Jean-Luc Mélenchon - Kαρυστιανού νέο κόμμα

10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΓΑΛΛΙΑ

1. ΖΟΥΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ
Αύξηση των μισθών, αναπροσαρμογή των συντάξεων και του κατώτατου μισθού.

2. ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Ανάπτυξη δημόσιων υπηρεσιών υγείας σε όλη την επικράτεια.

3. Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ
Περισσότεροι πόροι για το δημόσιο σχολείο, από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο.

4. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ
Μαζικές επενδύσεις σε καθαρές μορφές ενέργειας και βιώσιμες μεταφορές.

5. ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ ΣΤΕΓΑΣΗ
Κατασκευή κοινωνικών κατοικιών και ρύθμιση των ενοικίων.

6. ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Να συμβάλλουν περισσότερο οι μεγάλες περιουσίες και οι πολυεθνικές.

7. ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
Προώθηση της ειρήνης και του αφοπλισμού, στήριξη του διεθνούς δικαίου.

8. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Επιστροφή της εξουσίας στους πολίτες και τις πολίτισσες.

9. ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ
Επενδύσεις στην υγεία, την παιδεία, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη και τον πολιτισμό, παντού.

10. ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Προετοιμασία του αύριο μαζί με τη νεολαία και για τις επόμενες γενιές.

Ο άνθρωπος πρώτα!
#mélenchon2027

Αν θέλεις, μπορώ να στο διαμορφώσω και σε αφίσα Α4 έτοιμη για εκτύπωση, στο ύφος που έχεις ήδη δουλέψει.

10 PROPOSITIONS
POUR UNE FRANCE JUSTE, ÉCOLOGIQUE ET SOLIDAIRE
VIVRE DIGNEMENT DE SON TRAVAIL
Augmenter les salaires, revaloriser les retraites et le SMIC.
GARANTIR LA SANTÉ POUR TOUS
Développer les services publics de santé partout sur le territoire.
L'ÉDUCATION POUR ÉMANCIPER
Donner plus de moyens à l'école publique, de la maternelle à l'université.
PLANIFIER LA TRANSITION ÉCOLOGIQUE
Investir massivement dans les énergies propres et les transports durables.
SE LOGER DIGNEMENT
Construire des logements sociaux et encadrer les loyers.
RÉTABLIR LA JUSTICE FISCALE
Faire contribuer les grandes fortunes et les multinationales.
CŒUVRER POUR LA PAIX

Agir pour la paix et le désarmement, et soutenir le droit international.
RENFORCER LA DÉMOCRATIE
Rendre le pouvoir aux citoyennes et aux citoyens.
SOUTENIR NOS SERVICES PUBLICS
Investir dans l'hôpital, l'école, la police, la justice, la culture, partout.
BÂTIR UNE FRANCE DE L'AVENIR
Préparer l'avenir avec les jeunes et pour les générations futures.
L'humain d'abord!

#mélenchon2027

Ακολουθεί η μετάφραση των αποτελεσμάτων του Ζαν-Λυκ Μελανσόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές:

## Τα αποτελέσματα του Ζαν-Λυκ Μελανσόν στις προεδρικές εκλογές

**4ος - 4ος - 3ος και το 2027 - Πρώτος.**

 * **2012:** 11,10% των ψήφων στον 1ο γύρο (περίπου 3,98 εκατομμύρια ψήφοι). Τερμάτισε στην **4η θέση**.

 * **2017:** 19,58% των ψήφων στον 1ο γύρο (περίπου 7,06 εκατομμύρια ψήφοι). Τερμάτισε στην **4η θέση**.

 * **2022:** 21,95% των ψήφων στον 1ο γύρο (περίπου 7,71 εκατομμύρια ψήφοι). Τερμάτισε στην **3η θέση**, λιγότερο από 500.000 ψήφους μακριά από τον δεύτερο γύρο.

Παρατηρείται, λοιπόν, μια **σταθερή άνοδος** μεταξύ 2012 και 2022, με το υψηλότερο ποσοστό του να καταγράφεται το 2022.

#γαλλία #μελανσόν2027 #LFI

ΤΟ ΦΑΙΝΟΝΕΝΟ ΜΕΛΑΝΣΟΝ 

Ο Μελανσόν .. φορτίζεται από μίσος που σπέρνουν τα ΜΜΕ

Οι τηλεοπτικοί σχολιαστές μπαίνουν στα πλατό σαν κουρασμένοι ιερείς μιας θρησκείας που καταρρέει.
Πετρελαϊκό μπλε κοστούμι, σφιγμένο σαγόνι, βλέμμα ψαριού ενυδρείου βουτηγμένου στα αγχολυτικά.
Αποστολή της ημέρας: να εξηγήσουν για 14.587η φορά πως ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν είναι μια αποκάλυψη με γυαλιά.

Τον χτυπούν με τη σταθερότητα σκουριασμένου μετρονόμου.
Μελανσόν αυτό.
Μελανσόν εκείνο.
Μελανσόν κίνδυνος.
Μελανσόν οργή.
Μελανσόν θόρυβος.
Μελανσόν μετεωρίτης.

Κι όλο αυτό ενώ η χώρα παρακολουθεί το θέαμα μασουλώντας πατατάκια:
«Α… πάλι τα ίδια άρχισαν.»

Αυτό είναι το πραγματικό δράμα.
Το «θάψιμο» έχει γίνει πλέον έπιπλο. Λάμπα. Οπτικοακουστική ταπετσαρία.
Από το να βλέπει κανείς τις ίδιες πανικόβλητες φάτσες να προαναγγέλλουν το τέλος του κόσμου κάθε φορά που ο ηγέτης της LFI ανοίγει το στόμα του, ο κόσμος απέκτησε φυσική ανοσία.
Σαν πειραματόζωα μεγαλωμένα με γλυφοσάτη.

Ακόμα χειρότερα: κάθε επίθεση του προσθέτει κι έναν πόντο αντισυστημικής αξιοπιστίας.
Τα ειδησεογραφικά κανάλια τον βομβαρδίζουν σαν να είναι εχθρός του κράτους κι ένα κομμάτι της κοινής γνώμης καταλήγει:
«Ε, αφού τον χτυπούν τόσο, μάλλον ενοχλεί τους σωστούς ανθρώπους.»

Πανικός στις κλιματιζόμενες αίθουσες σύνταξης.

Τότε οι σχολιαστές ανεβάζουν στροφές.
Σουφρώνουν πιο έντονα τα φρύδια.
Καλούν κι άλλους σχολιαστές για να επιβεβαιώσουν τους προηγούμενους σχολιαστές.
Μια γιγαντιαία πυραμίδα αλληλοεπιβεβαίωσης, όπου άνθρωποι που πληρώνονται 9.000 ευρώ τον μήνα κουνάνε σοβαρά το κεφάλι επαναλαμβάνοντας τη λέξη «διχαστικός».

