Ο ΣΑΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΙΤ
Ναρκοθετώντας την Πολιτική Συνείδηση των Ελλήνων.
Υπάρχει μια Ελλάδα που πεινά.
Και υπάρχει μια Ελλάδα που καταναλώνει.
Η πρώτη είναι η Ελλάδα του χώματος. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργάτες, άνθρωποι που παράγουν.
Η δεύτερη είναι η Ελλάδα των επιδοτούμενων πολιτιστικών ιδρυμάτων, των χορηγιών, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των curated events, των think tanks και των PR αφηγήσεων.
Και μεταξύ τους υπάρχει ένα χάσμα που δεν γεφυρώνεται με installations, podcasts ή ινστα story.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό.
Είναι πολιτικό
και μάλιστα συστημικό.
Το πραγματικό εμπόρευμα που παράγουν οι ελίτ δεν είναι πολιτισμός.
Είναι υ π ν ω τ ι σ μ ό ς.
Η Στέγη Ωνάση, το ΚΠΙΣΝ, η Lifo, οι δεκάδες άλλοι “εκσυγχρονισμένοι” γραφιάδες του κέντρου, χρόνια τώρα, παίζουν έναν ρόλο.
Παράγουν το αφήγημα της “προόδου”, ενώ η χώρα διαλύεται στα θεμέλιά της.
Παρουσιάζουν την Ελλάδα ως ευρωπαϊκό success story την ώρα που η διατροφική μας αυτάρκεια σβήνει και η εξάρτηση από ξένα κέντρα βαθαίνει.
Καλλιεργούν ένα lifestyle “εκλεπτυσμένης ανησυχίας” που δεν θίγει ποτέ την εξουσία, ούτε ελληνική ούτε ευρωπαϊκή, και αφήνουν πάντα στην απέξω τις ελίτ που διαγουμίζουν το μεδούλι του τόπου.
Ντύνουν την πολιτική με αισθητική για να φαίνεται λιγότερο σάπια.
Και το κοινό της πόλης καταπίνει τον σανό, γιατί είναι πασπαλισμένος με τέχνη και αγγλικά.
Την ώρα που σου μιλάνε για “έξυπνες πόλεις”, η ελληνική ύπαιθρος πεθαίνει.
Η ίδια η Ελλάδα πεθαίνει.
Να η πραγματικότητα.
Ένας κτηνοτρόφος βλέπει 450 πρόβατα να εκτελούνται.
Μια ολόκληρη ράτσα εξαφανίζεται.
Ο άνθρωπος ουρλιάζει σαν αρχαίος τραγικός ήρωας:
«Μου σκοτώνετε τα παιδιά μου!»
Και στην Αθήνα τελετές βιβλίων με face-contol, συζητήσεις για το “μέλλον της Ευρώπης”, άρθρα για την “κουλτούρα του brunch”, event “πράσινης ανάπτυξης” με χορηγούς τις ίδιες εταιρείες που ρημάζουν το περιβάλλον.
Είναι σχεδόν πορνογραφική η απόσταση ανάμεσα στα δύο.
Η ελληνική γη σπαράζει.
Η ελληνική πόλη ποζάρει.
Όσο η πόλη τρέφεται με πολιτιστικό σανό, η δημοκρατία χειραγωγείται.
Αυτός είναι ο πυρήνας του ζητήματος:
Η αγροτιά εξεγείρεται για επιβίωση.
Η πόλη αποχαυνώνεται από το θεαματικό αφήγημα του συστήματος.
Όταν η πολιτιστική παραγωγή ελέγχεται από ιδρύματα πλούτου,
χορηγούς τραπεζών και funds, media, think tanks που απενοχοποιούν το πολιτικό σύστημα, τότε αυτός ο πολιτισμός δεν είναι ουδέτερος.
Είναι μηχανισμός αποπολιτικοποίησης, είναι εργαλείο κατευνασμού και κατασκευής συναίνεσης.
Μια soft εκδοχή της ίδιας εξουσίας που σκότωσε τα παιδιά στα Τέμπη.
Η Ελλάδα γίνεται μια χώρα που θα έχει πολιτισμό για τους τουρίστες, αλλά όχι ψωμί για τους πολίτες.
Αυτό είναι το σχέδιο, μια χώρα που δεν παράγει τίποτα δικό της,
ούτε προϊόν ούτε νόημα.
Μια χώρα που εισάγει γάλα, φρούτα, φθηνή εργασία και παράγει ακριβές πολιτιστικές βιτρίνες.
Μια χώρα που έχει Στέγη Ωνάση αλλά όχι στέγη για τους νέους,
έχει ΚΠΙΣΝ αλλά όχι παιδεία, έχει Lifo αλλά όχι δημοσιογραφία,
έχει events για “δικαιώματα” αλλά σιωπή για την εθνική υποτέλεια, έχει “τέχνη”, αλλά όχι νόημα.
