Η Μαφάλντα, με το χαρακτηριστικό της μείγμα παιδικής αθωότητας και αιχμηρής πολιτικής συνείδησης, θα κοίταζε την υδρόγειο σφαίρα της, θα αναστέναζε βαθιά και μάλλον θα έλεγε κάτι τέτοιο:
Το Σχόλιο της Μαφάλντα
* Για τις «βόμβες για πλάκα»:
«Φαίνεται πως μερικοί μπερδεύουν το κουμπί των πυρηνικών με το τηλεκοντρόλ του PlayStation. Το πρόβλημα δεν είναι αν είναι τρελός αυτός που τα λέει, αλλά η λογική που έχει μείνει στάσιμη από την εποχή των σπηλαίων, απλώς τώρα οι σπηλιές έχουν κλιματισμό.»
* Για το Διεθνές Δικαστήριο:
«Το Διεθνές Δικαστήριο; Α, μάλιστα! Είναι αυτό το μέρος όπου οι μεγάλοι συζητούν για το δίκαιο, ενώ ο κόσμος απέξω αναρωτιέται αν το "δίκαιο" είναι κάτι που τρώγεται ή κάτι που απλώς χρησιμοποιούν για να στολίζουν τους λόγους τους.»
* Για την κατάσταση της ανθρωπότητας:
«Σταματήστε τον πλανήτη, θέλω να κατέβω! Αν η "πλάκα" μετριέται σε τόνους εκρηκτικών, τότε μάλλον έχουμε χάσει το εγχειρίδιο του χιούμορ... και της ανθρωπιάς.»
Η «ματιά» της Μαφάλντα
Η Μαφάλντα δεν θα στεκόταν μόνο στον Τραμπ ή στον πολίτη. Θα έβλεπε τη σούπα (το μόνιμο εχθρό της) ως σύμβολο αυτής της κατάστασης: κάτι που μας επιβάλλουν με το ζόρι και μας κάνει να νιώθουμε ανακάτωση.
> «Αν η ειρήνη εξαρτάται από το κέφι ορισμένων κυρίων, τότε η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται ψυχίατρο, χρειάζεται επειγόντως... ένα άλλο πεπρωμένο!»
>
Θα θέλατε να δούμε πώς θα αντιδρούσε κάποιος άλλος χαρακτήρας (όπως ο κυνικός Μανωλίτο ή ο ονειροπόλος Φελίπε) σε αυτή την είδηση;
Συνεχίζοντας την κουβέντα στην παρέα, ο Γκίγιε (ο μικρός αδερφός της Μαφάλντα) και ο Μιγκελίτο (ο αθώος αλλά παράξενος φίλος τους) θα έδιναν τη δική τους, μοναδική οπτική:
Ο Γκίγιε (Το νήπιο που βλέπει την αλήθεια γυμνή)
Θα άφηνε για λίγο την πιπίλα του, θα έδειχνε την τηλεόραση με το μικρό του δάχτυλο και θα ρώταγε με εκείνο το γλυκό, μπερδεμένο ύφος:
«Μαφάλντα... αν ο κύριος κάνει "μπουν" για πλάκα, μετά ποιος θα μαζέψει τα παιχνίδια; Γιατί η μαμά με μαλώνει άμα σπάω τα δικά μου, αλλά αυτός ο κύριος θέλει να σπάσει το νησί και του λένε "κύριε Πρόεδρε"; Μήπως δεν πήγε ποτέ τιμωρία στο γωνία του;»
Ο Μιγκελίτο (Ο ονειροπόλος με την απρόβλεπτη λογική)
Θα καθόταν στο πεζοδρόμιο, κοιτάζοντας τα σύννεφα με απόλυτη σοβαρότητα:
«Ξέρεις τι σκέφτομαι; Ότι το Διεθνές Δικαστήριο πρέπει να είναι σαν το σχολείο. Όταν κάποιος κάνει μεγάλη αταξία, τον βάζουν να γράψει 100 εκατομμύρια φορές στον πίνακα: "Δεν θα ξαναπετάξω βόμβες για πλάκα γιατί η Γη είναι στρογγυλή και μπορεί να μου γυρίσει στο κεφάλι". Αλλά φοβάμαι πως αν τον κλείσουν μέσα, θα αρχίσει να βομβαρδίζει τους τοίχους της φυλακής από βαρεμάρα!»