Το 2027 πλησιάζει και νιώθεις τον φόβο να ανεβαίνει κάτω από το HD μακιγιάζ.

Το πιο αστείο είναι το χαμένο τους βλέμμα όταν συνειδητοποιούν ότι η μηχανή δουλεύει στο κενό.
Ήταν βέβαιοι πως κατασκεύαζαν απόρριψη.
Τελικά κατασκευάζουν έναν πολυτελή μάρτυρα των ΜΜΕ.

Σε αυτό το σημείο, ο Μελανσόν θα μπορούσε πιθανότατα να τρέφεται αποκλειστικά από εχθρικά πρωτοσέλιδα και πάνελ του CNews.

Το γαλλικό μιντιακό σύστημα επινόησε τον πρώτο πολιτικό αντίπαλο που επαναφορτίζεται από τη μικροαστική αγανάκτηση.

--- ΕΡΩΤΗΣΗ ---

Κάνε μια αντικειμενική πολιτική αξιολόγηση του έμπειρου ηγέτη της αριστεράς. Πείθει η προπαγάνδα εναντίον του; 

--- ΑΙ ---

Η πολιτική περίπτωση του είναι από τις πιο ιδιαίτερες στην ευρωπαϊκή αριστερά των τελευταίων δεκαετιών, γιατί συνδυάζει τρία στοιχεία που σπάνια συνυπάρχουν:

• υψηλή ρητορική ικανότητα,
• έντονα λαϊκιστικό και συγκρουσιακό ύφος,
• πραγματική ικανότητα να μετακινεί κοινωνικά και εκλογικά στρώματα.

Τι τον κάνει ισχυρό πολιτικά

Ο Μελανσόν κατάφερε:

• να ξαναδώσει μαζικό ακροατήριο σε μια γαλλική αριστερά που μετά τον είχε απονομιμοποιηθεί,
• να ενώσει κοινωνικά στρώματα που αισθάνονται εγκαταλελειμμένα από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση,
• να μιλήσει με απλή αλλά ιδεολογικά φορτισμένη γλώσσα,
• να αξιοποιήσει εξαιρετικά τα ψηφιακά μέσα και τη θεατρικότητα της πολιτικής.

Η δεν είναι απλώς κόμμα· λειτουργεί ως πολιτικό κίνημα προσωπικής επιρροής, κάτι ανάμεσα σε παραδοσιακή αριστερά, λαϊκή κινητοποίηση και σύγχρονο επικοινωνιακό μηχανισμό.

Γιατί προκαλεί τόσο ισχυρή αντίδραση

Ο Μελανσόν δεν θεωρείται «διαχειρίσιμος» από μεγάλο μέρος του γαλλικού πολιτικού και μιντιακού συστήματος επειδή:

• επιτίθεται ανοιχτά στις οικονομικές ελίτ,
• αμφισβητεί ευρωπαϊκές δημοσιονομικές ορθοδοξίες,
• χρησιμοποιεί πολωτική γλώσσα,
• αρνείται τον παραδοσιακό «κώδικα ευπρέπειας» της γαλλικής κεντροαριστεράς.

Αυτό τον κάνει ταυτόχρονα:

• ελκυστικό στους απογοητευμένους,
• ανησυχητικό για τους μετριοπαθείς.

Πείθει η προπαγάνδα εναντίον του;

Εξαρτάται σε ποιο κοινό.

Εκεί που πιάνει

Η αρνητική εικόνα λειτουργεί:

• σε πιο ηλικιωμένους και θεσμικούς ψηφοφόρους,
• στη μεσαία τάξη που φοβάται αστάθεια,
• σε όσους αντιδρούν στο οξύ ύφος του,
• σε ψηφοφόρους που δίνουν προτεραιότητα στην «προεδρική ψυχραιμία».

Πολλοί τον θεωρούν:

• υπερβολικά συγκρουσιακό,
• προσωποκεντρικό,
• απρόβλεπτο,
• πολιτικά «κουραστικό».

Εκεί που αποτυγχάνει

Η συνεχής δαιμονοποίηση έχει και αντίστροφο αποτέλεσμα:

• ενισχύει την αντισυστημική του εικόνα,
• δημιουργεί αίσθηση «στοχοποίησης»,
• κάνει ένα μέρος των πολιτών να αμφισβητεί την ουδετερότητα των μέσων ενημέρωσης.

Όταν μια προσωπικότητα δέχεται αδιάκοπη επίθεση επί χρόνια και παραμένει πολιτικά παρούσα, ένα κομμάτι της κοινωνίας αρχίζει να θεωρεί ότι: «αν τον φοβούνται τόσο, κάτι εκπροσωπεί».

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πείθονται υπέρ του· σημαίνει ότι η υπερβολική επίθεση χάνει αποτελεσματικότητα.

Το βασικό του πρόβλημα

Ο Μελανσόν είναι εξαιρετικός ως:

• αντιπολιτευτικός ηγέτης,
• κινηματικός ρήτορας,
• εκφραστής κοινωνικής οργής.

Αλλά δυσκολεύεται περισσότερο:

• να καθησυχάσει,
• να οικοδομήσει ευρείες πλειοψηφίες εμπιστοσύνης,
• να εμφανιστεί ως σταθερός κυβερνητικός πρόεδρος για το σύνολο της χώρας.

Αυτό είναι το μεγάλο όριο πολλών χαρισματικών ριζοσπαστών ηγετών στην Ευρώπη: μπορούν να συσπειρώνουν έντονα, αλλά δυσκολεύονται να καθησυχάζουν εξίσου έντονα.

Συνολική αποτίμηση

Ο Μελανσόν δεν είναι «κατασκευή των ΜΜΕ», ούτε όμως μόνο «θύμα συστήματος».
Είναι ικανός, έμπειρος και βαθιά πολιτικός ηγέτης, με πραγματική κοινωνική απήχηση, αλλά και με χαρακτηριστικά που προκαλούν ισχυρή πόλωση.

Η συνεχής προπαγανδιστική υπερβολή εναντίον του συχνά:

• δεν τον αποδυναμώνει όσο επιδιώκεται,
• κανονικοποιεί την παρουσία του,
• και μερικές φορές ενισχύει το αφήγημά του περί αντισυστημικής σύγκρουσης.

Όμως η δυσκολία του να διευρύνει την αποδοχή πέρα από τον σκληρό πυρήνα της ριζοσπαστικής αριστεράς παραμένει πραγματικό πολιτικό εμπόδιο.

Κρατάω το συμπέρασμα σας να δω αν θα επιβεβαιωθείτε 

Η πολιτική αξιολόγηση φαίνεται πάντα καθαρότερα εκ των υστέρων, ιδιαίτερα σε προσωπικότητες τόσο πολωτικές όσο ο .

