Πρωθυπουργός για μια Μέρα. Μα είσαι.

Πρωθυπουργός για μια Μέρα. Μα είσαι.

Ένας φιλοκυβερνητικός δημοσιογράφος αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν η κυβέρνηση να «πιάστηκε στον ύπνο» στην υπόθεση των παρακολουθήσεων στελεχών της, στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τη στιγμή που ο ίδιος ο πρωθυπουργός ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στην ΕΥΠ, δηλαδή στην υπηρεσία που είναι αρμόδια για τις παρακολουθήσεις. Αυτό όμως ήταν το πρόβλημά του: ότι τους «έπιασαν στον ύπνο». Όχι οι ίδιες οι παρανομίες. Όχι η ουσία του σκανδάλου. Όχι η θεσμική και ηθική εκτροπή.



Σε οποιαδήποτε σοβαρή δυτική χώρα, μια τέτοια δημόσια δήλωση από δημοσιογράφο θα προκαλούσε καταιγισμό αντιδράσεων. Δεκάδες χιλιάδες επιστολές και email διαμαρτυρίας θα κατέληγαν στον εργοδότη του, τα τηλέφωνα της εφημερίδας θα χτυπούσαν ακατάπαυστα, ακόμη και βουλευτές της αντιπολίτευσης και της ίδιας της κυβέρνησης, έπειτα από παρότρυνση των ψηφοφόρων τους στις εκλογικές τους περιφέρειες, θα επικοινωνούσαν με το μέσο, και ο ίδιος, πιθανότατα, θα είχε ήδη απομακρυνθεί. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, οι εργοδότες δεν περιμένουν καν να ξεσπάσει η θύελλα: προχωρούν μόνοι τους σε κινήσεις, ακριβώς για να περιορίσουν το κόστος της δυσφήμησης. Το ίδιο συμβαίνει σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, σε κρατικούς φορείς, σε δημόσιους λειτουργούς. Όταν οι πολίτες αντιδρούν μαζικά, οργανωμένα και επίμονα, το σύστημα αναγκάζεται να συμμορφωθεί.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, δεν κουνιέται φύλλο.




Στην Ελλάδα, αντίθετα, δεν κουνιέται φύλλο.









Αυτή η στάση —και από την πλευρά του δημοσιογράφου, και από την πλευρά του εργοδότη του, αλλά και από την πλευρά του κοινού που ανέχεται, σιωπά ή προσπερνά— είναι ενδεικτική του βαθμού σήψης, παραίτησης και κοινωνικού λήθαργου που επικρατεί. Δεν πρόκειται απλώς για πολιτική αδιαφορία. Πρόκειται για εσωτερίκευση της παρακμής ως κάτι φυσιολογικό.




Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάστηκε ως ένας δυτικόστροφος, κοσμοπολίτης πολιτικός, ως ένας ηγέτης που δήθεν θα εκσυγχρόνιζε το κράτος και θα το απομάκρυνε από τις παθογένειες του παρελθόντος. Τελικά, αποδείχθηκε πως είναι «ένας από τα ίδια»: ένας ακόμη συστημικός (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) πολιτικός που βάζει πάνω απ’ όλα τον κομματικό μηχανισμό και την προσωπική πολιτική του επιβίωση, ακόμη κι όταν αυτά συγκρούονται ευθέως με το δημόσιο συμφέρον και τα συμφέροντα των πολιτών.




Και οι πολίτες; Οι περισσότεροι εξακολουθούν να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.









Υπάρχουν άραγε εξηγήσεις για αυτή τη συμπεριφορά; Ναι, υπάρχουν. Η χρόνια απαξίωση της πολιτικής, η εξοικείωση με τη διαφθορά, η πεποίθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει», η μετάθεση της ευθύνης στους άλλους, η λανθασμένη αντίληψη ότι η δικαιοσύνη, οι θεσμοί και η δημοκρατία λειτουργούν αυτόματα, χωρίς τη διαρκή πίεση και συμμετοχή των πολιτών. Όμως τίποτα από αυτά δεν λειτουργεί από μόνο του. Πουθενά στον δυτικό κόσμο.

Μεταοθωμανική Ελλάδα και Δύση

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αυταπάτη του μέσου πολίτη: πιστεύει ότι δεν έχει δύναμη. Ότι είναι απλός θεατής. Ότι η πολιτική είναι υπόθεση κάποιων άλλων. Ότι, για να αλλάξει κάτι, πρέπει να βρεθεί ένας «καλός πρωθυπουργός», ένας «σωστός ηγέτης», ένας φωτισμένος διαχειριστής, ένας «σοφός βασιλιάς».