Μια χ ώ ρ α - σ κ η ν ι κ ό.
Το Κίνημα των Τεμπών εδώ βρίσκει τον φυσικό του ρόλο.
Να ξυπνήσει τους ναρκωμένους της πόλης.
Η πόλη θα σωθεί μόνο αν ακούσει ξανά τη φωνή της γης.
Η δημοκρατία θα αναστηθεί μόνο αν δει ξανά την αγροτιά ως πυλώνα, όχι ως περιφέρεια.
Η πολιτική θα ξαναγεννηθεί μόνο όταν το χώμα μπει στο κέντρο της σκηνής.
Γιατί χωρίς χώμα, δεν υπάρχει ζωή.
Δεν υπάρχει πατρίδα.
Δεν υπάρχει πολιτισμός.
Δεν υπάρχει μέλλον.
Και κυρίως δεν υπάρχει Ελευθερία.
Μια χώρα μπορεί να ζήσει χωρίς τη Στέγη.
Χωρίς το Νιάρχος.
Χωρίς τη Lifo.
Αλλά δεν μπορεί να ζήσει ούτε μία μέρα χωρίς τους ανθρώπους που της δίνουν να φάει.
Όποιος δεν το βλέπει αυτό, δεν είναι προοδευτικός, είναι απλώς υπνωτισμένος.
Καιρός να ξυπνήσουμε.
Του φίλου Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Και η Anna Karagianni
Στις 16 Σεπτεμβρίου, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το ΤΑΙΠΕΔ και η BlackRock οργάνωσαν ένα ΦΟΡΟΥΜ των "επενδυτών" το Athens International Investor Summit (AIIS)-Διεθνής Σύνοδος Κορυφής Επενδυτών Αθηνών
Κατά τη διάρκεια του Forum ανακοινώθηκε και η ίδρυση του Ελληνικού Ταμείου Καινοτομίας & Υποδομών, που αποτελεί τον επενδυτικό βραχίονα του ΤΑΙΠΕΔ, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη μαζί με τον Adebayo Ogunlesi -Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της GIP- και τον Philipp Hildebrand, Αντιπρόεδρος της BlackRock . Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν σε απτές επενδυτικές απαιτήσεις σε διάφορους τομείς, όπως η Ενεργειακή Μετάβαση και η Ασφάλεια των Υδάτινων Πόρων...
Η Σύνοδος Κορυφής ολοκληρώθηκε με τρεις συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης υψηλού επιπέδου με επενδυτές, όπου συζήτησαν τις "ευκαιρίες και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές επενδυτικές ιστορίες", την επιτάχυνση των επενδύσεων στην ενίσχυση της πράσινης μετάβασης της χώρας μέσω της ενέργειας, του νερού και των βιώσιμων υποδομών.
Στα πλαίσια αυτής της διοργάνωσης έγινε, κεκλεισμένων των θυρών, "συνάντηση κορυφής" όπου εκτός της BlackRock συμμετείχαν επίσης η Morgan Stanley, η Deutsche Bank, και το κρατικό επενδυτικό ταμείο του εμιράτου Abu Dhabi .
Εκ μέρους της BlackRock συμμετείχε ο αντιπρόεδρος της από τις ΗΠΑ Philipp Hildebrand καθώς και ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Global Infrastructure Partners - H GIP εξαγοράστηκε από την BlackRock το 2024 και επενδύει στις μεταφορές , στην πράσινη ενέργεια και την απόκτηση μεγάλων και σύνθετων υποδομών, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων ύδρευσης - #διαχείριση Υδάτων !!
* Υπενθύμιση
Μέχρι στιγμής η Χώρα μας έχει πουλήσει το 40% της ΕΥΔΑΠ και το 11,3 % το έχει περάσει στο Υπερταμείο (ΤΑΙΠΕΔ).
Το σχέδιο της κυβέρνησης , σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg στο τέλος Ιουλίου 2025, προβλέπει τη συγχώνευση άνω των 700 υδρευτικών εταιρειών, οι περισσότερες από τις οποίες βρίσκονται υπό δημοτικό έλεγχο, σε τρεις μεγάλες οντότητες.
Οι δύο υπάρχουσες εταιρείες, η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ, θα διευρύνουν τη γεωγραφική τους κάλυψη, ενώ μια τρίτη νέα εταιρεία θα αναλάβει την ύδρευση της υπόλοιπης χώρας με απλοποίηση των προσλήψεων και προσέλκυση στελεχών από τον ιδιωτικό τομέα!
Το φεγγάρι παιδιά...όχι το δάχτυλο 🤔😉
-Μία περσινή ανάρτηση...