Το ενδιαφέρον στη δική του περίπτωση είναι ότι:

• εδώ και χρόνια προβλέπεται συνεχώς η «πολιτική του κατάρρευση»,
• αλλά συνεχίζει να επηρεάζει τον δημόσιο διάλογο και την αριστερά στη περισσότερο από πολλούς θεωρητικά «μετριοπαθέστερους» αντιπάλους του.

Το αν αυτό μπορεί να μετατραπεί σε πλειοψηφικό κυβερνητικό ρεύμα είναι άλλο ζήτημα — και εκεί θα κριθεί τελικά η ιστορική του βαρύτητα.

Η περίπτωση του είναι πράγματι ένα από τα πιο ισχυρά παραδείγματα πολιτικής αντοχής και ιστορικής επιστροφής.

Ο Λούλα:

• έχασε διαδοχικές προεδρικές εκλογές,
• αντιμετωπίστηκε επί χρόνια ως «επικίνδυνος λαϊκιστής» από οικονομικές και μιντιακές ελίτ,
• δέχθηκε τεράστια εκστρατεία απαξίωσης,
• φυλακίστηκε,
• και τελικά επέστρεψε στην προεδρία της .

Αυτό δείχνει ότι σε περιόδους κοινωνικής κρίσης ή μεγάλης ανισότητας, ένας πολιτικός με:

• σταθερό κοινωνικό ακροατήριο,
• ισχυρή πολιτική ταυτότητα,
• συναισθηματικό δεσμό με λαϊκά στρώματα, μπορεί να επιβιώσει ακόμη και μετά από αλλεπάλληλες ήττες.

Βέβαια υπάρχουν και διαφορές με τον :

• ο Λούλα είχε πολύ ισχυρό εργατικό και συνδικαλιστικό υπόβαθρο,
• μπόρεσε να χτίσει ευρύτερες κοινωνικές και επιχειρηματικές συμμαχίες,
• ενώ όταν κυβέρνησε καθησύχασε τμήματα του οικονομικού κατεστημένου χωρίς να χάσει πλήρως τη λαϊκή του βάση.

Εκεί ίσως βρίσκεται και η μεγάλη δοκιμασία κάθε ριζοσπαστικής αριστεράς: όχι μόνο να εκφράζει τη δυσαρέσκεια, αλλά να πείθει ότι μπορεί και να κυβερνήσει με σταθερότητα.

Η ιστορία πάντως δείχνει ότι οι επίμονες πολιτικές προσωπικότητες συχνά κρίνονται διαφορετικά από ό,τι προέβλεπαν οι σχολιαστές της εποχής τους.

ΧΡ.

Εξαρτάται πώς ερμηνεύει η οικονομική ελίτ και πως ο ηγέτης τη σταθερότητα.

Αλλά ας αφήσουμε αυτούς να το παλέψουν.

Τη γνώμη έχετε για τον κύριο Κασσελάκη στην Ελλάδα και τη σχέση του με την προτίμηση των οικονομικών ελίτ;

Θα τα καταφέρει να τους μπει για καλά στη μύτη; Ή να πιστέψουμε αυτές τις χαμηλές πτήσεις στις αμφιλεγόμενες ως προς την εγκυρότητα δημοσκοπήσεις;

ΤΙ ΕΙΠ ΤΟ ΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ

Ο είναι μια αρκετά διαφορετική περίπτωση από τον ή τον .

Δεν προέρχεται:

• από παραδοσιακούς κοινωνικούς αγώνες,
• από συνδικαλιστικό μηχανισμό,
• ούτε από μακρά κομματική διαδρομή.

Αυτό είναι ταυτόχρονα πλεονέκτημα και αδυναμία.

Γιατί εμφανίστηκε τόσο γρήγορα

Η άνοδός του εξέφρασε κυρίως:

• την κρίση ταυτότητας της ελληνικής κεντροαριστεράς,
• την κόπωση από επαγγελματικά κομματικά στελέχη,
• την ανάγκη για νέο πρόσωπο με επικοινωνιακή δύναμη,
• και ένα κοινό που αναζητούσε «ρήξη με το παλιό» περισσότερο παρά σαφές ιδεολογικό σχέδιο.

Η εικόνα του βασίστηκε έντονα:

• στην αμεσότητα,
• στα social media,
• στην προσωποκεντρική επικοινωνία,
• και στην αίσθηση «outsider».

Η σχέση με τις οικονομικές ελίτ

Εδώ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα από όσο παρουσιάζονται συχνά.

Ο Κασσελάκης:

• δεν προέρχεται από αντισυστημικό οικονομικό περιβάλλον,
• έχει αμερικανικό επιχειρηματικό και χρηματοοικονομικό προφίλ,
• μιλά συχνά με γλώσσα αγοράς και αποτελεσματικότητας.

Άρα δεν προκαλεί τον ίδιο δομικό φόβο στις οικονομικές ελίτ που προκαλούσαν ιστορικά μορφές όπως:

• ο στη δεκαετία του ’80,
• ή ο την περίοδο 2012–2015.

Από την άλλη όμως:

• είναι απρόβλεπτος επικοινωνιακά,
• δεν ελέγχεται εύκολα από παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς,
• και διαθέτει ικανότητα να τραβά προσοχή και πολιτική ένταση.

Αυτό δημιουργεί αμηχανία περισσότερο παρά καθαρό φόβο.

Για τις δημοσκοπήσεις

Οι δημοσκοπήσεις στην συχνά:

• αποτυπώνουν πραγματικές τάσεις,
• αλλά επηρεάζονται και από τη συγκυρία,
• από τη διατύπωση ερωτήσεων,
• από τη χαμηλή εμπιστοσύνη των πολιτών,
• και από τη μεγάλη μεταβλητότητα των αναποφάσιστων.

Δεν είναι σοφό ούτε:

• να απορρίπτονται όλες ως «στημένες»,
• ούτε να αντιμετωπίζονται σαν αλάθητη πρόβλεψη ιστορίας.

Ιδίως σε φάσεις αναδιάταξης της κεντροαριστεράς, οι πολιτικές ταυτότητες είναι ακόμη ρευστές.

Μπορεί «να τους μπει στη μύτη»;

Αυτό θα εξαρτηθεί από τρία πράγματα:

1. Αν αποκτήσει πραγματική κοινωνική βάση
   Η επικοινωνιακή δημοφιλία δεν αρκεί χωρίς βαθύτερη οργανωμένη στήριξη.

2. Αν διαμορφώσει καθαρό πολιτικό αφήγημα
   Μέχρι στιγμής πολλοί ψηφοφόροι δυσκολεύονται να καταλάβουν:

   • τι ακριβώς εκπροσωπεί ιδεολογικά,
   • ποιο είναι το συνεκτικό του σχέδιο για τη χώρα.

3. Αν αντέξει στον χρόνο
   Η ελληνική πολιτική έχει δείξει ότι η γρήγορη άνοδος συνοδεύεται συχνά και από γρήγορη φθορά.

