Για το συνέδριο (1)

ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ 

ΕΚΑΣΤΟΣ ΕΦ' Ω ΕΤΑΧΘΗ

Μέλος πολιτικού κόμματος σημαίνει ηθική ιδεολογική, οργανωτική και αγωνιστική ανυποχώρητη διάθεση - θυσία για ένα ιερό σκοπό διαχείρισης θεσμών κοινού γεωλογικού πλούτου και δημιουργίας για το επί μακρόν Καλό και την Ειρήνη της χώρας και του ευρύτερα γεωπολιτικά κόσμου.
Στο εγχείρημα αυτό, μετά από τις αρνητικές εμπειρίες σε άλλα κόμματα γεννημένα από τις συνθήκες της εποχής των επιλέξαμε το εν λόγω κίνημα: Το Κίνημα Δημοκρατίας. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάτι άλλο πιο καθαρό σε Ηγεσία Πρόγραμμα και μέλη. Μέλη με χίλια δυό κουσούρια. Αδυναμίες. Ατέλειες. Αφέλειες. Λαϊκισμούς. Αφοπλισμένοι από πιέσεις. Αλλά εξοπλισμένα με ειλικρίνεια. Με πίστη στο κοινό σκοπό. Με αγάπη για την πατρίδα. Με προσγειωμένο σύγχρονο λόγο και πρόγραμμα. Για ελευθερία δικαιοσύνη και δυνατή δημοκρατία. Για μια καλύτερη δημοκρατική Ευρώπη. Για ειρήνη και όχι αχρείαστους εξοπλισμούς
✓ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ:
-Κατά του κομματικού εφυσιχασμού.
-Υπέρ της οικονομικής ανασύνταξης.
-Υπέρ της οργανωτικής βελτίωσης
-Υπέρ και της ψηφιακής δραστηριότητας και πραγματικότητας που είναι πίσω από τις ανάγκες της κοινωνίας.
-Υπέρ της ψηφιακής συντροφικότητας.
-Υπέρ της κατάθεσης σκέψεων και προτάσεων και απολογισμών δράσης μελών και κινημάτων.
-Υπέρ των νικών στα πεδία της ταξικής μάχης.
-Υπέρ των μικρών και μεγάλων δράσεων των οργανώσεων.
-Υπέρ της βελτίωσης των tête à tête και ψηφιακών διαδράσεων συνεδριάσεων.
-Υπέρ του διαλόγου και όχι μόνο υπέρ της likeκολόγου αντίδρασης.
-Υπέρ των μικρών και ευρύτερων εθελοντικών δραστηριοτήτων..
-Υπέρ κάθε θετικής καινοτόμου ιδέας των Κινηματικών οντοτήτων.
👉ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ ΤΟΠΙΚΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ και ΑΓΩΝΩΝ.
✓ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ.
-Απολογιστικό
-Αναδιοργάνωσης
-Οικονομικό με δράσεις και σκέψεις και προτάσεις εξεύρεσης πόρων απο τους ευήκο-ους και ευαίσθητους πολίτες για ζητήματα δημοκρατίας.
-Προβλεπόμενο.
-Ανοικτό δημοκρατικό ελεύθερο καινοτόμο εθελοντικό και ψηφιακό με δυνατότητες ανοιχτού δημοσίου διαλόγου μέσα και έξω.
-Με προέκταση και συνέχιση του δημοκρατικού διαλόγου με στρώματα και ομάδες και κινήματα και κινήσεις και κάθε άλλου θεσμού της κοινωνίας που προβληματίζεται για το άμεσο μέλλον της χώρας αλλά και το απώτερο. Για αυτό το σκοπό ανοικτός μόνιμος δημοκρατικός διάλογος με απαντήσεις με τοποθετήσεις (με όρια λέξεων εκατέρωθεν πχ). Ο διάλογος αυτός θα κλήσει όταν προκηρυχθούν εκλογές.
✓Συνέδριο ανάδειξης εν δυνάμει κυβερνητικών στελεχών σε εθελούσιες λίστες πόστων κυβέρνησης σκιάς της ΝΔ
-Συνέδριο προτάσεων κυβερνησιμότητας
-Συνέδριο εγρήγορσης και ελέγχου αποτελεσματικότητας των αποφάσεων.
-Συνέδριο πρόσκλησης και συσπείρωσης πολιτών για ομόφωνες πολιτικές μάχες κοινών, ευρέως δημοκρατικών, στόχων.
-Συνέδριο ενδυνάμωσης του μετώπου κατά των δημοκρατίζοντων δημαγωγών (κυρίως ΚΙΝΑΛ.. και από άλλες μεριές.. Ιδιαίτερα της άκρας Ε.ΛΥΣΗΣ, μέσης και κυβερνητικής δεξιάς που σήμερα εκφράζεται από την νέα Δημοκρατία.
Χρήστος Σ. Ρουμελιώτης
Αθήνα 19/12/2025 (72χρ.)
Συνεχίζεται..