Αλλά μήπως στα μέρη μας-και - ο χρόνος λογίζεται στα κανονικά του?
Τις τελευταίες μέρες "πωλειτισμος", εφοπλιστές,"δημοκρατία" αποτελεσαν κάποια από τα θέματα που "καταγγέλθηκαν" από τούτο το κονάκι.
Κάποιοι λίγοι -κατ'ονομα και χάρη -μου απεύθυναν προειδοποιήσεις και με εγκαλεσαν στη "σώα" αλήθεια τους.
Ο Μάρκος του τεχνοφασισμου,ήλθε κατόπιν να μου εγείρει τις ενστάσεις του και να με φιλεψει περιορισμούς...
Αν δεν ανταμώσουμε τις επόμενες μέρες,δεν θα είναι επιλογή μου.
Μέχρι τότε μη λησμονείτε...
Δεν έχουμε κανέναν, παρά μονάχα ο ένας τον άλλο.
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος.
Θα την αλλάξουμε τη ζωή παρ' όλα αυτά Μαρία..."
Τη Καλημέρα μου στα ιδανικά σας...🌷😉
Λαμπόγλου
ΠΑΠΑΝΩΤΑΣ
ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
«Ζει για την πολιτική ή από την πολιτική;»
Το διαχρονικό ερώτημα του Μαξ Βέμπερ και η δοκιμασία της σύγχρονης δημοκρατίας
Ο Μαξ Βέμπερ δεν βρίσκεται σήμερα ανάμεσά μας. Η σκέψη του, όμως, παραμένει εντυπωσιακά παρούσα. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τη δημόσια ζωή, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, τις αλλαγές συσχετισμών, τις μετακινήσεις προσώπων και τις συνεχείς αναζητήσεις νέων πολιτικών ισορροπιών για να κατανοήσει ότι ένα θεμελιώδες ερώτημα της πολιτικής παραμένει ανοιχτό.
Ποια είναι τελικά η σχέση του ανθρώπου με την εξουσία;
Ο Μαξ Βέμπερ έδωσε τη δική του απάντηση:
«Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν για την πολιτική και άνθρωποι που ζουν από την πολιτική».
Μια φράση απλή στη διατύπωσή της, αλλά βαθιά στη σημασία της. Ο Βέμπερ δεν επιχείρησε να χωρίσει τους πολιτικούς σε ηθικούς και ανήθικους. Επιχείρησε να φωτίσει τη σχέση του ανθρώπου με την εξουσία.
Διότι η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις που λαμβάνονται. Κρίνεται και από το κίνητρο εκείνου που τις λαμβάνει.
Υπάρχει η πολιτική ως αποστολή. Εκεί όπου η εξουσία αποτελεί μέσο για την υπηρεσία ενός σκοπού, για την εφαρμογή ιδεών, για τη βελτίωση της κοινωνίας. Και υπάρχει η πολιτική ως μηχανισμός προσωπικής διατήρησης, όπου η εξουσία μετατρέπεται από εργαλείο σε αυτοσκοπό.
Αυτή είναι η μεγάλη διάκριση του Βέμπερ.
Και αυτή είναι η μεγάλη δοκιμασία κάθε δημοκρατίας.
◆ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΑΓΑΘΟΥ
Η σκέψη του Βέμπερ συνομιλεί με μια πολύ παλαιότερη πολιτική παράδοση. Ο Αριστοτέλης, στα «Πολιτικά», είχε ήδη προσδιορίσει τον βαθύτερο σκοπό της πολιτικής. Η πόλη δεν συγκροτείται απλώς για την επιβίωση των ανθρώπων, αλλά «τοῦ εὖ ζῆν ἕνεκα». Υπάρχει για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις μιας καλύτερης ζωής.
Η εξουσία, μέσα σε αυτή την αντίληψη, δεν αποτελεί προνόμιο εκείνου που την κατέχει. Είναι ευθύνη απέναντι σε εκείνους που του την εμπιστεύονται.
Ο πραγματικός πολιτικός δεν ορίζεται από τη θέση του αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη θέση αυτή. Η δημόσια αποστολή προηγείται της προσωπικής φιλοδοξίας. Η κοινωνία προηγείται του προσώπου.
Αυτή η αντίληψη αποτελεί το θεμέλιο κάθε ουσιαστικής δημοκρατίας.
◆ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Η ιστορία δείχνει ότι η σχέση ανάμεσα στην πολιτική και την εξουσία δεν υπήρξε ποτέ απλή.
Η εξουσία ασκεί έλξη. Δημιουργεί επιρροή, αναγνώριση και κοινωνικό κύρος. Η πολιτική, επομένως, δεν είναι μόνο πεδίο ιδεών. Είναι και πεδίο φιλοδοξιών.