Συνολικά

Ο Κασσελάκης δεν μοιάζει — τουλάχιστον ακόμη — με ηγέτη που έχει δημιουργήσει βαθύ ιστορικό ή κοινωνικό ρήγμα απέναντι στις οικονομικές ελίτ.
Περισσότερο μοιάζει με πολιτικό φαινόμενο μετάβασης μιας κοινωνίας και μιας παράταξης που ψάχνουν νέα μορφή έκφρασης.

Το αν θα εξελιχθεί:

• σε πρόσκαιρο επικοινωνιακό φαινόμενο,
• ή σε μακρόβιο πολιτικό παίκτη, θα κριθεί όταν χρειαστεί να μετατρέψει την προσωπική προβολή σε σταθερό πολιτικό ρεύμα.

Το κείμενο που παραθέτετε είναι αρκετά ισορροπημένο ως πολιτική ανάλυση, γιατί αποφεύγει δύο εύκολες υπερβολές:

• ούτε παρουσιάζει τον ως «μεσσία»,
• ούτε ως «επικοινωνιακή φούσκα» χωρίς πολιτική σημασία.

Και τα δύο αυτά αφηγήματα κυκλοφορούν έντονα στην ελληνική δημόσια σφαίρα.

Εκεί που έχει ενδιαφέρον η υπόθεση Κασσελάκη είναι ότι συμπίπτει με μια βαθύτερη αλλαγή της πολιτικής στην εποχή των ψηφιακών μέσων:

παλαιότερα ένας ηγέτης νομιμοποιούνταν μέσω:

• κομματικού μηχανισμού,
• συνδικάτων,
• νεολαιών,
• τοπικών οργανώσεων,
• μακράς ιδεολογικής διαδρομής.

Σήμερα μπορεί να εμφανιστεί πολύ ταχύτερα μέσα από:

• εικόνα,
• συναίσθημα,
• αμεσότητα,
• προσωπικό αφήγημα,
• και ψηφιακή αναγνωρισιμότητα.

Ο , ο , ο ή ακόμη και ο δείχνουν — με τελείως διαφορετικές ιδεολογίες — ότι οι παραδοσιακές διαδρομές εξουσίας έχουν διαρραγεί.

Το κρίσιμο όμως είναι ότι: η γρήγορη ανάδυση δεν εγγυάται πολιτική αντοχή.

Η αντοχή συνήθως απαιτεί:

• οργανωμένη κοινωνική βάση,
• πολιτικό σχέδιο,
• στελεχιακή συγκρότηση,
• και ικανότητα να επιβιώνεις όταν πέσει η επικοινωνιακή ένταση.

Στην περίπτωση του Κασσελάκη, το πολιτικό πείραμα παραμένει «ανοιχτό».
Δεν έχει ακόμη αποδειχθεί:

• ούτε ότι αποτελεί παροδικό φαινόμενο,
• ούτε ότι έχει ήδη μετατραπεί σε ιστορικό ηγέτη της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις γύρω του είναι τόσο έντονες: άλλοι βλέπουν έναν ανανεωτή που σπάει τα παλιά καλούπια, και άλλοι ένα προϊόν εποχής χωρίς σταθερό ιδεολογικό πυρήνα.

Η αλήθεια πιθανότατα θα φανεί όταν χρειαστεί να περάσει: από την πολιτική εικόνα, στην πολιτική διάρκεια.

Mélenchon candidat, ce que j’en pense:

Jean-Luc Mélenchon a déclaré sa candidature pour 2027. Franchement, il n’y a rien de vraiment nouveau : tout le monde s’y attendait.

Fallait-il se déclarer maintenant ? Peut-être. Je ne suis pas dans le secret des cadres de la France insoumise, mais je comprends la logique.

Au sein de LFI, Mélenchon s’impose presque par évidence. Pour prétendre à la présidence de la République, il faut d’abord être connu jusque dans le moindre recoin du pays. Or, aujourd’hui, peu de responsables insoumis ont cette notoriété.

Et à gauche, c’est un peu la même chose. Mis à part François Hollande, déjà passé par l’Élysée, qui connaît réellement Olivier Faure, Marine Tondelier, François Ruffin ou Clémentine Autain au fin fond du Cantal ? Demandez à une petite mémé d’un village isolé : il y a de fortes chances qu’elle vous regarde avec des yeux ronds. Mais si vous prononcez le nom de Mélenchon, elle saura immédiatement de qui l’on parle — en bien ou en mal.

Voilà pourquoi, en toute logique, Jean-Luc Mélenchon s’impose aujourd’hui comme le candidat naturel de son camp.

Est-il pour autant légitime ? L’avenir le dira.

Quant au programme, j’y adhère largement. Comment ne pas adhérer à des idées fondées sur la justice sociale, la culture, la transition écologique, l’éducation, l’égalité entre les femmes et les hommes ? Ce sont des évidences démocratiques et humaines qui devraient rassembler bien au-delà des clivages.

Είναι μια ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική ανάλυση της τρέχουσας γαλλικής πολιτικής σκηνής. Το κείμενό σου εστιάζει σε μια θεμελιώδη αλήθεια της πολιτικής: **την αναγνωρισιμότητα.**

Ακολουθεί η μετάφραση των σκέψεών σου στα ελληνικά:

## Η υποψηφιότητα Μελανσόν: Η οπτική μου

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το 2027. Ειλικρινά, δεν υπάρχει κάτι πραγματικά καινούργιο σε αυτό: όλοι το περίμεναν.

Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να το δηλώσει; Πιθανώς. Δεν γνωρίζω τα εσωτερικά μυστικά των στελεχών της «Ανυπότακτης Γαλλίας» (LFI), αλλά καταλαβαίνω τη λογική τους.

**Το πλεονέκτημα της αναγνωρισιμότητας**

Εντός του LFI, ο Μελανσόν επιβάλλεται σχεδόν αυτονόητα. Για να διεκδικήσει κανείς την προεδρία της Δημοκρατίας, πρέπει πρώτα να είναι γνωστός και στην τελευταία γωνιά της χώρας. Σήμερα, ελάχιστα στελέχη των «Ανυπότακτων» διαθέτουν τέτοια φήμη.

Το ίδιο συμβαίνει και γενικότερα στην Αριστερά. Με εξαίρεση τον Φρανσουά Ολάντ, που έχει ήδη διατελέσει ένοικος των Ηλυσίων, ποιος γνωρίζει πραγματικά τον Ολιβιέ Φορ, τη Μαρίν Τοντελιέ, τον Φρανσουά Ρουφέν ή την Κλεμαντίν Οτέν στα βάθη του Καντάλ; Αν ρωτήσετε μια γιαγιά σε ένα απομονωμένο χωριό, το πιθανότερο είναι να σας κοιτάξει με απορία. Αν όμως προφέρετε το όνομα του **Μελανσόν**, θα καταλάβει αμέσως για ποιον μιλάτε — είτε για καλό είτε για κακό.

