 |
Αγαπητοί συνομιλητές Δημοκράτες-πκ.
Εγκαινιάζω ένα ακόμη τρόπο επικοινωνίας για τα μεταξύ μας ζητήματα που προκύπτουν και ποια ό καθένας μας αγωνίζεται να γίνουν πράξη.
Το ποίημα «Ο ουρανός» ανήκει πράγματι στον Μανόλη Αναγνωστάκη (από τη συλλογή Η Συνέχεια 3, 1962, και περιλαμβάνεται στον συγκεντρωτικό τόμο Τα Ποιήματα 1941-1971).
Η ποιητική φωνή του Αναγνωστάκη προσδίδει στο κείμενο μια πολύ συγκεκριμένη, βαθιά υπαρξιακή και πολιτική διάσταση:
Με έντονη παρέμβαση σε ανάρτησή του, ο Στέφανος Κασσελάκης σχολιάζει τον διεθνή αντίκτυπο του αποκαλυπτικού δημοσιεύματος της Wall Street Journal για την Αμερικανίδα πρέσβειρα στην Ελλάδα, Kimberly Guilfoyle και τον ρόλο Ελληνοαμερικανού λομπίστα σε ενεργειακές συμφωνίες.
Συνήθως λέγεται πειρακτικά ή υποτιμητικά για κάποιον που είναι φλύαρος, επιπόλαιος, κάνει φασαρία ή πολλά «τσαλιμάκια», χωρίς ιδιαίτερη ουσία. Ανάλογα με τα συμφραζόμενα μπορεί να πλησιάζει το «σαχλαμαράκιας», «καραγκιοζάκος» ή «άνθρωπος των εντυπώσεων».
Βεβαίως, Χρήστο. Παρακάτω παραθέτω ολόκληρη την τελευταία αρχειοθετημένη έκδοση, με μικρές μόνο διορθώσεις στη μορφοποίηση για να διαβάζεται εύκολα μέσα στο ChatGPT.
Μπορούμε να δούμε πως πτυχές του προτεινόμενου στη μακέτα προγράμματος υγείας μπορούν να αναπτυχθούν πιλοτικά ή πλήρως στην 6η Δ.Κ. Α' Αθήνας;
Τι συμπεράσματα ως σχέδιο δράσης μπορούν να εξαχθούν;
Μα τόσο πολύ υποβιβάζουν την πόλη;
Ποιοι είναι πίσω από το υβριστικο;
Η πόλη ζητάει υποστηριχτές
Η πόλη δεν ζητάει εχθρούς
Η πόλη θέλει φίλους
Α. Μπράβο στους αρμόδιους και το δήμο Αθηναίων συνολικά.
Πριν από λίγο καιρό αισθάνθηκα την ανάγκη να υπερασπιστώ την Κυψέλη — τη γειτονιά μου. Από τι; Από ορισμένα αρνητικά σχόλια, γραπτά και προφορικά, σχετικά με την καθαριότητά της. Έτυχε να τα ακούσω, έτυχε να τα διαβάσω· δεν είμαι πια βέβαιος πού ακριβώς. Κι όμως, λίγο ακόμη και θα τα πίστευα κι εγώ.
Δεν τα πίστεψα, επειδή προσπάθησα να σκεφτώ ανάποδα: να μπω για λίγο στη θέση των οδοκαθαριστών, των εργατών καθαριότητας, των συνοδών των απορριμματοφόρων, όλων εκείνων που, με τη βοήθεια μηχανικών μέσων, αδειάζουν καθημερινά τους κάδους στα οχήματα αποκομιδής.
Προσπάθησα νοερά να παρακολουθήσω τη δουλειά τους: το πρόγραμμά τους, τα καθήκοντα και τις ευθύνες τους· τις νύχτες και τις ώρες κατά τις οποίες εμείς αναπαυόμαστε ή ασχολούμαστε με κάτι πιο ευχάριστο και ελαφρύ την επικινδυνότητα της δουλειάς τους, τις οικογένειες τους, τις σκέψεις τους σιωπηλοί στημένοι στο δρόμο να μαζεύουν την αδιαφορία και την απρέπεια των άλλων σε κάποιο βαθμό.
Τα πράγματα ίσως δεν είναι τόσο άσχημα όσο συχνά παρουσιάζονται. Μπορεί να είναι διαφορετικά — πιο σύνθετα και πιο δύσκολα. Γι’ αυτό αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, βασισμένος σε μια μικρή, προσωπική έρευνα που έκανα σε τρία ή τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα της συνοικίας μου. Περπάτησα, παρατήρησα και φωτογράφισα όσα συνάντησα. Μερικές από αυτές τις φωτογραφίες παρατίθενται παρακάτω.
Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι συχνά κατηγορούμε συλλήβδην τις Αρχές και τις αρμόδιες υπηρεσίες, αποδίδοντάς τους ολόκληρη την ευθύνη για την κατάσταση. Δεν είναι όμως πάντοτε έτσι.
Ας κοιτάξει ο καθένας τη δική του γειτονιά: τη συνοικία στην οποία ζει, εργάζεται, ψωνίζει, μεγαλώνει τα παιδιά του ή συνοδεύει τα εγγόνια του στον παιδικό σταθμό. Ας παρατηρήσει τον δρόμο και το πεζοδρόμιο όπου περπατούν ηλικιωμένοι, γονείς και παιδιά και όπου συχνά συναντούν εμπόδια, σκουπίδια, επικίνδυνα ογκώδη αντικείμενα, σκόρπια οικοδομικά υλικά, ξεχειλισμένους κάδους απορριμμάτων ή μεγάλους κάδους με μπάζα, ακάλυπτους από το ειδικό προστατευτικό δίχτυ.