Ο Βέμπερ δεν αγνοεί αυτή την πραγματικότητα. Αντίθετα, την αναγνωρίζει. Γνωρίζει ότι χωρίς προσωπική φιλοδοξία κανείς δεν εισέρχεται στον δύσκολο χώρο της πολιτικής. Το ζήτημα δεν είναι η ύπαρξη της φιλοδοξίας. Το ζήτημα είναι ο προσανατολισμός της.
Η φιλοδοξία είναι δημιουργική όταν υπηρετεί έναν σκοπό μεγαλύτερο από το ίδιο το πρόσωπο. Γίνεται προβληματική όταν οι σκοποί προσαρμόζονται στις ανάγκες της προσωπικής πολιτικής επιβίωσης.
Εκεί βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην πολιτική ευθύνη και στην πολιτική αυτοσυντήρηση.
◆ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ
Η σύγχρονη ελληνική πολιτική ζωή προσφέρει πολλά παραδείγματα για έναν τέτοιο προβληματισμό. Οι μετακινήσεις πολιτικών προσώπων, οι αλλαγές κομματικής ένταξης, οι νέες συνεργασίες και οι αναδιατάξεις του πολιτικού σκηνικού αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατικής λειτουργίας.
Μια δημοκρατία δεν μπορεί να απαιτεί από τους ανθρώπους να παραμένουν αμετακίνητοι. Οι κοινωνίες αλλάζουν, οι συνθήκες μεταβάλλονται και η πολιτική σκέψη εξελίσσεται.
Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι η αλλαγή.
Το κρίσιμο ζήτημα είναι η αιτιολόγησή της.
Μια πολιτική μεταβολή μπορεί να αποτελεί αποτέλεσμα ωρίμανσης, νέων δεδομένων ή διαφορετικής εκτίμησης για το δημόσιο συμφέρον. Μπορεί όμως να δημιουργεί και την εντύπωση ότι η πολιτική πορεία ακολουθεί περισσότερο τους συσχετισμούς της εξουσίας παρά τη συνέπεια των ιδεών.
Εκεί ακριβώς δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών.
Γιατί οι πολίτες δεν ζητούν από τους πολιτικούς να μην αλλάζουν ποτέ γνώμη. Ζητούν να γνωρίζουν γιατί αλλάζουν.
Η αλλαγή θέσης δεν είναι από μόνη της αδυναμία. Η έλλειψη εξήγησης είναι εκείνη που δημιουργεί αμφιβολία.
◆ Η ΚΡΙΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ
Η μεγαλύτερη πρόκληση των σύγχρονων δημοκρατιών δεν είναι μόνο η οικονομική ή θεσμική λειτουργία τους. Είναι η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και σε εκείνους που ζητούν να τους εκπροσωπήσουν.
Όταν ο πολίτης αισθάνεται ότι οι πολιτικές επιλογές καθορίζονται περισσότερο από τη διατήρηση της θέσης παρά από την υπηρεσία μιας ιδέας, τότε γεννιέται η απογοήτευση.
Και η απογοήτευση οδηγεί στον κυνισμό.
Ο κυνισμός, όμως, είναι επικίνδυνος για τη δημοκρατία. Γιατί μια δημοκρατία δεν στηρίζεται μόνο στους θεσμούς της. Στηρίζεται και στην πεποίθηση των πολιτών ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να υπηρετεί κάτι υψηλότερο από την προσωπική επιδίωξη.
◆ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ
Ο Αριστοτέλης μας θυμίζει τον σκοπό της πολιτικής.
Ο Βέμπερ μας θυμίζει την ευθύνη εκείνου που ασκεί την εξουσία.
Οι δύο στοχαστές συναντώνται σε μια κοινή αλήθεια: η πολιτική αποκτά αξία μόνο όταν υπερβαίνει το προσωπικό συμφέρον.
Η εξουσία είναι αναγκαία για την πολιτική. Χωρίς εξουσία καμία αλλαγή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Όταν όμως η εξουσία γίνεται ο τελικός σκοπός, τότε η πολιτική χάνει το ουσιαστικό της περιεχόμενο.
Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει όταν οι πολιτικοί διαφωνούν.
Κινδυνεύει όταν οι πολίτες παύουν να πιστεύουν ότι οι πολιτικοί πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από την ίδια την εξουσία.
Τότε η φράση του Μαξ Βέμπερ παύει να είναι μια θεωρητική παρατήρηση της πολιτικής κοινωνιολογίας.
Γίνεται ο καθρέφτης της εποχής μας.
Και το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Ποιοι ζουν για την πολιτική και ποιοι ζουν από αυτήν;
@highlight
No comments:
Post a Comment