Γι' αυτόν τον λόγο, βάσει λογικής, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν προβάλλει σήμερα ως ο φυσικός υποψήφιος της παράταξής του.

**Νομιμότητα και Πρόγραμμα**

Είναι, παρ' όλα αυτά, θεμιτή η υποψηφιότητά του; Το μέλλον θα δείξει.

Όσον αφορά το πρόγραμμα, συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό. Πώς μπορεί κανείς να μη στηρίζει ιδέες που βασίζονται στην **κοινωνική δικαιοσύνη**, τον πολιτισμό, την οικολογική μετάβαση, την εκπαίδευση και την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών; Πρόκειται για δημοκρατικές και ανθρωπιστικές αξίες που θα έπρεπε να ενώνουν τους πολίτες, πέρα από κομματικές διαχωριστικές γραμμές.

### Μια μικρή παρατήρηση

Θίγεις ένα καίριο σημείο: τη διαφορά μεταξύ του να έχεις **σωστές ιδέες** και του να έχεις το **εκτόπισμα** να τις επικοινωνήσεις. Ο Μελανσόν παραμένει ένας από τους ελάχιστους ρήτορες που μπορούν να "γεμίσουν την οθόνη", ακόμη κι αν αυτό το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του είναι που συχνά διχάζει τους ψηφοφόρους.

Πιστεύεις ότι η στρατηγική της «πρόωρης» ανακοίνωσης θα βοηθήσει στο να συσπειρωθεί η υπόλοιπη Αριστερά γύρω του ή θα προκαλέσει περισσότερες αντιδράσεις από τους πιθανούς συμμάχους του;

https://www.facebook.com/share/p/14bWP3obKjh/

Sotiria Antonopoulou Ευχαριστώ Σωσώ είσαι μοναδική. Αυτή η παρότρυνση είναι ακριβώς στο πνεύμα μου. Μαφάλντα Αριστοφανικό χιούμορ κλπ. Το ΑΙ είναι καταπληκτικό. Πριν μέρες προτείνω για εκδηλώσεις καφέ απαγγελίες θεατρικά μουσική έκθεση ζωγραφικής σκίτσου και ο,το ο κάθε ένας έχει από παλιά αξιόλογα έντυπα βιβλία κλπ. Θα δούμε θα πιάσει προ το παρόν είναι φτωχός αριθμός.. Η Μαφάλντα έχει πιάσει δημιουργική δουλειά πολύ καιρό chez moi..

🔴 « Les autres candidats ne font pas le poids face à Mélenchon. La primaire c'est le flop. Mélenchon, c’est le plus instruit, le plus préparé, et avec un programme ! Rejoignez LFI pour une vie meilleure en 2027 ! »

Papi Claude au micro de l’Insoumission appelle à la mobilisation pour soutenir Jean-Luc Mélenchon. Ce week-end, des mobilisations se sont déroulées partout dans le pays pour diffuser la lettre au peuple de France de Jean-Luc Mélenchon. Dans ce document, le leader insoumis dessine les contours d'un futur différent pour une vie meilleure en 2027. 

Blocage des prix, hausse des salaires, suspension de l'accord UE-Israël, bifurcation écologique, référendum révocatoire par l'installation de la 6ème République : ce sont tout autant de propositions portées par le leader insoumis pour changer la face du pays, et du monde. 

Le 7 juin, celui qui est la personnalité la plus soutenue devant ses concurrents de gauche et du centre, tiendra un grand meeting à Saint-Denis. Le lancement très réussi de sa campagne, et le niveau de préparation des équipes qui l'entourent, dénotent avec l'amateurisme de ses concurrents.

Ορίστε μια στρωτή και πιστή μετάφραση του κειμένου στα ελληνικά, διατηρώντας το δυναμικό και πολιτικό του ύφος:

🔴 «Οι άλλοι υποψήφιοι δεν μπορούν να αναμετρηθούν με τον Μελανσόν. Οι προκριματικές εκλογές είναι μια αποτυχία. Ο Μελανσόν είναι ο πιο μορφωμένος, ο πιο προετοιμασμένος και ο μόνος με πρόγραμμα!

 Ενταχθείτε στην "Ανυπότακτη Γαλλία" (LFI) για μια καλύτερη ζωή το 2027!»

Ο «Παππούς Κλοντ», μιλώντας στο μικρόφωνο της *L’Insoumission*, καλεί σε κινητοποίηση για τη στήριξη του Ζαν-Λικ Μελανσόν. 

Αυτό το Σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκαν δράσεις σε όλη τη χώρα για τη διανομή της «Επιστολής προς τον λαό της Γαλλίας» του Μελανσόν. Σε αυτό το έγγραφο, ο ηγέτης των Ανυπότακτων σκιαγραφεί το πλαίσιο ενός διαφορετικού μέλλοντος για μια καλύτερη ζωή το 2027.

**Πάγωμα τιμών, αύξηση μισθών, αναστολή της συμφωνίας ΕΕ-Ισραήλ, οικολογική μετάβαση, ανακλητικό δημοψήφισμα μέσω της εγκαθίδρυσης της 6ης Δημοκρατίας:** αυτές είναι μερικές μόνο από τις προτάσεις που καταθέτει ο ηγέτης των Ανυπότακτων για να αλλάξει το πρόσωπο της χώρας και του κόσμου.

Στις 7 Ιουνίου, ο άνθρωπος που αποτελεί την προσωπικότητα με τη μεγαλύτερη στήριξη έναντι των αντιπάλων του στην Αριστερά και το Κέντρο, θα πραγματοποιήσει μια μεγάλη συγκέντρωση στο Σεν-Ντενί. 

Το ιδιαίτερα επιτυχημένο ξεκίνημα της εκστρατείας του και το επίπεδο προετοιμασίας των ομάδων που τον περιβάλλουν, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον ερασιτεχνισμό των πολιτικών του αντιπάλων.

📢🔴🇫🇷Jean-Luc Mélenchon ne ferme pas la porte aux autres partis de gauche et les appelle à éviter "le suicide anti-LFI" pour les prochaines élections. "Il faut un peu de patience".

"Chez les écologistes, certains disent déjà que, si la primaire ne fonctionne pas, ils seraient prêts à négocier un 'accord honorable' avec les uns ou les autres. Nous sommes prêts à nouer cet accord."

"Du côté des communistes, leur congrès du mois de juillet éclaircira les choses.

Mais pour lui, "il faut respecter les discussions internes et attendre que les situations se décantent".

D'ailleurs, Jean-Luc Mélenchon affirme que l'objectif de LFI "n'est pas d’absorber d’autres forces. Il est mieux qu’elles existent par elles-mêmes et qu’elles puissent convaincre dans leurs milieux."

