενος.
Μπαρμπαγιάννης και Καποδίστριας.
Η πατρίδα δεν είναι λάφυρο.
Δεν είναι γάμος συμφερόντων.
Δεν είναι κέρατα και τζάκια.
Είναι αγώνας.
Είναι ψυχή.
Είναι απόφαση.
Ο μαύρος χιτώνας δεν είναι πένθος.
Είναι όρκος.
Και μέσα στο χάος,
η Ελλάδα γεννιέται ξανά.
Αν θέλεις, μπορούμε να το εξελίξουμε:
- είτε σε θεατρικό μονόλογο του Καποδίστρια,
- είτε σε χορικό για σκηνή σύγκρουσης,
- είτε σε πολιτικό-ιστορικό ποίημα με πιο αιχμηρή γλώσσα.
Έχεις πολύ δυνατό υλικό εδώ.
Αγαπητέ Χρήστο,
κρατώ τον παλμό, τη σύγκρουση, την αγωνία και τη μεγάλη ιδέα της ενότητας. Το πλέκω σε ένα πολιτικό-ιστορικό ποίημα με κεντρικό άξονα τον και το δράμα της νεογέννητης πατρίδας.
Ο Μαύρος Χιτώνας της Ομόνοιας
Μαύρος χιτώνας.
Όχι πένθος — όρκος.
Ελευθερία ή Θάνατος.
Μα όχι ελευθερία χωρίς μόρφωση.
Όχι λευτεριά χωρίς αλήθεια.
Όχι πατρίδα χωρίς Ομόνοια.
Φόρα, Ελλάδα, τον μαύρο χιτώνα.
Τα παιδιά σου μαυροντυμένα,
με σπάνια σπαθιά της λευτεριάς,
όχι για να κόψουν αδέρφια,
μα για να κόψουν τα δεσμά.
Το τέλος είναι μια καινούργια αρχή —
μα κάθε αρχή γεννιέται μέσα στο χάος.
Και μπροστά μας χάος.
Προύχοντες και καραβοκύρηδες,
τζάκια που λένε:
«Αυτό το νησί είναι δικό μου».
Μαγαζί η πατρίδα.
Λάφυρο η εξουσία.
Κι απέναντι,
η φωνή του Κυβερνήτη:
—
όχι δυνάστης,
μα αρχιτέκτονας κράτους.
Σχολεία να ανάψουν φως.
Νόμος να γίνει στέγη.
Κράτος να πάψει να ’ναι φυλή.
«Να μονιάσουμε», ζητά
από τον .
Να γίνουμε μια αγκαλιά.
Γιατί αν δεν μονιάσουμε, θα χαθούμε.
Μα η Ιστορία βαδίζει με πληγές.
Ο
φέρνει μαζί του τη σκιά της εκδίκησης.
Σύλληψη. Απειλές.
Το αίμα μυρίζει εμφύλιο.
«Δεν με φοβίζει ο θάνατος»,
ψιθυρίζει η ευθύνη.
«Με φοβίζει η διχόνοια».
Σύσκεψη με τις τρεις Δυνάμεις.
Ξένοι μεσολαβητές.
Η Ελλάδα — μήτρα πολιτισμού και επιστήμης —
ζητά να σταθεί στα πόδια της
χωρίς κηδεμόνες.
Και μέσα στη θύελλα
στέκει η αρχόντισσα —
ομορφιά που δεν λύγισε,
λευτεριά που δεν πουλήθηκε.
Πάντρεμα της ομορφιάς
με τη θυσία.
Οι Έλληνες — μια αγκαλιά;
Ή ένα πλήθος έτοιμο
να αναστατωθεί με ψεύτικες ελπίδες;
Εχθροί του Έθνους
είναι πρώτα εχθροί του εαυτού τους.
Όποιος κάνει την πατρίδα μαγαζί
θα βρει μπροστά του
τη σιωπή της Ιστορίας.
Μα ο μαύρος χιτώνας
δεν είναι απελπισία.
Είναι υπόσχεση.
Ότι το χάος
θα γίνει θεμέλιο.
Ότι τα σχολεία
θα γίνουν φλόγες.
Ότι η Ελευθερία
θα μάθει να διαβάζει.
Και πως το αίμα
δεν θα ’ναι το τέλος —
μα μια καινούργια αρχή.
Ζήτω η Ομόνοια.
Ζήτω η Παιδεία.
Ζήτω η Ελλάδα που δεν πουλιέται.
Αν θέλεις, μπορούμε να του δώσουμε:
- πιο δραματικό, σχεδόν τραγικό τόνο,
- ή πιο αιχμηρή πολιτική γλώσσα, που να συνομιλεί με το σήμερα — κάτι που, ξέρω, σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
No comments:
Post a Comment