https://www.facebook.com/share/1F3hqQngtX/
Η Κούβα είναι μια ακόμα Γάζα.
Η Κούβα είναι μια διαχρονική Γάζα.
Δεν έχει αντισταθεί άλλος λαός όσο αυτός, δεν έχει πολεμηθεί άλλη χώρα όσο αυτή.
Κι ο δυτικός κόσμος βλέπει δικτάτορες στα θύματα αυτού του άγριου κυνηγιού και δημοκρατίες σε αυτούς που τους στραγγαλίζουν οικονομικά, ενεργειακά, ακόμα και διατροφικά και ιατροφαρμακευτικά εδώ και δεκαετίες γιατί δεν τους αρέσει ο τρόπος που ζούνε, η κοινωνία που πάνε να φτιάξουνε, οι ηγέτες τους. «Δε σας γουστάρουμε, πεινάστε, πεθάνετε, λιώστε ζωντανοί, μέχρι τελικά να κάνετε αυτό που γουστάρουμε, μέχρι να γίνετε αυτό που μας συμφέρει». Αυτή είναι η δημοκρατία σας χωρίς τα φκιασίδια. Την φτύνω τη δημοκρατία σας.
Ακούω από παντού να λένε για την φτώχεια στην Κούβα, πόσο υποφέρει ο λαός, το ακούω με παράπονο και συχνά με κριτική διάθεση, ποια από τις δυνατές χώρες θα μπορούσε να επιβιώσει όχι τόσα χρόνια, αλλά έστω και για λίγους μήνες, σε συνθήκες τέτοιου σκληροπυρηνικού εμπάργκο; Φαντάζεστε την Ελλάδα που δεν παράγει ένα μανταλάκι σε ένα τέτοιο καθεστώς; Την Ευρωπαϊκή Ένωση της παρακμής και της οικονομικής στειρότητας; Πλέον και τις ΗΠΑ που κρέμεται όλη η πραγματική της οικονομία από τη βιομηχανία της Ασίας; Ποιο νησί στη μέση του πουθενά θα μπορούσε να αυτονομηθεί και να επιβιώσει τόσες δεκαετίες μέσα στο στόμα του λύκου;
Το μοντέλο της Κούβας έχει πετύχει, για αυτό και συνεχίστηκε να υπάρχει ακόμα και τόσο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, γι’ αυτό και με δεκάδες μαχαιριές σε όλο της το σώμα συνεχίζει όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να απλώνει το τραυματισμένο της χέρι της για να βοηθήσει όλον τον κόσμο, ακόμα και τους πιο ισχυρούς παίχτες του κόσμου (βλ Ιταλία στον κορονοϊό), γι’ αυτό και την πολεμάει με τέτοια λύσσα κι απανθρωπιά η δυνατότερη χώρα του κόσμου. Αν πίστευαν ότι θα κατέρρεε από μόνη της, δε θα έκαναν τα πάντα για να τους οδηγήσουν σε λιμό. Αν πίστευαν ότι το μοντέλο τους είναι καλύτερο δε θα εκβίαζαν τη νίκη, δε θα ξέπεφτε τόσο πολύ ο Γολιάθ για να κερδίσει τον Δαυίδ.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει και τώρα, μοιάζει με το φινάλε μιας ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, οι μάρκες σώνονται στο τραπέζι, ένα ένα τα σκοινιά στο δίκτυ ασφάλειας κόβονται κι οι κάννες των όπλων πλησιάζουν απειλητικά τον πρωταγωνιστή. Σειρήνες, εγκλωβισμός και μια αίσθηση ματαιότητας και πικρίας στο στόμα. Το όνειρο που σταδιακά σβήνει μέσα σε μια ομίχλη από πυρίτιδα κι αναμνήσεις.