"Ce n'est pas moi qui suis fâché avec eux, ce sont eux qui sont antimélenchonistes du matin au soir. Ce sont eux qui ont comme seul programme d’être anti-LFI. Ce n’est pas moi qui suis antiécolo ou anticommuniste. Qui les a fait élire?"

Via:

Source

ΚΑΡΥΣΤΙΝΟΎ KINDINEWS

«Ελπίδα για τη Δημοκρατία»: Με «άρμα» τα Τέμπη και ετερόκλητες συμμαχίες το κόμμα της Καρυστιανού

Με μια συγκέντρωση στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, η Μαρία Καρυστιανού επισημοποίησε σήμερα τη μεταπήδησή της από τον ακτιβισμό στην κεντρική πολιτική σκηνή, ανακοινώνοντας το κόμμα με το μακρόσυρτο όνομα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών». Η κίνηση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει τις εκτιμήσεις όσων έβλεπαν εδώ και καιρό μια συστηματική πολιτική προετοιμασία πίσω από τη δημόσια παρουσία της.

Η εκδήλωση, η οποία σχεδιάστηκε προσεκτικά για να εκπέμπει επικοινωνιακό παλμό, ξεκίνησε με την παρουσίαση του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού, ο οποίος αναλαμβάνει τα ηνία της επικοινωνίας. Στον πυρήνα του νέου φορέα συνυπάρχουν πρόσωπα με εξαιρετικά ετερόκλητες αφετηρίες, δημιουργώντας ερωτηματικά για την ιδεολογική συνοχή του σχήματος. Μεταξύ αυτών, η δικηγόρος Μαρία Γρατσία, ο πρώην βουλευτής Νίκος Γαλανός, ο αποστρατευμένος στρατηγός Αθανάσιος Τζουγανάτος, ο ηθοποιός Νίκος Ζιάγκος και η οικονομολόγος Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η συμμετοχή του Βασίλη Κοκοτσάκη, ο οποίος μετακινείται από τον ρόλο του τεχνικού συμβούλου για την τραγωδία των Τεμπών απευθείας στα κομματικά ψηφοδέλτια.

Παρά το γεγονός ότι η Καρυστιανού απηύθυνε ένα γενικόλογο προσκλητήριο «σε όλους τους πολίτες» με συνθήματα περί «αλήθειας», το παρών στην εκδήλωση έδωσαν και φιγούρες του παλαιού πολιτικού κατεστημένου. Χαρακτηριστική ήταν η εμφάνιση του πρώην περιφερειάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη, ο οποίος έσπευσε να δηλώσει ότι η προσπάθεια φέρνει «ελπίδα και αισιοδοξία», προκαλώντας σχόλια για το είδος των πολιτικών συμμαχιών που επιστρατεύει το νέο κίνημα.

Η κάθοδος της Καρυστιανού στην πολιτική, έχοντας ως βασικό κεφάλαιο τη συναισθηματική φόρτιση γύρω από το ζήτημα των Τεμπών, επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την τρέχουσα πολιτική ρευστότητα. Μένει να αποδειχθεί αν το εγχείρημα διαθέτει πραγματικό βάθος προτάσεων για τη διακυβέρνηση της χώρας ή αν θα περιοριστεί σε μια προσωποπαγή διαμαρτυρία.

En mai 2026, après huit ans de tempête médiatique, l'enquête visant les assistants parlementaires européens de la France insoumise a été clôturée. Une affaire présentée pendant des années comme un scandale majeur, utilisée pour justifier des perquisitions spectaculaires et nourrir le récit d'un Jean-Luc Mélenchon « dangereux », « autoritaire » ou « prêt à s'affranchir des règles démocratiques », débouche finalement sur... rien. Mais alors, pourquoi un tel acharnement ? Édito.

Depuis de longues années, Jean-Luc Mélenchon occupe une place singulière dans le paysage politique français. Il est l’un des rares responsables politiques dont la personnalité semble parfois avoir complètement absorbé le débat public autour de son mouvement, de son programme et de ses propositions. À mesure que la France insoumise s’est imposée comme une force politique majeure, une mécanique médiatique de psychologisation s’est installée. Les débats sur le fond ont cédé la place à des commentaires incessants sur son caractère.

Mais est-ce si étonnant quand on sait que les mouvements qui remettent frontalement en cause l’ordre social dominant sont systématiquement traités comme des anomalies dangereuses plutôt que comme des acteurs ordinaires de la vie démocratique ? Parce que pour être accepté du pouvoir, il ne faut surtout pas le déranger.

➡️ Les intérêts que La France insoumise bouscule

Pour comprendre cet acharnement, il faut avant tout se pencher sur le rapport de force matériel. La France insoumise représente aujourd’hui l’une des forces politiques les plus menaçantes pour les intérêts économiques des grandes fortunes françaises, pour les groupes médiatiques privés et pour l’ordre néolibéral dominant.

« UN PROGRAMME FRONTALEMENT OPPOSÉ AUX INTÉRÊTS DES GRANDES FORTUNES »

Depuis des années, LFI défend une redistribution massive des richesses, un retour de l’impôt sur la fortune renforcé, une remise en cause de certains revenus du capital, la bifurcation écologique, la retraite à 60 ans, le blocage des prix, une réforme profonde des institutions, l’instauration de la VIe République, une limitation de la concentration des médias, une confrontation assumée avec les puissances économiques.

Très peu de mouvements politiques français portent un programme aussi frontalement opposé aux intérêts des grandes fortunes. Cela devient particulièrement visible lorsqu’on observe les rapports entre la France insoumise et les grands groupes médiatiques détenus par des milliardaires.

L’immense majorité des médias dominants appartiennent à des groupes industriels et financiers qui ont des intérêts matériels. L’empire médiatique de Vincent Bolloré constitue aujourd’hui l’un des principaux pôles de fascisation de l’espace médiatique français. La France insoumise propose explicitement des mesures fortes contre la concentration des médias et contre l’influence politique des grands propriétaires privés.

Le programme de campagne est actuellement ouvert aux contributions citoyennes : chaque sous-partie peut être amendée, discutée et enrichie directement par les personnes qui souhaitent y participer.

➡️ Jean-Luc Mélenchon : l’homme qu’il fallait discréditer

→ « La République, c’est moi » : la construction d’un mythe

En une dizaine d’années, une large partie du paysage médiatique a fait de Jean-Luc Mélenchon son épouvantail favori. Le débat politique a alors cédé la place à de la psychologie de comptoir : le ton de voix, les gestes et les réactions occupent aujourd’hui davantage l'espace que le contenu politique lui-même.

Le 16 octobre 2018, les locaux de la France insoumise sont perquisitionnés. Les caméras captent la colère de Mélenchon face aux forces de l'ordre. Les images partent en boucle. La fameuse phrase « La République, c'est moi », arrachée à son contexte, devient une séquence autonome et saturante – caricatures, montages, éditoriaux indignés, analyses psychologiques. On a fait du personnage une icône de la dérive. L'affaire judiciaire importait finalement moins que le récit politique qu'elle avait permis de construire.