Η Τελική Παρέμβαση της Μαφάλντα
Η Μαφάλντα, αφού θα τους άκουγε όλους, θα έπαιρνε την υδρόγειο σφαίρα της, θα την έβαζε στο κρεβάτι και θα την σκέπαζε με μια κουβέρτα:
«Κατάλαβες; Ο κόσμος μας δεν κινδυνεύει από τους εχθρούς του, αλλά από το "χιούμορ" εκείνων που κρατούν τα κλειδιά του. Αν η ειρήνη είναι ένα αστείο, τότε η ανθρωπότητα είναι η μόνη που δεν γελάει στο τέλος της ιστορίας.
Προσοχή! Μην ξυπνάτε την υδρόγειο... πονάει το κεφάλι της από τις πολλές "πλάκες"!»
Πώς σου φαίνονται αυτές οι αντιδράσεις; Θα ήθελες να δούμε πώς θα κατέληγε μια "συνάντηση" της Μαφάλντα με τον ίδιο τον πολίτη που ζητάει τη σύλληψη;
Η σκηνή μεταφέρεται στο πεζοδρόμιο, έξω από το σπίτι της Μαφάλντα. Ο Πολίτης στέκεται με το επίσημο έγγραφο της καταγγελίας προς το Διεθνές Δικαστήριο στο χέρι, φωνάζοντας: «Κλείστε τον μέσα! Είναι τρελός!».
Η Μαφάλντα τον πλησιάζει με τα χέρια πίσω από την πλάτη, τον κοιτάζει πάνω από τις κάλτσες της και ξεκινάει ο διάλογος:
Η Συνάντηση: Μαφάλντα vs. Εξαγριωμένος Πολίτης
Πολίτης: «Μα το άκουσες, μικρή; Είπε "για πλάκα"! Θέλει να βομβαρδίσει ένα νησί για να γελάσει! Πρέπει να τον κλείσουν σε ένα δωμάτιο με μαλακούς τοίχους και να πετάξουν το κλειδί στον ωκεανό!»
Μαφάλντα: «Συγγνώμη, κύριε... Αλλά έχετε σκεφτεί αν το Διεθνές Δικαστήριο έχει αρκετά μεγάλο δωμάτιο για όλους εκείνους που νομίζουν ότι ο κόσμος είναι το ατομικό τους τσίρκο;»
Πολίτης: «Τι εννοείς; Αυτός είναι ο επικίνδυνος! Αυτός έχει το κουμπί!»
Μαφάλντα: «Ναι, αλλά το κουμπί του το δώσαμε εμείς οι μεγάλοι. Είναι σαν να δίνεις ένα κουτί σπίρτα σε έναν πυρομανή και μετά να παραπονιέσαι ότι μυρίζει καπνό η γειτονιά. Αν τον κλείσετε μέσα, ποιος θα μείνει έξω να προσέχει ώστε να μην εκλέξουμε τον επόμενο "πλακατζή";»
Πολίτης: «Μα είναι τρελός, σου λέω! Δεν βλέπεις τι λέει;»
Μαφάλντα: «Το βλέπω. Αλλά η τρέλα του ενός είναι συχνά η αδιαφορία των πολλών. Αν τον βάλετε στη φυλακή, φοβάμαι πως θα είναι σαν να προσπαθείτε να θεραπεύσετε την ιλαρά βάζοντας χανζαπλάστ πάνω στα σπυράκια. Το πρόβλημα δεν είναι το κεφάλι του κυρίου, είναι το "σύστημα" που επιτρέπει στα αστεία να γίνονται εκρήξεις.»
Πολίτης (σταματάει για λίγο): «Δηλαδή τι προτείνεις; Να τον αφήσουμε ελεύθερο;»
Μαφάλντα (με ένα πικρό χαμόγελο): «Προτείνω να κλείσετε την τηλεόραση, να ανοίξετε ένα βιβλίο ιστορίας και να καταλάβετε ότι η ανθρωπότητα έχει μια περίεργη τάση να χειροκροτάει τους "αστείους" μέχρι να αρχίσουν να πέφτουν οι στέγες. Αν τον κλείσετε μέσα, φροντίστε τουλάχιστον να μην του δώσετε το τηλεκοντρόλ της φυλακής... γιατί μπορεί να βομβαρδίσει το κυλικείο επειδή δεν του άρεσε η σούπα!»