Τελικά, μπορεί γεωγραφικά και τυπικά να ανήκουμε στη Δύση, όμως στην πράξη εξακολουθούμε να κουβαλάμε στο συλλογικό μας χαρακτήρα και στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο βαριά κατάλοιπα της οθωμανικής περιόδου. Ανάμεσά τους και μια παλαιοχριστιανική νοοτροπία, η οποία καλλιεργεί την προσδοκία ενός «Μεσσία» που θα εμφανιστεί για να λύσει όλα τα μας προβλήματα – «λύσεις», όπου δεν απαιτείται η συνδρομή μας, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή του «συν Αθηνά και χείρα κίνει» (επικαλέσου τον Θεό, αλλά δράσε και εσύ) από τον μύθο του Αισώπου.



Κι όμως, στην πραγματικότητα, είσαι ήδη αυτό που λες πως δεν είσαι.



«Αν ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα», είναι μια κοινή ρήση.

Μα είσαι.



Ίσως όχι τυπικά, όχι θεσμικά, όχι μόνος σου. Αλλά στην ουσία είσαι, ή τουλάχιστον θα μπορούσες να είσαι, κάθε μέρα. Γιατί στις δημοκρατίες η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται μόνο στην κορυφή. Βρίσκεται στη διαρκή συμμετοχή, στην κοινωνική πίεση, στη δημόσια καταγγελία, στην απαίτηση λογοδοσίας, στην άρνηση της ανοχής. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δεν γνωρίζεις πώς να ασκήσεις αυτή τη δύναμη. Είναι ότι για χρόνια έμαθες να πιστεύεις πως δεν την έχεις.



«Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις»



Αυτό, όμως, δεν μπορείς πια να το ισχυρίζεσαι. Όχι σήμερα. Όχι μετά από όλα όσα έχουν συμβεί. Η δημοκρατία δεν αυτοσυντηρείται. Οι θεσμοί δεν αυτοπροστατεύονται. Η δικαιοσύνη δεν ενεργοποιείται μηχανικά. Όλα αυτά λειτουργούν μόνο όταν οι πολίτες επιμένουν να λειτουργήσουν.

Αλλιώς, το σύστημα θα συνεχίσει να υπηρετεί τον εαυτό του. Και η κοινωνία θα συνεχίσει να βυθίζεται, όχι επειδή δεν είχε επιλογές, αλλά επειδή αρνήθηκε να τις χρησιμοποιήσει.

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Ο Μάκης Κεβρεκίδης έχει σπουδάσει Επικοινωνία στις Ηνωμένες Πολιτείες και εργάζεται στο τμήμα marketing αμερικανικής εταιρείας που δραστηριοποιείται διεθνώς στον τομέα της αεροναυπηγικής

Μάκης Κεβρεκίδης On “X” //// On “Facebook

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Αν είναι σε οργάνωση Μασόνων. Τότε είχα αναρωτηθεί αλλά δεν είχα θεωρήσει σκόπιμο να το θέσω σαν θέμα. Σήμερα όμως ναι για όλους τους νυν και υποψήφιους βουλευτές! Να απαντήσουν ρητώς.

ΚΕΡΒΕΡΚΙΔΗΣ

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ηττηθεί σε τρεις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη (τον οποίον δε στηρίζω). Ο Τσίπρας δεν έχει παρουσιάσει κάτι ουσιαστικά νέο. Από την άλλη, η λογική του «ώριμου φρούτου» —η πεποίθηση δηλαδή ότι ο Μητσοτάκης θα καταρρεύσει από μόνος του λόγω των δικών του αστοχιών— έχει ήδη δοκιμαστεί στο παρελθόν και απέτυχε. Επομένως, τι κάνει κάποιους να πιστεύουν ότι αυτή τη φορά ο Τσίπρας θα τα καταφέρει; Αυτή η πεποίθηση δεν φαίνεται να στηρίζεται σε κάποια ορθολογική ανάλυση, αλλά περισσότερο σε μια καθαρά συναισθηματική προσδοκία. Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι μόνο να αντικατασταθεί ο Μητσοτάκης, αλλά αυτός που θα τον αντικαταστήσει να αναπτύξει και την οικονομία. Ο Τσίπρας και το περιβάλλον του παραμένουν άσχετοι με τα οικονομικά. Συνεπώς, κάποιον άλλον πρέπει να επιλέξουν οι πολίτες ώστε να ηγηθεί της αντιπολίτευσης, κάποιον με γνώσεις στα οικονομικά, με εμπειρία στις διεθνείς αγορές και στην επιχειρηματικότητα, με ένσημα στον ιδιωτικό τομέα, σε συνδυασμό με ηθικές αξίες. Αντικειμενικά λοιπόν, ο μόνος πολιτικός αρχηγός της αντιπολίτευσης που συνδιάζει όλα τα άνωθεν χαρακτηριστικά είναι ο Στέφανος Κασσελάκης («Δημοκράτες ΠΚ»).