Όμως ακόμα κι αν όλα τελειώσουν εδώ δε θα πάψει ποτέ η Κούβα να δείχνει τον δρόμο, για τόσες δεκαετίες με μόνο της όπλο την σοσιαλιστική της οργάνωση και την αλληλεγγύη ενός ανεξάρτητου ηρωικού φιλειρηνικού λαού έγινε η σκνίπα που έμπαινε μέσα και τσιμπούσε τα ρουθούνια του πιο άγριου θηρίου του πλανήτη. Τα μπουρδέλα και τα καζίνο του Μπατίστα έγιναν σχολεία και νοσοκομεία, τα δεκάδες σχέδια ανατροπής και δολοφονίας του Κάστρο πήγαν στον βρόντο, τον είδαν να πεθαίνει τελικά πλήρης ημερών πλημμυρισμένος από αγάπη κι ευγνωμοσύνη. Ανάμεσα σε περιοχές όπως το Πουέρτο Ρίκο, η Αιτή, η Τζαμάικα, οι Μπαχάμες που «σώθηκαν» από τον κομμουνισμό κι οι λαοί ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (δεν καταλαβαίνετε πόση) για να κάνουν οι λευκοί χοντροκώληδες αποικιοκράτες τις πιο προκλητικές, χλιδάτες κι ανεξέλεγκτες διακοπές, η Κούβα γινόταν σύμβολο αντίστασης, ανεξαρτησίας, αξιοπρέπειας. Έδινε κουράγιο και στους υπόλοιπους.
Έζησα 3 χρόνια απέναντι της. Ο «ελεύθερος» κόσμος δε με άφησε να πάω. Αν πήγαινα θα έχανα τη βίζα μου, τις σπουδές μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Τότε ήμουν πιο μικρός, πιο ψαρωμένος. Δε θα ξεχάσω τα δωματιάκια στα αμερικάνικα αεροδρόμια, δε θες να μπεις εκεί μέσα ξανά. Αυτά με έχουν κάνει τόσο αυθάδη καθώς μεγαλώνω. Ακόμα κι όταν πέθανε ο Φιντέλ ήμουν 1 ώρα μακριά της, βίωνα το πένθος της, τον κερνούσα μια μπύρα και του τραγουδούσα τον Λεβέντη του φίλου του του Μίκη, καθώς αυτός σαν άλλος Αντώνιος αποχαιρετούσε την Αλεξάνδρεια που έχανε οριστικά.
Μακάρι να αντέξει κι αυτήν την φορά. Μα κι αν δεν αντέξει, έχει αφήσει γερή κληρονομία. Ίσως μια μέρα όλος ο κόσμος γίνει Κούβα. Ίσως μια μέρα να μην υπάρχει πια η Αμερική. Αυτός ο κόσμος μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω.
Hasta la victoria siempre
Η Κούβα είναι μια ακόμα Γάζα.
Η Κούβα είναι μια διαχρονική Γάζα.
Δεν έχει αντισταθεί άλλος λαός όσο αυτός, δεν έχει πολεμηθεί άλλη χώρα όσο αυτή.
Κι ο δυτικός κόσμος βλέπει δικτάτορες στα θύματα αυτού του άγριου κυνηγιού και δημοκρατίες σε αυτούς που τους στραγγαλίζουν οικονομικά, ενεργειακά, ακόμα και διατροφικά και ιατροφαρμακευτικά εδώ και δεκαετίες γιατί δεν τους αρέσει ο τρόπος που ζούνε, η κοινωνία που πάνε να φτιάξουνε, οι ηγέτες τους. «Δε σας γουστάρουμε, πεινάστε, πεθάνετε, λιώστε ζωντανοί, μέχρι τελικά να κάνετε αυτό που γουστάρουμε, μέχρι να γίνετε αυτό που μας συμφέρει». Αυτή είναι η δημοκρατία σας χωρίς τα φκιασίδια. Την φτύνω τη δημοκρατία σας.