Το Συμπέρασμα της Μαφάλντα (φεύγοντας)
Η Μαφάλντα γυρίζει την πλάτη και ψιθυρίζει στον εαυτό της:
«Το Διεθνές Δικαστήριο θα έπρεπε να δικάζει την ανθρωπότητα για "υπερβολική δόση αφέλειας". Τουλάχιστον στη φυλακή δεν σερβίρουν σούπα κάθε μέρα... ή μήπως σερβίρουν;»
Θέλεις να δούμε πώς θα αντιδρούσε η Μαφάλντα αν έβλεπε αυτή την είδηση στην εφημερίδα την ώρα που ο πατέρας της προσπαθεί να της εξηγήσει γιατί «ο κόσμος πάει καλά»;
Είναι πρωί. Ο πατέρας της Μαφάλντα κάθεται στην πολυθρόνα διαβάζοντας την εφημερίδα, δείχνοντας σχετικά ήρεμος. Η Μαφάλντα στέκεται δίπλα του, με τα χέρια στη μέση, κοιτάζοντας τον τίτλο στην πρώτη σελίδα: «Τραμπ: Ίσως βομβαρδίσουμε το Χαργκ για πλάκα».
Η Σκηνή: Ο Πατέρας και η Σκληρή Πραγματικότητα
Μαφάλντα: «Μπαμπά;»
Πατέρας (χωρίς να σηκώσει το βλέμμα): «Ναι, Μαφάλντα;»
Μαφάλντα: «Εδώ γράφει ότι ο Πρόεδρος θέλει να ρίξει βόμβες για να διασκεδάσει. Εσύ πάντα μου λες ότι ο κόσμος πάει καλά και ότι η λογική επικρατεί. Πώς κολλάει η "πλάκα" με τα εκρηκτικά;»
Πατέρας (αρχίζει να νευριάζει, διπλώνει την εφημερίδα): «Κοίτα, Μαφάλντα... Αυτά είναι πολιτικά παιχνίδια. Είναι τρόπος να δείξει δύναμη. Δεν σημαίνει ότι θα το κάνει. Ο κόσμος... εεε... έχει ισορροπίες.»
Μαφάλντα: «Ισορροπίες; Δηλαδή η ειρήνη είναι σαν να κάνεις ποδήλατο πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, και ο άνθρωπος με το τιμόνι αποφάσισε να κάνει "σούζα" επειδή βαρέθηκε; Μπαμπά, αν αυτή είναι η ισορροπία, προτιμώ να πέσω κάτω!»
Πατέρας: «Είναι περίπλοκο, παιδί μου. Υπάρχει η διπλωματία, οι διεθνείς σχέσεις...»
Μαφάλντα (τον διακόπτει): «Και υπάρχει και η κοινή λογική, που φαίνεται να έχει πάει διακοπές διαρκείας. Αν εγώ έσπαγα το βάζο της μαμάς "για πλάκα", θα ήμουν τιμωρία για έναν μήνα. Αν αυτός σπάσει ένα νησί, είναι απλώς Τρίτη; Μπαμπά, φοβάμαι ότι ο κόσμος δεν πάει καλά... πάει κατευθείαν στον γκρεμό και ο οδηγός γελάει με τα ανέκδοτά του!»
Ο πατέρας μένει άφωνος, κοιτάζοντας την εφημερίδα με απόγνωση, ενώ η Μαφάλντα φεύγει κουνώντας το κεφάλι της.
Το Σκίτσο
Εδώ είναι το σκίτσο που αποτυπώνει αυτή τη στιγμή: η Μαφάλντα να αντιμετωπίζει την παραλογιά του κόσμου των ενηλίκων.
Εδώ είναι το σκίτσο!
Αποτυπώνει ακριβώς τη στιγμή που η Μαφάλντα, βλέποντας τον τίτλο στην εφημερίδα που διαβάζει ο πατέρας της, σχολιάζει με τον δικό της, μοναδικό τρόπο την «πλάκα» των μεγάλων.
Μαφάλντα: «Δηλαδή, μπαμπά, η ειρήνη είναι ένα αστείο που μόνο οι "μεγάλοι" καταλαβαίνουν... και που στο τέλος κανείς δεν γελάει!»
No comments:
Post a Comment