Ετιέν Σουάρ:

Οι πολιτικοί δεν είναι ανίκανοι: Είναι έξυπνοι και διεφθαρμένοι. Κάνουν τη δουλειά τους άψογα, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ αλλά και (προς όφελος) των  πλουσίων που τους βοήθησαν να φθάσουν στην εξουσία ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Όταν λέμε ότι είναι «ανίκανοι» αυτό μας εμποδίζει να διαγνώσουμε της ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

To παρακάτω άρθρο μου το έστειλαν. Το είχα διαβάσει βέβαια και απάντησα στο viber.

<<Πώς να μιλήσεις για το χώμα σ’ αυτούς που λατρεύουν το τσιμέντο…

Ένα από τα πολλά παράδοξα της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας είναι ότι η μισή Ελλάδα ψευτο-ζει μέσα στο τσιμέντο και η άλλη μισή εξαφανίζεται μέσα στα χωράφια. Κι’ όμως η μοίρα τους είναι η ίδια. Η σημερινή αγροτική εξέγερση, τα μπλόκα, οι ξεσηκωμένες φωνές των κτηνοτρόφων και των παραγωγών, δεν είναι μια «συντεχνιακή διαμαρτυρία». Είναι η τελευταία προειδοποίηση μιας χώρας που έχει σχεδόν χάσει ολοσχερώς το πιο θεμελιώδες από τα αγαθά της, την ικανότητα να θρέφει τον εαυτό της. Κι όμως, πώς το εξηγείς αυτό σε έναν κάτοικο της πόλης; Πώς μιλάς για το χώμα σε έναν άνθρωπο που έμαθε να θεωρεί το φαγητό προϊόν logistics και όχι καρπό; Πώς μιλάς για τη γη σε εκείνον που εκπαιδεύτηκε να εμπιστεύεται μόνο το delivery; Πώς μιλάς για το ελληνικό χώμα σε εκείνον που εκπαιδεύτηκε να λατρεύει την ευρωπαϊκή άσφαλτο;

Η διατροφική αυτάρκεια δεν είναι αγροτικό ζήτημα, είναι εθνικό ζήτημα ασφάλειας. Όποιος δεν μπορεί να θρέψει τον λαό του, δεν μπορεί να τον προστατεύσει. Σήμερα, πάνω από το 70% της τροφής μας έρχεται από πολυεθνικές, εισαγωγές, ενδιάμεσους. Μια κρίση εφοδιασμού, ένα διεθνές σοκ, ένα γεωπολιτικό επεισόδιο και η Ελλάδα θα βρεθεί με άδεια ράφια.

Η διατροφική αυτάρκεια δεν είναι ρομαντική κουβέντα. Είναι ο σκληρός δείκτης της εθνικής ανεξαρτησίας. Οι αγρότες που σήμερα παλεύουν στα μπλόκα δεν υπερασπίζονται «τα εισοδήματά τους». Υπερασπίζονται το δικαίωμα όλων μας να τρώμε. Και βέβαια, οι πόλεις δεν αντιλαμβάνονται το βάρος γιατί έχουν χάσει τη μνήμη τους. Η πόλη έχει αποξενωθεί από τη γη. Ο άνθρωπος της πόλης, για να επιβιώσει, χρειάστηκε να ξεχάσει την πρωτογενή αλήθεια της ζωής του. Ότι το φαγητό δεν βγαίνει από ένα ράφι, βγαίνει από ένα χωράφι.