Ακούω από παντού να λένε για την φτώχεια στην Κούβα, πόσο υποφέρει ο λαός, το ακούω με παράπονο και συχνά με κριτική διάθεση, ποια από τις δυνατές χώρες θα μπορούσε να επιβιώσει όχι τόσα χρόνια, αλλά έστω και για λίγους μήνες, σε συνθήκες τέτοιου σκληροπυρηνικού εμπάργκο; Φαντάζεστε την Ελλάδα που δεν παράγει ένα μανταλάκι σε ένα τέτοιο καθεστώς; Την Ευρωπαϊκή Ένωση της παρακμής και της οικονομικής στειρότητας; Πλέον και τις ΗΠΑ που κρέμεται όλη η πραγματική της οικονομία από τη βιομηχανία της Ασίας; Ποιο νησί στη μέση του πουθενά θα μπορούσε να αυτονομηθεί και να επιβιώσει τόσες δεκαετίες μέσα στο στόμα του λύκου;
Το μοντέλο της Κούβας έχει πετύχει, για αυτό και συνεχίστηκε να υπάρχει ακόμα και τόσο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, γι’ αυτό και με δεκάδες μαχαιριές σε όλο της το σώμα συνεχίζει όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να απλώνει το τραυματισμένο της χέρι της για να βοηθήσει όλον τον κόσμο, ακόμα και τους πιο ισχυρούς παίχτες του κόσμου (βλ Ιταλία στον κορονοϊό), γι’ αυτό και την πολεμάει με τέτοια λύσσα κι απανθρωπιά η δυνατότερη χώρα του κόσμου. Αν πίστευαν ότι θα κατέρρεε από μόνη της, δε θα έκαναν τα πάντα για να τους οδηγήσουν σε λιμό. Αν πίστευαν ότι το μοντέλο τους είναι καλύτερο δε θα εκβίαζαν τη νίκη, δε θα ξέπεφτε τόσο πολύ ο Γολιάθ για να κερδίσει τον Δαυίδ.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει και τώρα, μοιάζει με το φινάλε μιας ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, οι μάρκες σώνονται στο τραπέζι, ένα ένα τα σκοινιά στο δίκτυ ασφάλειας κόβονται κι οι κάννες των όπλων πλησιάζουν απειλητικά τον πρωταγωνιστή. Σειρήνες, εγκλωβισμός και μια αίσθηση ματαιότητας και πικρίας στο στόμα. Το όνειρο που σταδιακά σβήνει μέσα σε μια ομίχλη από πυρίτιδα κι αναμνήσεις.
Όμως ακόμα κι αν όλα τελειώσουν εδώ δε θα πάψει ποτέ η Κούβα να δείχνει τον δρόμο, για τόσες δεκαετίες με μόνο της όπλο την σοσιαλιστική της οργάνωση και την αλληλεγγύη ενός ανεξάρτητου ηρωικού φιλειρηνικού λαού έγινε η σκνίπα που έμπαινε μέσα και τσιμπούσε τα ρουθούνια του πιο άγριου θηρίου του πλανήτη. Τα μπουρδέλα και τα καζίνο του Μπατίστα έγιναν σχολεία και νοσοκομεία, τα δεκάδες σχέδια ανατροπής και δολοφονίας του Κάστρο πήγαν στον βρόντο, τον είδαν να πεθαίνει τελικά πλήρης ημερών πλημμυρισμένος από αγάπη κι ευγνωμοσύνη. Ανάμεσα σε περιοχές όπως το Πουέρτο Ρίκο, η Αιτή, η Τζαμάικα, οι Μπαχάμες που «σώθηκαν» από τον κομμουνισμό κι οι λαοί ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (δεν καταλαβαίνετε πόση) για να κάνουν οι λευκοί χοντροκώληδες αποικιοκράτες τις πιο προκλητικές, χλιδάτες κι ανεξέλεγκτες διακοπές, η Κούβα γινόταν σύμβολο αντίστασης, ανεξαρτησίας, αξιοπρέπειας. Έδινε κουράγιο και στους υπόλοιπους.
Έζησα 3 χρόνια απέναντι της. Ο «ελεύθερος» κόσμος δε με άφησε να πάω. Αν πήγαινα θα έχανα τη βίζα μου, τις σπουδές μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Τότε ήμουν πιο μικρός, πιο ψαρωμένος. Δε θα ξεχάσω τα δωματιάκια στα αμερικάνικα αεροδρόμια, δε θες να μπεις εκεί μέσα ξανά. Αυτά με έχουν κάνει τόσο αυθάδη καθώς μεγαλώνω. Ακόμα κι όταν πέθανε ο Φιντέλ ήμουν 1 ώρα μακριά της, βίωνα το πένθος της, τον κερνούσα μια μπύρα και του τραγουδούσα τον Λεβέντη του φίλου του του Μίκη, καθώς αυτός σαν άλλος Αντώνιος αποχαιρετούσε την Αλεξάνδρεια που έχανε οριστικά.