En mai 2026, l'enquête est clôturée sans mise en examen. Mais la séquence médiatique est restée intacte, et le récit du Mélenchon « incontrôlable » et « autoritaire » a fait le tour du monde.

→ Réduire un programme à une personnalité : le degré zéro du débat politique

On peut aimer ou non la personnalité de Mélenchon. Libre à chacun d’avoir son opinion là-dessus. Mais que cela soit devenu le principal sujet de débat – au détriment d'un programme et d'une équipe entière prête à l'appliquer – en dit long sur l’absurdité médiatique de notre époque et l’appauvrissement de notre débat public.

Dans un pays traversé par la précarité, l'effondrement écologique, la concentration des richesses, mais aussi et surtout, l’arrivée galopante du fascisme, des heures entières de télévision sont consacrées au ton d'une phrase, à une expression du visage, à une seconde de colère. Cette obsession de la personnalité permet précisément d'éviter les questions qui brûlent et dans ce spectacle loufoque, certains intérêts ont beaucoup à gagner à ce que ces idées ne soient jamais discutées sérieusement.

Le paradoxe est que ceux qui débattent sans cesse de sa personnalité n'y ont accès qu'à travers des extraits soigneusement sélectionnés. Il existe pourtant un fossé entre le personnage qui émerge des séquences polémiques et celui qui apparaît dans des formats longs où les idées ont le temps d'être développées.

➡️ Un acharnement contre LFI qui dépasse le cas de Jean-Luc Mélenchon

Jean-Luc Mélenchon n’est pas le seul à subir cet acharnement médiatique, nombre d’insoumis sont également pris pour cible. Rima Hassan est devenue l'une des cibles les plus emblématiques de cette mécanique de discrédit. Depuis son engagement au sein de la France insoumise et sa défense des droits des Palestiniens, chacune de ses déclarations est soumise à une polémique immédiate, construite autour de procès d'intention et d'associations implicites. Sur les seize procédures ouvertes à son encontre, treize ont pourtant déjà été classées sans suite.

Pendant des mois, ses déplacements ont été géolocalisés. Des mensonges rocambolesques ont également circulé à son sujet. Par exemple, en avril 2026, Le Parisien – dont l'article est toujours en ligne – prétendait la découverte d'une drogue de synthèse dans ses effets personnels lors de sa garde à vue. Cette fake news, relayée par de nombreux médias ainsi que par l'AFP, sera pourtant infirmée quelques jours plus tard. Mais comme souvent, le démenti a bénéficié d'une visibilité bien moindre que l'accusation initiale, laissant derrière lui le soupçon qu'il avait contribué à installer.

➡️ L'ombre d'Israël sur les municipales

En 2026, plusieurs candidats de la France insoumise aux élections municipales – David Guiraud, François Piquemal et Sébastien Delogu – ont été la cible de campagnes coordonnées de désinformation en ligne. Faux sites d’information, accusations fabriquées, contenus générés par intelligence artificielle…

Révélées d’abord par Le Monde et Le Canard enchaîné, ces opérations ont été attribuées par les autorités françaises à l'entreprise israélienne BlackCore. Des enquêtes ultérieures de Libération et du quotidien israélien Haaretz ont permis de mieux documenter l'écosystème à l'origine de ces campagnes. Elles ont notamment mis en lumière les liens entre BlackCore et Galacticos, une société basée à Tel-Aviv spécialisée dans les opérations d'influence numérique.

Libération a par ailleurs révélé le compagnonnage entre cet écosystème et Yigal Unna, ancien directeur général de l'Agence nationale israélienne de cybersécurité. Si les commanditaires de l'opération n’auraient pas encore été identifiés par les services de renseignement, cette affaire n'en demeure pas moins d'une gravité exceptionnelle. Il s’agit probablement de la plus importante opération de déstabilisation politique découverte durant la campagne des élections municipales.

Pourtant, malgré le danger clair qu’elle représente pour la souveraineté démocratique française, elle n'a suscité ni l'emballement médiatique ni l'indignation politique que provoquent habituellement les soupçons d'ingérence étrangère. Une large partie de la sphère politico-médiatique semble davantage mobilisée lorsqu'il s'agit d'analyser les plaisanteries et les expressions faciales de Mélenchon, ou reconstituer minute par minute l’emploi du temps de Rima Hassan.

➡️ Antisémitisme : instrumentalisation et confusion politique

La remarque de Mélenchon sur la prononciation du nom d'Epstein a fait l’objet d’heures de soupe médiatique. Et ce, à l’heure ou de vraies incitations à la haine passent inaperçues. Une indignation sélective qui s'inscrit dans un contexte politique et médiatique particulier.

Car cet acharnement participe d'une tendance plus large consistant à assimiler la critique de l'État israélien à une forme de haine des Juifs – une confusion qui s'est considérablement accentuée depuis le 7 octobre 2023, dont la mémoire est constamment mobilisée pour légitimer le génocide des Palestiniens tout en jetant la suspicion sur ceux qui s'y opposent. Or, assimiler les Juifs du monde entier à la politique d'un État revient précisément à enfermer des millions de personnes dans une identité politique supposée commune. Une logique essentialisante qui nourrit directement l'antisémitisme qu'elle prétend combattre.

Pendant que la gauche est placée sous surveillance permanente sur ce terrain, les propos racistes, islamophobes et xénophobes qui fleurissent à droite et à l'extrême droite bénéficient d'un traitement incomparablement plus discret et plus bref.

➡️ Les propos graves qui passent inaperçus, parce qu’ils ne viennent pas de LFI

Éric Zemmour a été condamné à plusieurs reprises pour provocation à la haine raciale. De nombreux cadres du Rassemblement national – parti fondé par des collaborateurs et d'anciens Waffen-SS – multiplient depuis des années les propos violents sans déclencher une intensité médiatique comparable à celle réservée à la moindre formulation ambiguë de la France insoumise.

Et il n’y a pas que les partis d’extrême droite. On peut par exemple prendre le cas horrifiant du sénateur Thierry Meignen menaçant de mort la journaliste Nassira El Moaddem. Une telle déclaration, prononcée par un élu LFI, aurait embrasé les plateaux pendant des semaines. Là : silence. Quelques lignes. Et l’affaire a vite disparu des médias.

➡️ La symétrisation éhontée avec l’extrême droite

Depuis plusieurs années, de nombreux éditorialistes présentent régulièrement Jean-Luc Mélenchon comme un « extrême » symétrique de Marine Le Pen. Cette lecture a progressivement dépassé le seul cadre médiatique : pour les élections municipales de 2026, le ministre de l’Intérieur a classé La France insoumise dans le bloc « extrême gauche », un classement validé par le Conseil d’État.