Μήπως λείπει κάτι από την τάξη που προβλέπουν ο νόμος, ο κανονισμός του Δήμου και τα ειδικά προγράμματα αποκομιδής ογκωδών αντικειμένων και ανακυκλώσιμων υλικών;
Μήπως λείπει και η δική μας συμμόρφωση προς όσα πρέπει να τηρούνται;
Μήπως δεν σεβόμαστε τα προβλεπόμενα ωράρια και τις οδηγίες των υπηρεσιών καθαριότητας;
Μήπως δεν γνωρίζουμε επαρκώς τα προγράμματα και τις υποδείξεις των αρμόδιων Αρχών;
Μήπως, τελικά, η καθαριότητα της γειτονιάς δεν είναι μόνο ευθύνη του Δήμου, αλλά και υπόθεση καθημερινής συμπεριφοράς όλων μας;
Ας το σκεφτούμε.
Εντελώς τυχαία, κατά τη διάρκεια των περιπάτων μου, τράβηξα μερικές φωτογραφίες, απόγευμα και βράδυ. Δεν είδα κάτι ακραίο. Αντίθετα, όσα παρατήρησα —λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες της Κυψέλης, τους στενούς δρόμους και την πολύ μεγάλη πυκνότητα κατοίκησης— με οδήγησαν σε μια πιο δίκαιη και ψύχραιμη σκέψη.
Γιατί, στο κάτω κάτω, όποιος δήμαρχος κι αν αναλάβει, τι μπορεί να καταφέρει αν δεν τον βοηθήσουμε κι εμείς; Και η βοήθεια αυτή χρειάζεται να είναι θεσμική και συγκεκριμένη, όχι μόνο μια δυνατή φωνή διαμαρτυρίας.
Αν σε κάποιο σημείο χρειάζονται ένας, δύο ή τρεις επιπλέον κάδοι, ας το ζητήσουμε αναφέροντας με ακρίβεια την οδό και τον αριθμό. Αν ογκώδη αντικείμενα έχουν εγκαταλειφθεί άτακτα στο πεζοδρόμιο, σε ημέρα εκτός προγράμματος αποκομιδής, ας μην κατηγορούμε αποκλειστικά την υπηρεσία. Αν σε μια περιοχή χρειάζεται ενίσχυση της αποκομιδής με επιπλέον όχημα, πρέπει να ενημερωθούν εγκαίρως οι αρμόδιοι, ώστε να το εξετάσουν και να το προγραμματίσουν, πάντοτε σε συνάρτηση με τις πραγματικές ανάγκες και τις δυνατότητες του δημοτικού προϋπολογισμού.
Μήπως μπορούμε, λοιπόν, να συμβάλουμε κι εμείς σε μια πιο ορθολογική και οικονομική διαχείριση του προσωπικού και των μέσων καθαριότητας; Μήπως, με σωστή ενημέρωση, συνέπεια και συνεργασία, μπορούν να εξοικονομηθούν ανθρώπινοι και οικονομικοί πόροι, ώστε να διατεθούν εκεί όπου υπάρχουν πραγματικά μεγαλύτερες ανάγκες;
Η Κυψέλη δεν χρειάζεται μόνο υπεράσπιση. Χρειάζεται παρατήρηση, συμμετοχή, υπευθυνότητα και συνεργασία.
Γιατί η καθαρή γειτονιά δεν είναι έργο ενός δημάρχου ή μιας υπηρεσίας. Είναι αποτέλεσμα μιας καθημερινής συμφωνίας ανάμεσα στον Δήμο, στους εργαζομένους της καθαριότητας και σε όλους εμάς που ζούμε μέσα σε αυτήν.
Εικόνες από την Αγίου Μελετίου Κυψέλης και πέριξ δυτικά μέχρι δημοτική αγορά
(Παρατήρηση δικιά μου: Από τις φωτογραφίες μπορεί να κρίνει κανείς ότι η κατάσταση δεν είναι καλή. Για βράδυ όμως με υπερπλήρης κάδους προσωπικά κρίνω είναι καλή εκτός ογκωδών στα πεζοδρόμια ;που το μεσημέρι και την προηγούμενη που θέλουν άλλη διαχείριση.)
Παρακάτω το άρθρο που έγραψα ως υποστηριχτής της γειτονιάς μου.
Άρθρο μου σε : roumeliotis.blogspot.com
Η άλλη Κυψέλη — η Κυψέλη που ανασαίνει και προχωρά
Ίσως ακούσαμε ή διαβάσαμε για ένα φρικιαστικό γεγονός που συνέβη στη συνοικία μας, την Κυψέλη. Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε έγκλημα ανθρώπου εναντίον ανθρώπου. Τίποτε δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη βία και την προσβολή της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.
Το διατύπωσα ως προσωπική, ψύχραιμη παρατήρηση: αναγνωρίζει τη βελτιωμένη λειτουργικότητα, χωρίς να αποκρύπτει ότι μόνο το αρμόδιο ανώτερο όργανο ή ο Πρόεδρος διαθέτει τη συνολική εικόνα για θεσμική απάντηση.
ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ.
Αν πρόκειται για σύνθετο νόημα ή λογοπαίγνιο:
21/9/2026 Με βάση τις σημειώσεις από τις εικόνες, ακολουθεί μια θεματική ταξινόμηση που εστιάζει αποκλειστικά στις ιδέες, τις προτάσεις και τις θεματικές ενότητες/εμπειρίες, παραλείποντας ονόματα και εξειδικευμένες λεπτομέρειες προσώπων:
Αγαπητή φίλη, αγαπητέ φίλε και συμπολίτη,
Σήμερα κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας μου, ειδικά σχεδιασμένο για το 6ο Δ.Δ. Α΄ Αθήνας.