Μακάρι να αντέξει κι αυτήν την φορά. Μα κι αν δεν αντέξει, έχει αφήσει γερή κληρονομία. Ίσως μια μέρα όλος ο κόσμος γίνει Κούβα. Ίσως μια μέρα να μην υπάρχει πια η Αμερική. Αυτός ο κόσμος μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω.
Hasta la victoria siempre
Ανοιχτή επιστολή προς τον κόσμο...
Σήμερα δεν σας ζητάω ένα “like”. Σας ζητάω να χρησιμοποιήσετε τους αντίχειρές σας για κάτι μεγαλύτερο από το scrolling.
Για να ξέρει ο κόσμος ότι: στην Κούβα δεν υπάρχει κρίση. Υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ.
Για να ξέρουν οι μητέρες σε άλλες χώρες ότι εδώ μωρά αγωνίζονται σε θερμοκοιτίδες που έχουν απενεργοποιηθεί από τον αποκλεισμό.
Για να ξέρουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σε άλλες χώρες ότι εδώ ηλικιωμένοι πεθαίνουν περιμένοντας φάρμακα που η Ουάσινγκτον αρνείται να επιτρέψει να φθάσουν.
Για να ντρέπονται οι συνένοχες κυβερνήσεις.
Για να μην έχουν διαφυγή τα ψεύτικα μέσα ενημέρωσης.
Για να ξέρουν οι δήμιοι ότι ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ.
Ένα άτομο που το μοιράζεται αυτό δεν θα αλλάξει τον κόσμο.
Χιλιάδες, εκατομμύρια, ΝΑΙ.
Από την Κούβα, μια γυναίκα του λαού καταγγέλλει…
18 Φεβρουαρίου 2026 - από infolibre
"Προς όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες όλου του κόσμου, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στους άξιους δημοσιογράφους, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη:
Το όνομά μου είναι όπως εκατομμυρίων άλλων. Δεν έχω κάποιο διάσημο όνομα ή σημαντική θέση. Είμαι μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα. Και γράφω αυτά τα λόγια με σπασμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, επειδή αυτό που βιώνει ο λαός μου σήμερα δεν είναι κρίση. Είναι μια αργή, μελετημένη δολοφονία, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την Ουάσινγκτον. Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΔΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα δέχονται κυρώσεις, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Ο αποκλεισμός, ναι.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα,οι θερμοκοιτίδες χρειάστηκε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Ότι τα νεογέννητα αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορούν να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποιες όχι. Ότι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τη ζωή των παιδιών τους να απειλείται επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον αξίζει περισσότερο από το κλάμα ενός μωρού 90 μίλια μακριά από τις ακτές τους.
Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανισμοί που υπερασπίζονται τόσο σθεναρά τα παιδιά; Ή μήπως τα κουβανέζικα παιδιά δεν αξίζουν να ζήσουν;
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΜΙΑΣ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΣΑΣ ΠΕΙΝΑΣ:
Καταγγέλλω τον αποκλεισμό ως σκόπιμη προσπάθεια δημιουργίας πείνας. Δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη τροφίμων χωρίς λόγο. Είναι ότι μας εμποδίζουν να το αγοράσουμε. Είναι ότι τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα παρενοχλούνται. Είναι ότι οι τραπεζικές συναλλαγές μπλοκάρονται. Είναι ότι οι εταιρείες που μας πωλούν δημητριακά, κοτόπουλο και γάλα υφίστανται κυρώσεις.
Η πείνα στην Κούβα δεν είναι ατύχημα. Είναι μια κρατική πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βελτιώθηκε εδώ και 60 χρόνια, ενημερώθηκε από κάθε κυβέρνηση, εντάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ και επιβλήθηκε αμείλικτα από τον Μάρκο Ρούμπιο.
Το αποκαλούν «οικονομική πίεση».
Εγώ το αποκαλώ τρομοκρατία μέσω λιμοκτονίας.
ΚΑΤΑΓΕΛΛΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγέλλω το γεγονός ότι οι γιατροί μας, οι ίδιοι που έσωσαν ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας ενώ ολόκληρος ο κόσμος κατέρρεε, τώρα στερούνται σύριγγες, δυνατότητα αναισθησίας και εξοπλισμό ακτίνων Χ. Όχι επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα παράγουμε.