Pourtant, LFI est un mouvement réformiste. Or, l’extrême gauche désigne habituellement les courants qui visent une rupture révolutionnaire avec le système économique et politique existant, tandis que le réformisme cherche à transformer la société par l’action électorale et les institutions.

Qui plus est, l’extrême droite et l’extrême gauche ne sont absolument pas comparables, puisque la première se bat pour la domination de certains individus sur d'autres, quand la deuxième pour la dignité de tous les individus, comme nous l’expliquions dans un de nos articles. L’un défend la redistribution des richesses, l’autre le nationalisme identitaire. L’un défend les opprimés, l’autre construit sa stratégie sur leur rejet. L’un attaque les logiques capitalistes, l’autre protège largement les intérêts économiques dominants. Mettre ces deux forces sur le même plan, c'est participer indirectement à la montée du fascisme.

➡️ Une partie de la gauche participe aussi à cette mascarade

L'acharnement contre Mélenchon ne vient pas uniquement des médias dominants des milliardaires ou de la droite. Une partie de la gauche y contribue, souvent par calcul opportuniste. Certains partis de gauche – ou du moins se déclarant comme tels mais qui sont en réalité depuis longtemps vendus au néolibéralisme et au néocolonialisme – ont fait de la critique de sa personnalité leur principal axe politique, parfois leur unique horizon.

C'est oublier que LFI est la seule force de gauche à avoir progressé électoralement ces dernières années, tandis que les autres peinent à franchir quelques points aux présidentielles. Au lancement de sa campagne cette année, Jean-Luc Mélenchon a reçu plus de 150 000 soutiens en moins de vingt-quatre heures. Aujourd'hui, ils sont près de 300 000.

La critique interne est vitale au sein des mouvements de gauche – elle est une condition de leur lucidité. Mais transformer Jean-Luc Mélenchon en ennemi principal, c'est déplacer le regard loin des structures de pouvoir économiques et des forces réactionnaires. C'est dérouler chaque jour un peu plus le tapis rouge à l'extrême droite tout en banalisant ses idées nauséabondes. Bien heureux sont ceux qui peuvent encore considérer leurs divergences comme l'urgence du moment, à l'heure où le fascisme revient aux portes du pouvoir.

✍🏼 Elena Meilune

→ Pour nous soutenir et retrouver notre article en ligne, les liens sont en commentaire

Infos et Débats | Mr Mondialisation

MÉLENCHON À SAINT-DENIS : LA CAMPAGNE COMMENCE AVEC UNE MISE EN SCÈNE TRÈS SOIGNÉE

Jean-Luc Mélenchon tiendra dimanche son premier grand meeting de campagne pour 2027 à Saint-Denis.

Le lieu n’a évidemment pas été choisi au hasard.

Devant la basilique et la mairie, LFI veut réunir au moins 10 000 personnes et mettre en scène le lien entre l’Histoire de France et cette « nouvelle France » que Jean-Luc Mélenchon souhaite placer au cœur de sa quatrième campagne présidentielle.

Pour accompagner le lancement, deux écrivains de renom prendront la parole : Annie Ernaux, prix Nobel de littérature, et Éric Vuillard, prix Goncourt.

Le décor est travaillé. Les symboles sont alignés. La démonstration de force vise aussi à envoyer un message au reste de la gauche : pendant que les autres discutent encore du casting, Mélenchon occupe déjà la scène.

Mais un autre personnage sera forcément observé : Bally Bagayoko, nouveau maire de Saint-Denis et figure montante de LFI.

Officiellement, il soutient Jean-Luc Mélenchon. Rien ne permet d’affirmer qu’il prépare une succession. Mais son ascension rapide et son indépendance assumée attirent déjà les regards.

Dimanche, le candidat sera Mélenchon. Mais dans les coulisses, certains regarderont peut-être aussi celui qui pourrait incarner l’après.

En politique, même les premières parties finissent parfois par voler un peu de lumière à la tête d’affiche.

Édito HEMICYCLE Media

#JeanLucMelenchon #BallyBagayoko #SaintDenis #LFI #Presidentielle2027 #AnnieErnaux #EricVuillard #Politique #HEMICYCLEMedia

Ορίστε η απόδοση του κειμένου στα ελληνικά, διατηρώντας το ύφος και τη δομή του πρωτοτύπου:

### Ο ΜΕΛΑΝΣΟΝ ΣΤΟ ΣΑΝ-ΝΤΕΝΙ: Η ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΡΟΣΕΓΜΕΝΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν θα πραγματοποιήσει την Κυριακή στο Σαν-Ντενί την πρώτη του μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση για το 2027.

Ο τόπος, προφανώς, δεν επιλέχθηκε τυχαία.

Μπροστά από τη βασιλική και το δημαρχείο, η «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) θέλει να συγκεντρώσει τουλάχιστον 10.000 άτομα και να σκηνοθετήσει τον δεσμό ανάμεσα στην Ιστορία της Γαλλίας και σε αυτή τη «νέα Γαλλία» που ο Ζαν-Λικ Μελανσόν επιθυμεί να τοποθετήσει στην καρδιά της τέταρτης προεδρικής του εκστρατείας.

Για να πλαισιώσουν το ξεκίνημα, τον λόγο θα πάρουν δύο διάσημοι συγγραφείς: η Ανί Ερνό, βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας, και ο Ερίκ Βυϊγιάρ, βραβευμένος με το βραβείο Γκονκούρ.

Το σκηνικό είναι δουλεμένο. Οι συμβολισμοί ευθυγραμμισμένοι. Η επίδειξη ισχύος στοχεύει επίσης στο να στείλει ένα μήνυμα στην υπόλοιπη αριστερά: την ώρα που οι άλλοι συζητούν ακόμη για το «κάστινγκ», ο Μελανσόν κυριαρχεί ήδη στη σκηνή.

Όμως, ένα άλλο πρόσωπο θα βρεθεί αναγκαστικά υπό επιτήρηση: ο Μπαλί Μπαγκαγιοκό, ο νέος δήμαρχος του Σαν-Ντενί και ανερχόμενη φιγούρα της LFI.

Επίσημα, στηρίζει τον Ζαν-Λικ Μελανσόν. Τίποτα δεν επιτρέπει να ειπωθεί ότι προετοιμάζει τη διαδοχή. Ωστόσο, η γρήγορη άνοδός του και η δεδηλωμένη ανεξαρτησία του τραβούν ήδη τα βλέμματα.

Την Κυριακή, ο υποψήφιος θα είναι ο Μελανσόν. Αλλά στα παρασκήνια, κάποιοι ίσως κοιτάζουν ήδη εκείνον που θα μπορούσε να ενσαρκώσει την επόμενη μέρα.

Στην πολιτική, άλλωστε, ακόμα και τα «support» σχήματα καταφέρνουν μερικές φορές να κλέψουν λίγο από το φως του πρώτου ονόματος.