Και γι’ αυτό δυσκολεύεται να καταλάβει ότι όταν καταστρέφεται η αγροτική τάξη, δεν χάνεται μια παραγωγική ομάδα, χάνεται η καρδιά της κοινωνίας. Χάνεται η αυτονομία ενός έθνους. Η αγροτική εξέγερση είναι το τελευταίο φυλάκιο της συλλογικής μας αξιοπρέπειας. Οι αγρότες εξεγείρονται γιατί τους στραγγαλίζουν τα κόστη παραγωγής, τους εξοντώνει η γραφειοκρατία, τους καταληστεύουν οι ενδιάμεσοι και οι διεφθαρμένοι μηχανισμοί ενός παρασιτικού κράτους των ελίτ του, τους διαλύουν με πρόστιμα και δήθεν «κανόνες», τους αφήνουν εκτεθειμένους σε καταστροφές και ασθένειες, τους αφανίζουν με πολιτικές που ευνοούν τα καρτέλ τροφίμων. Γιατί θέλουν μια χώρα χώρο, μια πατρίδα “διάδρομο”, στο ευρωπαϊκό “σπίτι” που ονειρεύονται. Αλλά πάνω από αυτά, υπάρχει κάτι βαθύτερο. Η αγροτιά αρνείται να πεθάνει σιωπηλά. Αρνείται να γίνει κομπάρσος σε μια χώρα χωρίς ρίζες. Αρνείται να παραδώσει τη διατροφή της Ελλάδας σε πολυεθνικούς κολοσσούς. Η ελληνική αγροτιά αρνείται να παραδώσει το κοινό μας χώμα. Και αυτό δεν είναι οικονομική διεκδίκηση. Είναι υπαρξιακή αντίσταση. Η Ελλάδα έχει γίνει πλέον χώρα που παράγει τουρισμό και εισάγει ψωμί. Αυτή είναι η τραγωδία. Μια χώρα που κάποτε έθρεφε ολόκληρη τη Μεσόγειο, σήμερα εισάγει σιτάρι, γάλα, όσπρια, κρέας, ζωοτροφές.

Κι απ’ την άλλη εξάγει νεολαία, εξάγει επιστήμονες, εξάγει εργατική δύναμη. Αλλά, ποια χώρα μπορεί να σταθεί έτσι; Αυτή είναι η κρίσιμη αλήθεια.

Η Ελλάδα δεν θα πέσει μόνο επειδή φεύγουν οι νέοι της. Η Ελλάδα θα πέσει όταν πάψουν να υπάρχουν οι άνθρωποι που τη τρέφουν. Γι’ αυτό και τα μπλόκα δεν είναι απειλή για την κοινωνία. Είναι προειδοποίηση για την κοινωνία. Όποιος βλέπει στα μπλόκα «ταλαιπωρία» δεν έχει καταλάβει ότι αυτή η ταλαιπωρία είναι το τελευταίο σήμα κινδύνου μιας κοινωνίας που καταρρέει εξαρτημένη, εύθραυστη, τρομαγμένη, χωρίς πηγή ζωής, χωρίς αυτάρκεια, χωρίς έλεγχο της μοίρας της.

Αλλά, πώς να μιλήσεις για το χώμα στους λάτρεις του τσιμέντου;

Πώς να μιλήσεις στα πρεζόνια του δυτικού τρόπου για την πατρίδα.

Εβελίνα Δαβάκη>>

Προς ΕΔ μέσω Βούλας Γ.

Χρήστος Ρουμελιώτης 

Απάντηση:

Τι δεν καταλαβαίνεις;

Ναι το διάβασα. Φυσικά και συγκλονίζει. Όταν όμως είσαι αναπαυτικά καθισμένος σε μια καλή θέση στρωμένη με πουπουλένια ευρώ (€) και κινούμενος αθόρυβα και ανέμελα ανάμεσα στα σοκάκια της Κυψέλης με το ηλεκτρικό σου SUV, μετά ή πριν τα εξήντα σου με τακτοποιημένο το περίγυρο σου, τους φίλους σου, τους συγγενείς και με τα ταξίδια και το life style σου, τι σε νοιάζει για το τσιμέντο;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΛΑΜΑ

Οι θεσμοί και οι σημάνσεις ακόμα και των πολιτικών κομμάτων δεν φταίνε. Άνθρωποι είναι πίσω τους και τους ερμηνεύουν πότε σωστά πότε εσφαλμένα και πότε κακόγουστα ή τραγικά.. Πάντα υπήρχαν εφιάλτες. Ας βγάλει ο καθένας τα δικά του ηθικά συμπεράσματα ο "νεκρός ταξιδιώτης"* δεν πέθανε ακόμα.. "η επί γης ελευθερία είναι μια στιγμούλα, και η στιγμούλα αυτή ένα σκαλοπάτι για να περάσεις από το άλλο μέρος, το μέρος του θανάτου.."* λέει ο Παπαδιαμάντης.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΙΤΣΙΛΗ

Ο Πιτσιλής δεν ήταν στο ΚΚΕ εσωτερικού; ή στα σύνορα της αριστεράς με κάτι άλλο δεν θυμάμαι καλά και δεν το ψάχνω..