Όχι γιατί μας λείπει το ταλέντο. Αλλά επειδή ο αποκλεισμός μας εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση σε προμήθειες, ανταλλακτικά και τεχνολογία.
Οι επιστήμονές μας δημιούργησαν πέντε εμβόλια κατά της COVID-19. Πέντε. Χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια στον αποκλεισμό και τα ψέματα. Και παρά όλα αυτά, η αυτοκρατορία μας τιμωρεί που τα καταφέραμε.
ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΛΕΩ:
Η Κούβα δεν σας ζητάει ελεημοσύνη.
Η Κούβα δεν σας ζητάει στρατιώτες.
Η Κούβα δεν σας ζητάει να μας αγαπάτε.
Η Κούβα σας ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο.
Σας ζητώ να σταματήσετε να ομαλοποιείτε τα βάσανα του λαού μου.
Σας ζητώ να ονομάσετε τον αποκλεισμό με το όνομά του: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.
Σας ζητώ να μην ξεγελιέστε από τη ρητορική του «διαλόγου» και της «δημοκρατίας» ενώ μας στραγγαλίζουν το λαιμό.
Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θέλουμε να μας αφήσουν να ζήσουμε.
Προς τις συνένοχες κυβερνήσεις που σιωπούν: Η ιστορία θα σας θεωρήσει υπόλογους.
Προς τα μέσα ενημέρωσης που λένε ψέματα: Η αλήθεια πάντα βρίσκει ρωγμές.
Προς τους δήμιους που υπογράφουν κυρώσεις: Ο κουβανικός λαός δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί.
Προς όσους εξακολουθούν να έχουν την ανθρωπιά στην καρδιά τους: Κοιτάξτε την Κούβα. Κοιτάξτε τι της συμβαίνει. Και αναρωτηθείτε: σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλω να βρίσκομαι;
Από αυτό το μικρό νησί, με τον τεράστιο πληθυσμό του, μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα που αρνείται να παραδοθεί."
ΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΣ ΑΓΓΙΞΕ, ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ.
Δεν έχει σημασία αν έχεις 10 φίλους ή 10.000 ακόλουθους.
Δεν έχει σημασία αν ο τοίχος σου είναι δημόσιος ή ιδιωτικός.
Δεν έχει σημασία αν δεν μοιράζεσαι ποτέ τίποτα.
Αλλά αυτό είναι διαφορετικό.
Αυτή δεν είναι φωτογραφία ηλιοβασιλέματος. Δεν είναι είδησηγια διασημότητες.
Δεν είναι απλώς μια ακόμη γνώμη.
Είναι μια ΚΡΑΥΓΗ.
Και οι κραυγές δεν μένουν για τον εαυτό τους. Ακούγονται. Αντηχούν. Γίνονται πλήθος.
Σήμερα δεν σας ζητάω ένα “like”. Σας ζητάω να χρησιμοποιήσετε τους αντίχειρές σας για κάτι μεγαλύτερο από το scrolling.
Για να ξέρει ο κόσμος ότι στην Κούβα δεν υπάρχει κρίση. Υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ.
Για να ξέρουν οι μητέρες σε άλλες χώρες ότι εδώ μωρά αγωνίζονται σε θερμοκοιτίδες που έχουν απενεργοποιηθεί από τον αποκλεισμό.
Για να ξέρουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σε άλλες χώρες ότι εδώ ηλικιωμένοι πεθαίνουν περιμένοντας φάρμακα που η Ουάσινγκτον αρνείται να επιτρέψει να φθάσουν.
Για να ντρέπονται οι συνένοχες κυβερνήσεις.
Για να μην έχουν διαφυγή τα ψεύτικα μέσα ενημέρωσης.
Για να ξέρουν οι δήμιοι ότι ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ.
Ένα άτομο που το μοιράζεται αυτό δεν θα αλλάξει τον κόσμο. Χιλιάδες, εκατομμύρια, ΝΑΙ.
Μην κρατάτε αυτό το κείμενο για τον εαυτό σας.
Μην είστε συνένοχοι στη σιωπή.
ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ …
ΠΗΓΗ: National Network for Cuba
https://nnoc.org/
Μέσω Evangelos Ioakeimidis
https://www.facebook.com/share/p/1Qu5MZw4Nk/
(Via Politically Incorrect Greece)
No comments:
Post a Comment